Stało się. Musiałam opowiedzieć wszystko mojemu bratu. Kilka razy przerywał mi, chcąc dowiedzieć się jakichś szczegółów, ale prosiłam go, by pozwolił mi skończyć. Chciałam od początku do końca, bez pomijania żadnych ważnych fragmentów tej zwariowanej historii, wyrzucić to z siebie.
Wcześniej próbowałam wyciągnąć jakiekolwiek informacje od Syriusza. Opowiadał tyle, ile sięgała mu pamięć i cierpliwość do mnie. Pamiętam, że zapytałam mojego wujka, dlaczego moja mama za czasów szkolnych nie przepadała za tatą. Powiedział, że James był niesamowicie namolny. Mógł mieć każdą dziewczynę, jaką tylko zechciał. Ale Lily była inna. Nie chciała być kolejną dziewczyną w jego kolekcji. I to przyciągało mojego ojca. Mężczyźni najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. A najbardziej ze wszystkiego co istniało wtedy na świecie, pragnął panny Lily Evans.
- Kiedy przychodzili ludzie z Zakonu, musiałam się ukrywać. Często był to stary pokój Syriusza. Raz nawet tam wszedłeś z Syriuszem, kiedy się tam ukrywałam. - I to by było na tyle. - skończyłam i spojrzałam na chłopaka wyczekująco.
- Nie wiem co powiedzieć... - powiedział zduszonym głosem. - Kurczę, myślałem, że mam tylko Syriusza i Remusa...
- Też na początku byłam w szoku. - Chciałam jeszcze coś powiedzieć, ale w tym momencie w drzwiach stanęła Hermiona. - To ja już pójdę. Na razie, Harry. Cześć Miona.
- Cześć. - przywitała się panna Granger i zajęła moje miejsce przy łóżku Pottera.
**
Postanowiłam wrócić do Pokoju Wspólnego Gryffindoru. Nikogo nie było, oczywiście. O tej porze wszyscy śpią albo siedzą w swoich sypialniach. W sumie na jedno wychodzi. Jestem sama.
Usiadłam na podłodze przed kominkiem i oparłam się o sofę. Wlepiłam wzrok w jaśniejący czerwienią żar. Zbliża się dzień dwudziesty grudnia. Za cztery dni Wigilia. Uświadomiłam sobie, że Seamusa nie będzie podczas naszych pierwszych świąt. A co za różnica? Przecież wiadome było, że na przerwę świąteczną on jedzie do siebie, a ja do siebie. Dwa miesiące... Krew odpłynęła mi z twarzy. Wróci po Walentynkach. Nie mogło być lepiej. Aha! Zapomniałabym o Nowym Roku! Trzy święta. Dlaczego teraz wymyślili sobie tą wymianę? Dlaczego nie na wiosnę? Cholera, dlaczego akurat jego wybrali? Mało chłopaków jest w szkole?
Wbiłam paznokcie w wewnętrzną stronę dłoni. To wszystko jest jakieś zdrowo pochrzanione.
Chwilę jeszcze wpatrywałam się w żar, kiedy dopadła mnie nagła senność. Przecież Seamus tam śpi, w moim dormitorium, w ostatnią noc, kiedy jest w Hogwarcie, zanim mnie zostawi, a ja rozżalam się nad sobą. Muszę się nim nacieszyć przez te ostatnie godziny. Ruszyłam schodami do dormitorium. Nie było tam Ginny. Myślałam, że wróciła do sypialni zaraz po rozmowie z Harry'm. Nie licząc panny Weasley, w łóżkach były już Katie i Elena. No i Seamus w moim. Prychnęłam zniesmaczona przechodząc obok panny Onfer, która spała w zbyt krótkiej, czarnej podkoszulce i fioletowych majtkach. No ludzie, mogłaby chociaż przykryć się pościelą albo przynajmniej zasłonić baldachim. Jak przystało na dobrą współlokatorkę, wyręczyłam ją w tej czynności. Oczywiście mówię o zasłonieniu materiału. W gruncie rzeczy naprawdę brzydzę się dotykać jej ubrań lub czegokolwiek czego ona dotykała.
Zaciągnęłam baldachim, zawieszony wokół mojego łóżka w momencie, kiedy na nie weszłam. Seamus wygląda tak uroczo kiedy śpi... No cóż, trzeba się nim nacieszyć. Pościel leżała obok. Pewnie było mu za gorąco. Ostrożnie pociągnęłam końce jego swetra i zaczęłam powoli ściągać mu go przez głowę. Jedną rzecz należy wiedzieć o Seamusie Finniganie - ma cholernie lekki sen. Niemal natychmiast się zbudził.
- Mm? - mruknął mrużąc oczy.
- Nic, nic. Śpij dalej. - szepnęłam, układając się na jego torsie i przykrywając nas pościelą. Po chwili doszedł do mnie tak dobrze znany zapach. Pomieszanie zapachu lasu i dymu. - Ciekawe, co tym razem wysadziłeś w powietrze... - pomyślałam i odpłynęłam do krainy Morfeusza.
**
Rano naprawdę długo nie potrafiliśmy się rozstać. Byliśmy jednak świadomi, że to nieuniknione. On miał lekcje z inną grupą. W sumie to logiczne, jest starszy. Słowo "dlaczego" pojawiało się w moich myślach bardzo często od kilkunastu godzin. Seamus mówił, że czasem nawet mamrotałam je przez sen.
Zbudziły nas chichoty Katie i Ginny, które nam się przyglądały przez lukę w materiale mojego baldachimu.
- Jak wam nie wstyd? - rzuciłam żartobliwie, po czym jedna z poduszek powędrowała w stronę dziewczyn.
Pierwszą lekcją były zaklęcia. Mój ulubiony przedmiot. Zawsze rzucanie uroków przychodziło mi z łatwością, podobnie jak w przypadku transmutacji i Obrony Przed Czarną Magią. Ogólnie mówiąc, lubię większość przedmiotów, poza numerologią, eliksirami i wróżbiarstwem.
- Emily... - Profesor Flitwick postawił przede mną figurkę porcelanowego słonia. - Spraw, by ten słonik ożył.
- Feraverto - powiedziałam, podczas gwałtownego zamachnięcia się różdżką. Głos przy tym mi zadrżał. Niezbyt zdziwiłam się, kiedy słonik wybuchł, a dziesiątki małych kawałków porcelany wystrzeliły, prosto na moje dłonie, którymi zdążyłam się zakryć. Zadrżałam. Opuściłam ręce i spojrzałam na zewnętrzną stronę dłoni. Białe, ostro zakończone elementy pokrywały sporą część skóry, a z ranek, które uwolniły się od porcelany, zaczęła sączyć się krew. - Prze... Przepraszam. - wyjąkałam niemal szeptem.
- John, idź z nią do Skrzydła Szpitalnego. - nakazał chłopakowi, siedzącemu w ławce za mną.
Bez słowa wstałam i ruszyłam w stronę drzwi. Odczekałam chwilę, żeby John je otworzył i wyszliśmy.
Nie czułam bólu, chociaż wiedziałam, że ten stan znieczulenia szybko minie, tak samo jak chwila, kiedy nie mam siły na żadne odruchy emocjonalne. Kiedyś w takiej sytuacji zaczęłabym płakać. No cóż, ale teraz jest teraz, a poza tym, dochodzi wyjazd Gryfona.
