Rozdział dziewiąty

   Kiedy moje dłonie zostały zdezynfekowane i owinięte sporą warstwą bandaży, pielęgniarka wcisnęła mi dwa przezroczyste eliksiry. Jeden miałam wypić dziś wieczorem, a drugi jutro rano. Nie wróciłam już na lekcje. John przyniósł moją torbę do Skrzydła Szpitalnego, więc nie musiałam się przed nikim tłumaczyć. Postanowiłam spędzić ten dzień na błoniach, siedząc przez te kilka minut przerw z Seamusem.
   Weszłam do Pokoju Wspólnego, gdzie spotkałam kilka osób. W jednym z foteli siedział Dean Thomas, wertując jakiś podręcznik. Podeszłam do niego.
   - Nie wierzę - odezwałam się, kręcąc głową z udawanym podziwem i zdziwieniem. - Dean czyta książkę z własnej woli - Roześmiałam się serdecznie. - Nie powinieneś być na zajęciach?
   - O to mógłbym zapytać także ciebie - odciął się ciemnoskóry. - Zamiast tego zapytam, co ci się stało w dłonie?
   - Niewielki wypadek na zaklęciach - Automatycznie zerknęłam na swoje ręce. - Słuchaj, możesz powiedzieć mi, jaką lekcję teraz ma Seamus, a na którą ty nie poszedłeś?
   Wyszczerzył się w odpowiedzi.
   - Teraz mamy wolną godzinę, McKinnan - rzucił chłopak, zamykając podręcznik i odkładając go na stolik nieopodal, tuż obok do połowy zapisanego zwoju pergaminu i dużego, pawiego pióra, wetkniętego w kałamaż.
   - Jakieś wypracowanie na ostatnią chwilę? - zapytałam z rozbawieniem.
   - Zastosowania bezoaru na sześć stóp - Westchnął przeciągle. - Mam na to czas najpóźniej do jutra.
   - Pójdę do biblioteki i wieczorem ci pomogę, dobrze?
   - Myślisz, że sobie sam nie poradzę? - Ledwo powstrzymałam wybuch śmiechu.
   - Ależ skąd! - Przyłożyłam nad lewą pierś zabandażowaną dłoń, jak do przysięgi i zachichotałam. - A więc, gdzie jest teraz Seamus?
   - Za tobą. - odparł, wpatrując się w miejsce nad moim ramieniem.
   Rzuciłam się na szyję Finniganowi, który tylko na to czekał. Uniósł mnie i mimowolnie oplotłam go nogami wokół pasa, a jego dłonie podtrzymywały mnie, spoczywając na moich biodrach. Pocałunek był krótki, ale za to pełen miłości. Wtuliłam się w niego. Nie chciałam go puszczać. Nie dzisiaj. Ani nie jutro. Najchętniej zapakowałabym go w pudełko i nosiłabym zawsze przy sobie. Ewentualnie przypięłabym go do kluczy, ale nie jestem pewna, czy Gryfon byłby wtedy zachwycony.
   - Jaką masz następną lekcję? - zapytałam, opierając swoje czoło o czoło Finnigana.
   - Mam dzień wolnego od zajęć - Uniosłam brwi. - McGonagall dała mi czas na spakowanie się i tak dalej.
   - Rozumiem. - Zeskoczyłam z niego, ale nadal staliśmy objęci. - Wiesz, też sobie zrobiłam wolne - Pokazałam mu moje zabandażowane dłonie.
   - John mówił, że nieźle się pokaleczyłaś - Skrzywił się, widząc w kilku miejscach na opatrunkach zaschniętą krew. - Spotkałem go, kiedy wracał na lekcję.
   -Mhm - mruknęłam. - Może pomóc ci z pakowaniem? Potem poszlibyśmy na błonia, co? - zaproponowałam.
   - Zgoda. - Uśmiechnął się i po raz kolejny połączył nasze wargi.
                                                         **
   Dosyć długo spacerowaliśmy wokół boiska do Quidditcha, a także trochę chodziliśmy po dziedzińcu, wspominając nasze wszystkie spotkania. Najwięcej czasu spędziliśmy, siedząc nad jeziorem. Fakt, że trwała zima nic dla nas nie znaczył. Kilka zaklęć i mogliśmy rozłożyć się na zielonej trawie, wewnątrz dosyć dużej bańki, wypełnionej powietrzem. Nad naszymi głowami unosiły się płatki śniegu.
   - Jest idealnie - powiedziałam, przytulając się do Gryfona.
   Chłopak ucałował mnie w skroń. Niewiele odzywał się, od kiedy skończyliśmy rozmowę o naszych randkach. Niepokój już od poprzedniego wieczora gościł w moim sercu, a nawet i wcześniej. Długo milczeliśmy. Oglądaliśmy małe ptaki, które przelatywały nad taflą wody. Przez szare chmury powoli zaczęło przebijać się różowe niebo oraz promienie zachodzącego słońca.
   Zastanawiałam się jak to teraz będzie. Przecież od tylu tygodni prawie każde popołudnie i wieczór spędzałam z Seamusem. Nie mam pojęcia co będzie jutro, kiedy nikt nie da mi całusa, kiedy będziemy rozchodzić się do swoich dormitoriów, kiedy nikt nie powie mi czule: "Widzimy się na śniadaniu. Dobranoc, kocie".
   - Trzeba wracać do zamku. - słowa wypowiedziane przez bruneta rozgoniły kłębiące się w mojej głowie myśli. Seamus podniósł się, przy czym nasza bańka wydłużyła się do jego wzrostu. Ujął moją dłoń i wciąż w naszej magicznej osłonie, odganiając od nas śnieżne zaspy i spadające obficie z nieba płatki śniegu, udaliśmy się w drogę powrotną do zamku.
   W sali wejściowej spotkaliśmy profesor McGonagall, profesora Flitwicka i (eh.) Channel. Ścisnęłam mocniej dłoń Gryfona i wtuliłam się w niego, kiedy podeszliśmy bliżej nauczycieli i Krukonki.
   - Finnigan, twoje bagaże są już w pociągu - poinformowała go dyrektorka. - Jesteś gotowy do podróży?
   - Teraz? - zapytałam z wyraźnym przerażeniem w głosie. Na twarzy z pewnością malował się wyraz tego samego odczucia. Spojrzałam spanikowana na Gryfona.
   - Oczywiście, panno McKinnan - odparł nauczyciel zaklęć, poruszając przy tym swoimi krzaczastymi wąsami. Zerknął na stary zegarek, spoczywający na jego nadgarstku. - Mamy dziesięć minut do odjazdu pociągu. Należy się pospieszyć.
   Przeniosłam wzrok na Seamusa, który był nie mniej zdziwiony ode mnie. Bez zbędnych słów wtuliłam się w niego. Ściskałam go mocno, nie zamierzając go wypuszczać. Zresztą chłopak odwzajemnił się tym samym. Drżał. Oboje dygotaliśmy.
   - Będę czekać - szepnęłam do jego szyi. - Pisz listy, też będę pisać.
   - Przysięgam - odszepnął i ucałował mnie w czubek głowy. Odsunęliśmy się od siebie na taką odległość, żeby patrzeć sobie w oczy. Zniecierpliwieni nauczyciele otworzyli drzwi i po chwili owinęło nas chłodne powietrze. - Szybko zleci.
   - Wątpię - Skrzywiłam się. - Nie chcę, żebyś jechał.
   - Wiesz, że ja też - Przetarłam nos wierzchem dłoni, a pierwsza łza ześlizgnęła się z moich rzęs i przecięła zaróżowiony policzek. - Zapomniałbym - powiedział i sięgnął do kieszeni kurtki. Na jego wyciągniętej dłoni zobaczyłam brązowy woreczek, zawiązany czerwonym sznurkiem. - Otwórz, kiedy znajdziesz się gdzieś zupełnie sama, dobrze?
   Zmarszczyłam brwi i niepewnie ujęłam przedmiot, w którym znajdowało się coś okrągłego, jakby nieco mniejszy krążek do gry w hokeja.
   - Dobrze.
   Profesor Flitwick zakasłał i zaczął rozcierać zmarznięte dłonie.
   Wspięłam się na palce i złożyłam na ustach chłopaka długi pocałunek, w którego włożyłam tęsknotę, która już w tamtej chwili mnie wypełniała oraz dużo miłości. Całus szybko został odwzajemniony. Ponownie się przytuliliśmy, po czym jako pierwsza odsunęłam się, Seamus chwycił moje dłonie. Nadal cofałam się w stronę schodów. Nasze ręce traciły kontakt. Kiedy dotykaliśmy się zaledwie koniuszkami palców, chłopak ujął moją prawą dłoń i ucałował jej wierzch.
   - Do zobaczenia, kocie.
   Przygryzłam dolną wargę i pokiwałam lekko głową, maskując to, że nie mogę wydobyć z siebie ani jednego słowa.
   Wyszedł ani na chwilę nie odwracając ode mnie wzroku. Tak, Finnigan, ten zupełny wariat, szedł tyłem do wyjścia. A w jego oczach błyszczały cudowne iskry. Widziałam w nich miłość. Kocham go, a on kocha mnie.
   Kiedy zamknęły się za nim drzwi, w głowie pojawiły mi się słowa: to będą najdłuższe dwa miesiące w moim życiu.
           ***
   Pobiegłam do jakiejś pustej sali na drugim piętrze. Zamknęłam za sobą drzwi jak najciszej potrafiłam i udałam się w najdalszy kąt pomieszczenia. Ilość kurzu była nie do zniesienia, ale w tamtej chwili najważniejsze było to, żeby zobaczyć to, co podarował mi mój chłopak. Opadłam na kolana i przysiadłam na podeszwach swoich tenisówek. Drżącymi dłońmi rozwiązałam staranną czerwoną kokardkę i otworzyłam woreczek. Nie pomyliłam się. Z środka wyciągnęłam czarny, płaski krążek, tylko że różnił się od tego, którym grają zawodnicy, grający w hokeja. Przedmiot był mniejszy i miał na środku jednej tarczy srebrny przycisk.
   Ułożyłam krążek na podłodze przed sobą i wcisnęłam guzik na przedmiocie. Ze szczelin, znajdujących się dookoła przycisku, niemal natychmiast wypłynęła dosyć duża bladoniebieska smuga światła, która powiększyła się, tworząc z początku niewyraźny obraz. Stopniowo poznawałam kolejne elementy wyglądu postaci, formującej się ze światła. Człowiek. Mężczyzna. Koszulka na długi rękaw w ciemne paski. Seamus. Hologram siedział w tej samej pozycji, co ja. Patrzył na mnie zupełnie jak prawdziwy Finnigan - czule i z nutą rozbawienia.
   Nie odezwałam się, jedynie patrzyłam i czekałam na wiadomość od chłopaka, którą z pewnością zawarł w tej swojej świetlnej kopii.
   - Wiem, że ci ciężko - odezwał się lekko stłumionym, ale jednak seamusowym głosem. Skinęłam niepewnie głową. - Mi też jest. Dwa miesiące to jednak trochę czasu. Mam jednak nadzieję, że nie będziesz przez to zaniedbywać zajęć i nauki. Nie możesz zamknąć się przed światem, Emily. Przed przyjaciółmi - Opuściłam wzrok i westchnęłam ze smutkiem.
   - Boże Narodzenie, Nowy Rok i Walentynki. Spędzimy je osobno. To mnie martwi.    
   - To nie będą nasze jedyne święta. Zapewniam cię, że czeka nas ich mnóstwo - zapewnił brunet.
   - Boję się tych miesięcy, Seamus.
   - Damy sobie radę. Musimy sobie nawzajem ufać, pamiętaj, kocie - Skinęłam. - Słuchaj, ta pierwsza wiadomość jest po to, żeby cię jakoś pocieszyć po moim wyjeździe. Następne otwieraj w te święta, kiedy mnie nie będzie przy tobie oraz w dni, kiedy będzie ci ciężko. - Hologram rozejrzał się po pomieszczeniu, w którym rozmawialiśmy. - Drugie piętro, zgadza się?
   - Tak - Roześmiałam się, ale szybko zakryłam usta dłonią. - Zbliża się cisza nocna. Nie chcę zarobić szlabanu. Już tęsknię.
   - Trzymaj się, McKinnan.
   - Dobranoc, Finnigan. - Posłałam postaci całusa i wcisnęłam szary przycisk, wyłączając magiczny przedmiot.
   Odetchnęłam. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że wstrzymywałam oddech. Wcisnęłam krążek do woreczka, a potem do kieszeni szaty.
   Schody tego dnia były dla mnie wyjątkowo łaskawe, jakby wyczuły mój podły nastrój. W Pokoju Wspólnym nadal siedział Dean, wertując kartki podręcznika do eliksirów.
   - Cholera! - zaklęłam, kiedy przypomniałam sobie, że nie poszłam do biblioteki po książki o magicznych ziołach i roślinach. - Zapomniałam o tym, wybacz.
   - Nie szkodzi - Chłopak zamachał mi przed oczami długim na kilka stóp wypracowaniem. - Gin mi pomogła.
   Uniosłam brwi. Ginny Weasley?
   - No co? - zapytał rozbawiony. - Chyba jesteśmy na dobrej drodze do przyjaźni.
   - Tylko nie zniszcz tego - powiedziałam jak najbardziej poważnie.
   - Da się zrobić - Puścił do mnie oko. Przysunął do mnie pergamin. - Chciałabyś sprawdzić?
   - Wiesz, chyba pójdę się położyć.
   - Kumam. Jakbyś chciała pogadać to wiesz, gdzie mnie znaleźć.
   - Zapamiętam. - Uśmiechnęłam się i zaczęłam wbiegać po schodach.
   Rzuciłam się na pościel i wtuliłam twarz w poduszkę. Leżałam tak przez dosyć długi czas, a mimo to płacz nie nadchodził. Zmarszczyłam brwi. Czyżby prezent od Finnigana tak mnie uspokoił? Podświadomie dotrzymuję obietnicy, że nie będę się załamywać, zamykać przed światem? O, jak fajnie.
   Szczerząc się jak głupia zeskoczyłam z łóżka i podążyłam do łazienki. Drzwi były zamknięte. Uderzyłam w nie knykciami.
   - Zajęte! - rzuciła zza drzwi Ginny.
   - Weasley, wyłaź! Idziemy połazić po znajomych!
   - Co?! - Dziewczyna wytknęła głowę, której rude włosy były owinięte w miętowy ręcznik.
   - Albo się pospieszysz, albo idę bez ciebie! - Otworzyłam swój kufer, poszukując czarnego podkoszulka.
   - Dobra, dobra. Już się ubieram. Czekaj na mnie, McKinnan!
   - Zobaczy się - Zachichotałam i wciągnęłam ubranie na siebie.
   Kiedy byłyśmy już gotowe, wyszłyśmy na korytarz przez dziurę za portretem Grubej Damy. Minęłyśmy kilka osób, które zawzięcie rozprawiały o uczniach z wymiany, którzy mają dotrzeć do Hogwartu następnego dnia rano:
   - Ma przyjechać najprawdziwszy Hiszpan! Tak słyszałam od Lavender... Wiesz, tej z Gryffindoru.
   Prychnęłam. Cóż za absurd! W życiu nie poznałam żadnego czarodzieja, który byłby Hiszpanem. Wszystko jest możliwe... Inne, mijające nas osoby, zapewniały siebie, że ma przybyć chłopak, pochodzący z Węgier. Cudem powstrzymałam się od wybuchnięcia śmiechem.
   - Tak właściwie, to gdzie idziemy? - zapytała w końcu rudowłosa.
   - Najpierw do Krukonów, a potem do pokoju wspólnego Hufflepuffu.
   - Aa... Kogo odwiedzamy? Masz pojęcie, że żeby wejść do wieży Krukonów trzeba odpowiedzieć na pytanie?
   - Tak, Ginny, jestem tego w pełni świadoma. Jakoś sobie poradzimy, prawda? - Posłałam jej lekki uśmiech.
   - No okej - Wzruszyła ramionami i pobiegła za mną.

                                                                                     *

   To uczucie nadeszło zaraz po powrocie do dormitorium, kiedy już w piżamie położyłam się na moim łóżku, gotowa do snu. Miałam ochotę pójść do dormitorium Seamusa, bo przecież nie powiedziałam mu tego dnia "dobranoc". Potem rzeczywistość uderzyła mnie mocniej, niż mogłam tego się spodziewać. Oddech zaczął mi drżeć, a sen uparcie nie nadchodził.

   Pokój Wspólny pogrążony był już w półmroku, kiedy postanowiłam tam się pojawić. Dookoła panowała idealna cisza, a jedynym źródłem światła w pomieszczeniu był już dogasający ogień w kominku.

   Usiadłam na starym dywaniku, opierając się o sofę i wlepiłam wzrok w jaśniejący czerwienią żar. Kolana podciągnęłam pod brodę i oplotłam je ramionami, czując, że natłok myśli lada moment rozpłata mi głowę. 

~~~~~~~~

Trochę dłuższy rozdział, niż poprzedni - jestem z siebie dumna! 

Niedawno założyłam kanał na yt. Mam nadzieję, że wpadniecie ☺. Subskrybujcie, komentujcie, "łapkujcie"!  v v v

https://www.youtube.com/channel/UCAdv8buaRIskHnb4LZ_FBLg

Rozdział ósmy *comeback ;)*

   Nie myślałam, że dowie się tak szybko i w takiej sytuacji. Wiele razy przed snem układałam sobie w głowie rozmowę, w której powiem po kolei Harry'emu prawdę. Ale moje plany nie zawsze się udają. Nie miałam pojęcia, że powiem to tak nieuważnie, bez zastanowienia. Cholera.
   Stało się. Musiałam opowiedzieć wszystko mojemu bratu. Kilka razy przerywał mi, chcąc dowiedzieć się jakichś szczegółów, ale prosiłam go, by pozwolił mi skończyć. Chciałam od początku do końca, bez pomijania żadnych ważnych fragmentów tej zwariowanej historii, wyrzucić to z siebie.
   Wcześniej próbowałam wyciągnąć jakiekolwiek informacje od Syriusza. Opowiadał tyle, ile sięgała mu pamięć i cierpliwość do mnie. Pamiętam, że zapytałam mojego wujka, dlaczego moja mama za czasów szkolnych nie przepadała za tatą. Powiedział, że James był niesamowicie namolny. Mógł mieć każdą dziewczynę, jaką tylko zechciał. Ale Lily była inna. Nie chciała być kolejną dziewczyną w jego kolekcji. I to przyciągało mojego ojca. Mężczyźni najbardziej pragną tego, czego nie mogą mieć. A najbardziej ze wszystkiego co istniało wtedy na świecie, pragnął panny Lily Evans.
   - Kiedy przychodzili ludzie z Zakonu, musiałam się ukrywać. Często był to stary pokój Syriusza. Raz nawet tam wszedłeś z Syriuszem, kiedy się tam ukrywałam. - I to by było na tyle. - skończyłam i spojrzałam na chłopaka wyczekująco.
   - Nie wiem co powiedzieć... - powiedział zduszonym głosem. - Kurczę, myślałem, że mam tylko Syriusza i Remusa...
   - Też na początku byłam w szoku. - Chciałam jeszcze coś powiedzieć, ale w tym momencie w drzwiach stanęła Hermiona.  - To ja już pójdę. Na razie, Harry. Cześć Miona.
   - Cześć. - przywitała się panna Granger i zajęła moje miejsce przy łóżku Pottera.
                                         **
   Postanowiłam wrócić do Pokoju Wspólnego Gryffindoru. Nikogo nie było, oczywiście. O tej porze wszyscy śpią albo siedzą w swoich sypialniach. W sumie na jedno wychodzi. Jestem sama.
   Usiadłam na podłodze przed kominkiem i oparłam się o sofę. Wlepiłam wzrok w jaśniejący czerwienią żar. Zbliża się dzień dwudziesty grudnia. Za cztery dni Wigilia. Uświadomiłam sobie, że Seamusa nie będzie podczas naszych pierwszych świąt. A co za różnica? Przecież wiadome było, że na przerwę świąteczną on jedzie do siebie, a ja do siebie. Dwa miesiące... Krew odpłynęła mi z twarzy. Wróci po Walentynkach. Nie mogło być lepiej. Aha! Zapomniałabym o Nowym Roku! Trzy święta. Dlaczego teraz wymyślili sobie tą wymianę? Dlaczego nie na wiosnę? Cholera, dlaczego akurat jego wybrali? Mało chłopaków jest w szkole?
   Wbiłam paznokcie w wewnętrzną stronę dłoni. To wszystko jest jakieś zdrowo pochrzanione.
   Chwilę jeszcze wpatrywałam się w żar, kiedy dopadła mnie nagła senność. Przecież Seamus tam śpi, w moim dormitorium, w ostatnią noc, kiedy jest w Hogwarcie, zanim mnie zostawi, a ja rozżalam się nad sobą. Muszę się nim nacieszyć przez te ostatnie godziny. Ruszyłam schodami do dormitorium. Nie było tam Ginny. Myślałam, że wróciła do sypialni zaraz po rozmowie z Harry'm. Nie licząc panny Weasley, w łóżkach były już Katie i Elena. No i Seamus w moim. Prychnęłam zniesmaczona przechodząc obok panny Onfer, która spała w zbyt krótkiej, czarnej podkoszulce i fioletowych majtkach. No ludzie, mogłaby  chociaż przykryć się pościelą albo przynajmniej zasłonić baldachim. Jak przystało na dobrą współlokatorkę, wyręczyłam ją w tej czynności. Oczywiście mówię o zasłonieniu materiału. W gruncie rzeczy naprawdę brzydzę się dotykać jej ubrań lub czegokolwiek czego ona dotykała.
   Zaciągnęłam baldachim, zawieszony wokół mojego łóżka w momencie, kiedy na nie weszłam. Seamus wygląda tak uroczo kiedy śpi... No cóż, trzeba się nim nacieszyć. Pościel leżała obok. Pewnie było mu za gorąco. Ostrożnie pociągnęłam końce jego swetra i zaczęłam powoli ściągać mu go przez głowę. Jedną rzecz należy wiedzieć o Seamusie Finniganie - ma cholernie lekki sen. Niemal natychmiast się zbudził.
   - Mm? - mruknął mrużąc oczy.
   - Nic, nic. Śpij dalej. - szepnęłam, układając się na jego torsie i przykrywając nas pościelą. Po chwili doszedł do mnie tak dobrze znany zapach. Pomieszanie zapachu lasu i dymu. - Ciekawe, co tym razem wysadziłeś w powietrze... - pomyślałam i odpłynęłam do krainy Morfeusza.
                                            **
   Rano naprawdę długo nie potrafiliśmy się rozstać. Byliśmy jednak świadomi, że to nieuniknione. On miał lekcje z inną grupą. W sumie to logiczne, jest starszy. Słowo "dlaczego" pojawiało się w moich myślach bardzo często od kilkunastu godzin. Seamus mówił, że czasem nawet mamrotałam je przez sen.
   Zbudziły nas chichoty Katie i Ginny, które nam się przyglądały przez lukę w materiale mojego baldachimu.
   - Jak wam nie wstyd? - rzuciłam żartobliwie, po czym jedna z poduszek powędrowała w stronę dziewczyn.
   Pierwszą lekcją były zaklęcia. Mój ulubiony przedmiot. Zawsze rzucanie uroków przychodziło mi z łatwością, podobnie jak w przypadku transmutacji i Obrony Przed Czarną Magią. Ogólnie mówiąc, lubię większość przedmiotów, poza numerologią, eliksirami i wróżbiarstwem.
   - Emily... - Profesor Flitwick postawił przede mną figurkę porcelanowego słonia. - Spraw, by ten słonik ożył.
   - Feraverto - powiedziałam, podczas gwałtownego zamachnięcia się różdżką. Głos przy tym mi zadrżał. Niezbyt zdziwiłam się, kiedy słonik wybuchł, a dziesiątki małych kawałków porcelany wystrzeliły, prosto na moje dłonie, którymi zdążyłam się zakryć. Zadrżałam. Opuściłam ręce i spojrzałam na zewnętrzną stronę dłoni. Białe, ostro zakończone elementy pokrywały sporą część skóry, a z ranek, które uwolniły się od porcelany, zaczęła sączyć się krew. - Prze... Przepraszam. - wyjąkałam niemal szeptem.
   - John, idź z nią do Skrzydła Szpitalnego. - nakazał chłopakowi, siedzącemu w ławce za mną.
Bez słowa wstałam i ruszyłam w stronę drzwi. Odczekałam chwilę, żeby John je otworzył i wyszliśmy.
   Nie czułam bólu, chociaż wiedziałam, że ten stan znieczulenia szybko minie, tak samo jak chwila, kiedy nie mam siły na żadne odruchy emocjonalne. Kiedyś w takiej sytuacji zaczęłabym płakać. No cóż, ale teraz jest teraz, a poza tym, dochodzi wyjazd Gryfona.

I'm sorry :(

Przepraszam, że tak jakby olałam opowiadanie o Emily i Seamusie ;/. Pracuję nad moją książką i za bardzo nie mam czasu napisać rozdziału, chociaż mam pomysły na kilka rozdziałów.
W ramach rekompensaty zamieszczam specjalnie dla Was fragment początku tej mojej książki =) . Myślę, że nie wyparują Wam oczy od czytania tych bzdur i od tych wszystkich błędów ortograficznych i stylistycznych. Tak czy siak, miłego czytania!
~~~~
   Wszystko potoczyło się tak niespodziewanie, że nie zdążyliśmy odpowiednio się do tego przygotować. Do południa niebo było idealnie błękitne, nie skażone najmniejszą chmurką. Nagle, jakby z minuty na minutę, zaczął się sztorm jakiego w życiu nie widziałam. Kazałam całej załodze zejść pod pokład i zacząć pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Coraz więcej wody zaczęło zbierać się pod moimi stopami. Poprawiłam chustę zawiązaną na głowie i ostatni raz przebiegłam po pokładzie, upewniając się, że nikogo z załogi nie ma na zewnątrz. Szary materiał zdążył nasiąknąć cieczą, spływającą w zastraszającym tempie z pokrytego burzowymi chmurami nieba. Już otwierałam klapę by zejść na dół, kiedy między rzędem beczek zauważyłam jakiś ruch. Podeszłam bliżej. Okazało się, że siedział tam przerażony Berty- najmłodszy z całej załogi. Nic nie mówiąc złapałam go za koszulę i zawlekłam pod pokład.
   Wszyscy, poza trzęsącym się Berty'm, mieli kamienne twarze i czekali na dalsze rozkazy. Podeszłam do mojego zastępcy, Chrisa.
   -Raport. -rzuciłam krótko i złapałam za pasek przy moich spodniach i przyciągnęłam go mocniej. Chłopak skrzywił się na sam dźwięk mojego stanowczego głosu.
Chris nie popierał tego, że zostałam wybrana kapitanem. Może dlatego, że jego męskie ego nie dopuszczało do siebie myśli, że przewodzi statkiem kobieta? A może miał do mnie żal, że sprzątnęłam mu tą "posadę" sprzed nosa? Mniejsza z tym.
   -Wszyscy od dziesięciu minut są pod pokładem. Żadnych ran, złamań czy krwotoków z nosa. -odparł uszczypliwie, nie zaszczycając mnie nawet spojrzeniem.
   -Zauważyłeś nieobecność jednego członka załogi? -warknęłam głośno, zmuszając mojego zastępcę, by przeniósł na mnie swój wzrok. -Berty był na zewnątrz.
Christopher rzucił pogardliwe spojrzenie na roztrzęsionego dwunastolatka.
   -Nie jestem pewny czy można go nazwać członkiem załogi -odpowiedział patrząc na mnie z wyrzutem. To ja zadecydowałam o tym, żeby przyjąć Berty'ego. Walczyłam i dopięłam swego. Jestem za niego odpowiedzialna. -To jeszcze dzieciak.
   -Potrzebujemy kogoś takiego jak on. -odpowiedziało mi prychnięcie. -Mniejsza. Następnym razem sprawdź czy wszyscy są pod pokładem, nie zważając na swoje marne przypuszczenia, jasne? -niezauważalnie skinął głową. -Załoga!
   Dziewiętnaście osób stanęło na baczność, czekając na to, co mam im do powiedzenia. Zapadła cisza przerywana co parę sekund donośnymi grzmotami i dźwiękiem wzburzonych fal, odbijających się od statku.
   Jestem przerażona, chociaż to w sobie trzymam. Jako kapitan muszę być silna i zdecydowana, zachowywać zimną krew.
   -Kapoki przygotowane? -zapytałam donośnie, chociaż nie było takiej potrzeby, bo nawet gdybym szeptała, wszyscy doskonale by mnie słyszeli.
   -Tak, kapitanie! -powiedział Louis występując z szeregu. Uśmiechnęłam się blado. Wciąż nie mogę przywyknąć, że tak się do mnie zwracają. Bądź co bądź, swoją funkcję pełnię zaledwie trzy tygodnie. Jednak członkowie załogi znają mnie znacznie dłużej. Zaczynałam wcześnie, będąc w wieku Berty'ego. Może dlatego tak reaguję, kiedy ktoś nazywa go "dzieciakiem, który nie jest jeszcze gotowy na takie wyprawy". Na początku czyściłam tylko pokład. Potem przeniesiono mnie do kuchni, gdzie pomagałam robić posiłki dla wszystkich pracowników. W końcu, po kilku latach gotowania grochówki, trafiłam na bardziej odpowiedzialne stanowisko- sprawdzałam czy sieci nie są dziurawe i czy zostały odpowiednio przymocowane do burty. Dużo rozmawiałam z członkami załogi, którzy przychodzili i odchodzili co kilka miesięcy. Zdobyłam ich sympatię. W sumie nawet się o to nie starałam, byłam szczera i miałam kilka pomysłów, w jaki sposób ulepszyć i usprawnić pracę na statku. Kapitan umarł. Ze starości, całe szczęście. Trzeba było wybrać kogoś na jego miejsce. Wybrali mnie. Na drugim miejscu był Chris. Wygrałam nieznaczną większością głosów. Był na mnie zły przez dobry tydzień, do dziś tylko ukradkiem rzuca mi pogardliwe spojrzenia.
   -Awaryjne łódki?
   -Są! -pacnął wierzchem dłoni cztery drewniane, solidne skrzynie, mogące pomieścić przynajmniej po pięć osób.
   -Dobrze... A beczki z jedzeniem i wodą?
Odpowiedziało mi milczenie.
   -Ktoś pomyślał o zabezpieczeniu prowiantu? -warknęłam.
Załoga wpatruje się w czubki swoich butów, jakby dojrzeli w nich coś niezwykle ciekawego. Przebiegam wzrokiem po ich zaczerwienionych od wstydu czołach. No jasne...
   -Chris -zwróciłam się ponownie do mojego zastępcy. -weź sobie kogoś do pomocy i zapakujcie jedzenie i wodę.
Skinął głową i machnął ręką do Jasona. Obaj wyszli do pomieszczenia obok, które służyło za kuchnię.
   Donośny grzmot odbił się echem po wnętrzu statku. Dochodzi do nas dźwięk łamanego drewna, po czym ciężki żagiel uderza o pokład, który popękał w kilku miejscach. Wyrazy przerażenia pojawiły się na paru twarzach członków załogi, którzy najwyraźniej zapomnieli o wlepianiu wzroku w swoje obuwie.
   -Tylko spokojnie. -szepczę, sięgając po swój stary plecak koloru piasku i zaczynam pakować do niego długą, mocną linę, kilka haków, latarkę i nóż. -Rozłożyć wszystkie łódki! -ryknęłam. -Przygotować się na wyjście na pokład. Jazda! -pogoniłam otępiałych ludzi. Zawsze krzyczę, kiedy jestem zdenerwowana, ale dzięki temu jestem bardziej stanowcza. Taka, jaka powinnam być.
   Niemal natychmiast wszyscy podzielili się na mniejsze grupy i zaczęła się akcja przygotowawcza, na którą jesteśmy tylko w niewielkim stopniu przygotowani. Pojedyncze osoby pakują jeszcze swoje bagaże podręczne, reszta zajęła się zdejmowaniem kolejnych łódek.
   -Christopher! -zawołałam, zaglądając do kuchni. -Musicie się maksymalnie sprężyć. Za moment wychodzimy na zewnątrz i spuszczamy łódki.
   -Tak jest! -zawołali razem z Jason'em i po chwili usłyszałam odgłosy szamotaniny w głębi pomieszczenia. Jakiś przedmiot, prawdopodobnie beczka z prowiantem, uderzyła o podłogę i potoczyła się gdzieś w głąb pomieszczenia. Wszyscy byliśmy zdenerwowani.
   Odetchnęłam głęboko raz i drugi. Musiałam uspokoić emocje, które zdawały się rozdzierać moje płuca, nagle okropnie ściśnięte z nerwów.
   Grupy były dobrane okropnie. Tego nie ćwiczyliśmy, chociaż chyba łatwo jest się domyślić, że dobieramy się według umiejętności, a nie tego, że kumple się zbiorą i chcą razem płynąć.
   Podeszłam do trzech chłopaków rechoczących, opierając się o brzeg wybranej przez siebie łódki. Zapomnieli chyba, że to nie są już ćwiczenia, że nie ma czasu na żartowanie? Maksimum powagi szesnastolatków. Nie wierzę w ich, pożal się Boże "dojrzałość".
   -Czy zamierzacie płynąć razem? -zapytałam z udawanym spokojem.
   -Tak. -odparł Alex, ciemnoskóry, wysoki brunet. -Jakiś problem, kapitanie?
Dwóch pozostałych chłopaków to Ian i Ethan. Obaj mają tylko zdolności, w których jest możliwe jedynie rozwiązanie siłowe. Alex z resztą do takich też należy. Nie potrzeba trzech takich samych w jednej grupie. Nie kiedy ja dowodzę.
   -Ethan, zamień się ze Stellą. -rozkazałam.
Z niewielkimi oporami, ale po chwili brunet powędrował do grupy niezwykle rozgadanych jak na taką dosyć krytyczną sytuację dziewczyn. Następnym bardzo wesoło.
   Po kilku chwilach mierzenia się wzrokiem z Alex'em, odeszłam rozdzielić jeszcze kilka okropnie zorganizowanych grup.
   Kiedy kończyłam przeprowadzać kontrolę bagażu każdego członka załogi, z kuchni wrócili Jason i Chris.
   -Każdy bierze do swojej łódki dwie dodatkowe beczki. Jedną z jedzeniem, a drugą z wodą. Bagaże z prowiantem mają być jak najdokładniej przywiązane do łodzi. Chris i Jason osobiście tego dopilnują. Jasne?
Wszyscy zgodnie skinęli głowami i zabrali się do pospiesznej, ale dokładnej pracy. Za każdym razem, kiedy usłyszałam grzmot, wbijałam boleśnie paznokcie w wewnętrzną stronę dłoni. Mamy za mało czasu.
   Kolejny huk. Zdecydowanie zbyt blisko. Kolejna, ale tym razem o wiele większa wyrwa utworzyła się nad naszymi głowami, a pod pokład zaczęła spływać woda.
   -Nie ma czasu! -krzyknęłam. -Ja płynę z Jasonem, Ethan'em, Stephanie i Grace! My wyjdziemy ostatni. Od razu po wyjściu na zewnątrz, kierujcie się do najbliższych lin i przywiązujcie je do łodzi! Chris!?
   -Tak? -odezwał się głęboki głos bruneta, którego postać po momencie pojawiła się w polu mojego widzenia.
   -Płyniesz z Berty'm. Uważaj na niego.
Chłopak zasalutował i ponownie zniknął, ustawiając się jako pierwszy przy włazie. Poczułam w gardle ogromną gulę. Szybko ją zlikwidowałam i wydałam z siebie ostatni okrzyk:
   -Każdy ma kompas, latarkę, a przewodzący mają awaryjną racę! Kierujcie się jak tylko się da na wschód! -głos minimalnie mi się załamał. -Powodzenia!
   Nim się spostrzegłam, klapa się otworzyła i grupa pięciu osób wybiegła na pokład, wpuszczając na schody kilka litrów słonej wody. Ostatni raz spojrzałam na małą postać Berty'ego, znikającą pod osłoną gęstego deszczu. Podłapałam spojrzenie Clarisse, która razem ze swoją grupą miała wyjść w drugiej kolejności. Odliczyłam kilka sekund, ciągnących się w nieskończoność i skinęłam głową, dając tym samym zezwolenie na wyjście.
   Następna grupa, znajdowała się pod przewodnictwem Alex'a. Wśród nich dostrzegłam Katie, była drugą najmłodszą uczestniczką wypraw. Miała czternaście lat, bałam się o nią równie bardzo, jak o Berty'ego. Ponownie dałam znak na opuszczenie podpokładu. Serce niemal wyskoczyło mi z piersi.
   Krótszym kawałkiem liny związałam ze sobą obie szelki plecaka, co zaleciłam też pozostałym. Nauczyłam się tego od Chris'a, kiedy często wybierał się na sprawdzenie terenu. Dzięki temu plecak zostaje na swoim miejscu.
   -Idziemy. -wychrypiałam i otworzyłam właz po raz ostatni.
Przepuściłam pozostałą czwórkę, która niosła naszą łódkę i zamknęłam za nimi klapę. Niebo pojaśniało od ogromnej błyskawicy, która przecięła niebo.
   Skinęłam nieznacznie głową do mojego oddziału, po czym skierowaliśmy się pospiesznie w stronę pozostałych.
   Na miejsce dotarliśmy w momencie, kiedy grupa Clarisse została opuszczana do wody.
   -I jak to wszystko widzisz? -zapytał mnie Ian, kiedy podeszliśmy bliżej.
   -Tak jak mówiłam, kierujemy się na wschód. Z tego co wiem, tam powinna być najbliższa wyspa. -odparłam.
   -Nie pokonamy prądu, wiesz o tym?
   -Zdaję sobie z tego sprawę. Nawet jeśli wyrzuci was w inną stronę, macie zmierzać na wschód.
   -Okej, schodźcie niżej. My wypłyniemy ostatni. -uciął Alex, przywiązując zwolniony koniec liny do naszej łódki.
   -Na wschód, ludzie! -wrzasnęłam zbiegając ze schodów i przekrzykując kolejne grzmoty.
Dostaliśmy się do łódki, w której znajdowały się już dwie beczki z prowiantem. Po raz kolejny wbiłam paznokcie w dłoń.
   Wiatr niebezpiecznie zakołysał drewnianą skrzynią, do której wskoczyłam. Kolejne ogromne krople deszczu osadzały się na mojej twarzy, przez co prawie całkiem straciłam widoczność. Kiedy rozległ się grzmot, po którym niebo pojaśniało, wyłapałam niepewny wzrok Grace. Chwyciłam jej dłoń i uścisnęłam ją pokrzepiająco.
Będzie dobrze... Będzie dobrze.
   Sprawnie odwiązaliśmy liny od łódki i niemal natychmiast porwał nas prąd. Usiedliśmy jak najbliżej siebie. Ktoś złapał mnie za rękaw koszulki. Nie protestowałam. Wiatr targał nam włosami, oplatając je wokół naszych twarzy niczym mokre pnącza. Zaparłam się nogami o dwie ściany skrzyni, położone naprzeciw siebie. Byłam przerażona.

***

*MINIATURKA ~Raven Grossman*

   Nazywam się Raven Grossman i jestem czarodziejką. Moja historia nieco różni się od innych. Otóż do Hogwartu, Szkoły Magii i Czarodziejstwa znajdującej się w Szkocji, trafiłam później, niż na czarodziejkę przystało.
   Zwykle w Zamku naukę rozpoczyna się w wieku jedenastu lat. Ja rozpoczęłam naukę dwa lata po przekroczeniu przeze mnie tylu wiosen.
   Miałam dziesięć lat, kiedy bez nadzoru rodziców, alkoholików, wbiegłam na ruchliwą ulicę, nieopodal której mieszkaliśmy. Potrącił mnie samochód. Srebrne audi. Rejestracja pojazdu na resztę życia zostanie w mojej pamięci. Jak to się skończyło? Ze względu na to, że byłam dzieckiem przeraźliwie wychudzonym -przez ciągłe wydawanie pieniędzy rodziców z zasiłku na alkohol- i mój organizm był przez to bardzo osłabiony, miałam siedem połamanych żeber i dwa palce prawej dłoni roztrzaskane. Poza tym coś stało mi się ze ścięgnami łączącymi w jakimś stopniu kość piszczelową z kością prawego uda. Najbardziej ucierpiała prawa strona mojego ciała, bo jak łatwo się domyślić, właśnie tam uderzył samochód.
   Wcześniej moimi rodzicami, zamieszkującymi zawszone, cuchnące stęchlizną i dymem papierosowym mieszkanie, nikt się nie interesował za bardzo. Do czasu, kiedy trafiłam do szpitala i trzeba było ich wezwać, by zacząć jakiekolwiek badania. Do szpitala przyszli pijani i zrobili niezłą awanturę. Wtedy zaczęło się całe zamieszanie z Opieką Społeczną i całym tym niepotrzebnym szumem wokół mnie.
   Prawie codziennie przez dwa tygodnie po wyjściu ze specjalistycznego oddziału, do mieszkania przychodzili różni ludzie z MOPSu. Przynajmniej co dwa dni odnajdywali puste butelki po piwie i innych trunkach ukrytych niezbyt inteligentnie za szafką na buty. Pracownicy Opieki próbowali ze mną rozmawiać, ale od czasu pierwszego szoku po wypadku nie odezwałam się ani słowem do nikogo. Za swoje milczenie wielokrotnie dostawałam po twarzy od rodziców, kiedy byli pod wpływem alkoholu. Mama zawsze po takim ataku na mnie zabiera mnie do łazienki, gdzie odnajduje krem, który trochę pomaga mi znaleźć ulgę w piekącym bólu na twarzy i wsmarowuje mi go w skórę. Robi to z takim wyrazem twarzy, jakby chciała przeprosić za swoje zachowanie.
   Może i to zabrzmi dziwnie, ale z biegiem lat zaczęłam być obojętna na moich rodziców, jeśli tak mogę ich nazwać. Przybrałam maskę obojętności, przy zdejmowaniu której musiałam się nieźle namęczyć w późniejszym okresie mojego życia.
   Przez zaledwie miesiąc psycholog prowadzący moją "sprawę", doktor Joseph, przyzwyczajał mnie do myśli, że odbiorą mnie rodzicom. Pierwsze rozmowy były ciężkie. Ciężkie? Ciężko było nazwać to rozmową, bo psycholog jako jedyny z naszej dwójki cokolwiek mówił. Tydzień przed przeniesieniem mnie do domu dziecka wypowiedziałam moje pierwsze i ostatnie zdanie przez następny rok:
   -Wszystko mi jedno.
To była odpowiedź na wszystkie pytania tych wszystkich pseudo specjalistów, pytających o to, czy nie mam nic przeciwko rozdzieleniu z rodzicami, czy chcę wyjechać.
   Potem się nie odzywałam, jak już wyżej pisałam, przez ponad rok. Nauczyciele w domu dziecka byli bezsilni. Nie da się zmusić człowieka do mówienia. Nie da się go zmusić do czegokolwiek.    
   Wciąż przybywali nowi psycholodzy by mi "pomóc". Najbardziej jednak ceniłam sobie towarzystwo doktora Josepha. Do niego także nic nie mówiłam. Od czasu do czasu wydawałam z siebie tylko ciche pomruki niezadowolenia, czy westchnienia, co także większość psychiatrów nie zawsze ze mnie wyciągała.
   W dniu siedemnastym marca, kiedy kończyłam jedenaście lat, na parapecie w otwartym oknie mojej małej sypialni, pojawiła się szara, niewielka sowa z listem w dziobie. To był list z Hogwartu.
   Ze względu na to, że musiałam przez kilka lat przechodzić przez szereg codziennych ćwiczeń rehabilitacyjnych, nie mogłam pojechać na dworzec i odjechać do Szkoły. Przez te dwa lata to był najbardziej odległy i niezwykle abstrakcyjny pomysł pod słońcem.
   Z początku rehabilitacja trwała bardzo opornie. Ciężko mi było chociażby stanąć, a co dopiero poruszać się na prawej nodze. Potem leczenie zaczęło przynosić efekty. Ból z upływem miesięcy był coraz lżejszy. Najpierw masowano mi te części ciała, które najbardziej uległy uszkodzeniu czy zmiażdżeniu podczas wypadku. To było całkiem przyjemne. Na tyle łatwiej dla masażystów, którzy widzieli doskonale wszystkie moje obolałe żebra i inne odstające kości.
   Z listem z Hogwartu zwróciłam się do dyrektorki placówki szkolno-wychowawczej w domu dziecka, w którym mieszkałam. Okazało się, że jest czarownicą i obiecała mi, że zajmie się wszystkimi formalnościami związanymi ze Szkołą.
   Przez następne dwa lata w mojej samotnej sypialni, w każde popołudnie, pojawiali się nauczyciele ze Szkoły. Podręczniki zostały mi już zakupione, więc miałam z czego się uczyć. Moim ulubionym zajęciem jest wypytywanie profesorów o Hogwart. Niektórzy z nich są bardziej ulegli i poświęcają mi kilka minut na zadawanie pytań o Szkołę, a niektórzy wręcz przeciwnie.
   Jednym z moich ulubionych przedmiotów jest Zielarstwo i Opieka Nad Magicznymi Stworzeniami. Uwielbiam też Zaklęcia.
   Może od razu przejdę do dnia pierwszego września, kiedy razem z dyrektorką domu dziecka pojawiłam się na peronie 9 i 3/4.
   Najgorsza była barierka. Na początku po prostu szłam, ale zaraz zaczęłam biec prosto na nią. Bardzo się bałam, że razem ze starym kufrem i z klatką z moją sową, będę leżeć na ziemi po zderzeniu z metalową barierką. Taki moment jednak nie nastąpił. Kiedy uniosłam ponownie głowę, ujrzałam okazały pociąg, który zawiózł mnie do Hogwartu.
   Drogę na peron w Hogsmeade, miasteczku oddalonego o zaledwie kilka kilometrów od Szkoły, przebyłam w towarzystwie dziewczynki. Przedstawiła mi się jako Narcyza Black. Jakoś w połowie podróży przyłączyła się do nas jej starsza siostra, Bellatrix. Wtedy jeszcze nie wiedziałam z kim mam do czynienia.
~~~~~
Moja pierwsza Potterowa miniaturka ^^. Jak to wyszło?
Jestem oczywiście bardzo krytycznie nastawiona do moich opowiadań. Tak więc -nie jest to szczyt moich marzeń. ;)

Rozdział siódmy

   Obejmując Ginny ramieniem zaprowadziłam ją prosto pod drzwi naszego dormitorium. Kiedy weszłam za panną Weasley do środka, zamarłam. Nie byłyśmy same, a obecności jednej z obecnych osób nigdy bym się nie spodziewała. Elena, siedząca na swoim łóżku, prawdopodobnie czytała, chociaż pierwszy raz widzę, by ktoś rozumiał tekst, trzymając książkę do góry nogami. I Seamus, zajmujący miejsce na moim łóżku, bawiąc się rękawami mojego swetra. Kiedy mnie zobaczył, momentalnie się podniósł.
   -Emily...
   -Finnigan, błagam, nie teraz. -powiedziałam wskazując dyskretnie na Ginny. -Porozmawiamy jutro, dobrze?
   -Jutro będzie za późno.
Jutro... Jutro.
Przeszłam obok niego i wsunęłam się na materac mojego łóżka.
   -Chodź. -powiedziałam do Ginny, która posłusznie zrobiła to samo co ja.
   Już miałam zasunąć materiał baldachimu, kiedy Ruda złapała mnie za dłoń. Spojrzałam na nią zaskoczona.
   -Seamus może z nami rozmawiać... On wie o co chodzi, a ja... Nie za bardzo mogę to wszystko opowiedzieć.
   Mój wzrok powędrował w stronę chłopaka.
   -Właź -nakazałam mu. Kiedy wszyscy znaleźliśmy się na moim materacu, oddzieleni od reszty sypialni materiałem, wyciągnęłam różdżkę. -Muffliato... Okej, Gin. Możesz opowiedzieć?
   -No więc... -pociągnęła nosem. -Dean zerwał. -wybuchnęła płaczem. Przytuliłam ją mocno tak, że mogła spokojnie wypłakać się w moje ramię.
   -Seamus, dlaczego zerwał? -zapytałam.
   -W sumie to wszystko poszło o Pottera. -odparł, opierając się o poręcz łóżka.
   -Niech zgadnę, jeden był zazdrosny o drugiego? -skrzywiłam się, kiedy Ginny zatrzęsła się od kolejnej salwy szlochu.
   -Tak jakby... To stało się w czasie kiedy spałaś, dokładniej na śniadaniu. W sumie to chyba była wina Dean'a, że Harry tak się wkurzył. Bo ta dwójka tak się do siebie dzisiaj wyjątkowo... Wdzięczyła. -dokończył po dłuższej przerwie, najwidoczniej szukając odpowiedniego słowa. -I Harry to wszystko widział, ale Thomas to zaplanował, z tego co wiem. Chciał, żeby Potter zobaczył co stracił. A raczej kogo. -spojrzał wymownie na Ginny. Skinęłam ze zrozumieniem głową. -I Potter nie wytrzymał. Na początku poleciały zaklęcia, a potem zwyczajna walka w ręcz. Ginny chciała ich odciągnąć razem z Hermioną i Ronem. Ale byli dwaj rozwścieczeni faceci, a taki Ron do siłaczy nie należy... Koniec końców obaj skończyli w Skrzydle Szpitalnym. Masakra. Byłem tam, ale do Dean'a dostęp ma tylko rodzina i... dziewczyna. -dodał szeptem, nie chcąc denerwować panny Weasley, która zaczęła się powoli uspokajać. -Ona też tam była. Ale wyszła bardzo szybko...
   -Ginny? -przerwałam mu. -Co ci powiedział Thomas w szpitalu?
   -Żebym już się do niego nie zbliżała... -szepnęła w moje ramię. -Że to koniec. -głos jej się załamał. Pogładziłam ją po plecach.
   -Spróbuj zasnąć, Gin. -powiedziałam i przeciągnęłam pościel tak, żeby Ruda mogła się pod nią wślizgnąć.
   Pomogłam jej się przykryć, po czym usiadłam niespokojnie, wpatrując się w jej porcelanową twarz, która stopniowo się uspokajała. Po jakichś dziesięciu minutach oddychała miarowo. Pocałowałam ją krótko w czoło i odwróciłam się do Finnigana.
   Chłopak przyciągnął mnie do siebie i wylądowałam między jego nogami, opierając się o jego tors. Niemal natychmiast poczułam ciepło bijące od niego. Ujął moją dłoń, przyłożył ją do swoich ust i na jej wierzchu złożył delikatny pocałunek.
   -O której jedziesz? -zapytałam siląc się na spokój.
   -Jakoś po południu. -odparł, nadal trzymając moją dłoń w swojej.
   -Jak to będzie wyglądało?
   -Co dokładnie?
   -Ta cała wymiana... Wiesz, gdzie będziesz spał... I z kim. -dodałam szeptem, ale Gryfon i tak to usłyszał.
   -Boisz się, że cię zdradzę?
   -A ty byś się nie bał? -prychnęłam.
   -Nie bałbym się. Ja się zawsze boję. -odparł lekko zawstydzony. -Boję się, że się do mnie zrazisz, że mnie zostawisz.
   -Finnigan, co ty wygadujesz? -odwróciłam się tak, żeby patrzeć prosto w oczy Gryfonowi. Ujęłam jego twarz w dłonie. -W życiu bym cię nie zdradziła, rozumiesz? Za bardzo jesteś dla mnie ważny. -zaśmiałam się ze zdenerwowaniem. -Nie masz pojęcia ile się naczekałam, żebyś zapytał się o to chodzenie.
   Chciałam jeszcze coś powiedzieć, na przykład dwa najbardziej magiczne słowa na świecie. Ale za bardzo się boję. Nie chcę, żeby znowu był zły...
   Wpiłam się w jego wargi, bardziej przyciskając go do poręczy. Szybko odwzajemnił pocałunek, obejmując mnie ręką wokół bioder i przyciągając do siebie. Koniec końców siedziałam na jego kolanach. Jego pocałunki były gorące i zupełnie inne od poprzednich. Wcześniej nie było między nami takiego ognia, namiętności. Między kolejnymi pocałunkami chłopak zdjął mi okulary z nosa i odłożył je na bok. Zaraz potem jego usta powędrowały na moją szyję. Uśmiechnęłam się zaskoczona jego zachowaniem i odchyliłam lekko głowę na bok. Palce wplotłam w jego krótko ostrzyżone włosy. Drugą dłoń położyłam na jego policzku i delikatnie podniosłam jego głowę, po czym ponownie złączyłam nasze wargi. Ostatnie co pamiętam z tamtego popołudnia to to, że zasnęłam w objęciach Seamusa, a obudziłam się późno wieczorem. Gin już nie było na moim łóżku. Pewnie obudziła się i poszła do siebie.
   Odsunęłam się od chłopaka tak, żeby go nie obudzić i zeszłam z materaca na chłodną podłogę. Spojrzałam na łóżko Ginewry. Było puste i zasłane, zupełnie tak, jakby w ogóle się nie kładła.
   Wyślizgnęłam się z dormitorium i zeszłam do Pokoju Wspólnego. Spotkałam tam Katie.
   -Cześć -przywitałam się z nią całusem w policzek. -Widziałaś gdzieś Ginny?
   -No cześć, Em... A jak myślisz, gdzie w tej sytuacji może być teraz Weasley?
Skinęłam głową.
   -Muszę pogadać z tymi idiotami. -powiedziałam, właściwie nie wiem dlaczego. -Widzimy się potem?
   -Jak co wieczór. -puściła mi oczko, chociaż wzrok miała trochę przygaszony.
Pogładziłam ją po ramieniu pokrzepiająco i ruszyłam do wyjścia.
   Skrzydło Szpitalne jest spory kawałek drogi od Wieży Gryffindoru, więc trochę przyspieszyłam kroku. Za jakąś godzinę ma zacząć się cisza nocna. Drugi raz nie ominie mnie szlaban. Mijałam pojedynczych uczniów, zapewne wracających z biblioteki czy z błoni (chociaż to mało prawdopodobne, bo na zewnątrz jest naprawdę bardzo zimno). Drzwi prowadzące do Skrzydła Szpitalnego były uchylone. Zajrzałam do środka i ujrzałam Harry'ego, ubranego w szarą piżamę w pasy. Miał potargane włosy, nawet bardziej niż zawsze, ale najbardziej w jego wyglądzie rzucało się okropnie opuchnięte, podbite oko. Poza tym miał zabandażowane lewe przedramię i niewielki plaster na policzku. Serce mi się ścisnęło na ten widok. Nie na co dzień widzi się swojego brata, który do tego jest okropnie pobity.
   Przy łóżku, na którym leżał siedziała Ginny. Poznałam ją po jej długich do ramion, rudych włosach i zielonym swetrze, który dostała na urodziny. Nie mogę sobie przypomnieć od kogo... Chyba nie chciała powiedzieć.
   -...tak się od razu rzucać na Dean'a. -usłyszałam stłumiony głos Gin.
   -Jasne. Przecież mogłem po prostu nie zwracać uwagi, prawda? -warknął Potter.
   -Nie o to chodzi... Harry, wiesz jak jest.
   -Nie wiem. Wyjaśnij mi. -usłyszałam w jego głosie nutę pogardy, jakby chciał za wszelką cenę jej dopiec.
   -Zerwałeś. Mówiłeś, że to takie niebezpieczne. A teraz co? Nagle ci się odwidziało? Sam-Wiesz-Kto jest tak samo niebezpieczny jak dwa miesiące temu, a może nawet bardziej. Co chcesz zdziałać swoim zachowaniem? To była twoja decyzja. Pamiętasz jak mi to mówiłeś? A pamiętasz jak protestowałam? -urwała, zapewne po to, by przełknąć łzy. Znam ją. Zawsze kiedy mówi o wspomnieniach, a zwłaszcza tych związanych z Potterem, chce jej się płakać. -Skąd ta zazdrość, Harry?
   -Dobrze wiesz dlaczego zerwałem. Sama to powiedziałaś. Nie skończyliśmy tego związku dlatego, bo przestałem cię kochać. Chciałem, żebyś była bezpieczna. Nadal chcę.
   -Więc po co zrobiłeś tą awanturę? Harry, byłam szczęśliwa, ale przez ten twój napad na Dean'a, on nawet nie chce mnie znać... -usłyszałam dźwięk krzesła, które przesuwa się po posadzce, co oznacza tyle, że Ginny zamierza wyjść.
   Weszłam do środka w momencie, kiedy panna Weasley zaciągała białe zasłony dzielące łóżko, na którym leżał Harry z resztą Skrzydła. Mijając ją w drzwiach, ujęłam jej dłoń w pokrzepiającym geście. Ona tylko pokiwała ponuro głową i zniknęła. Postanowiłam najpierw porozmawiać z Dean'em, który (jak powiedział Seamus) zaplanował całe to zajście.
   Poza materiałem wokół Harry'ego jeszcze jedno łóżko zostało zasłonięte. Pod oknem -jak najdalej od Pottera. Rozsądnie.
   -Dean...? -szepnęłam, stając przy białym materiale.
   -Emily? -jego głos zdecydowanie nie należał do osoby jakoś specjalnie pobitej, cierpiącej czy coś w ten deseń. -Nie krępuj się, jestem ubrany.
Zachichotałam i przedarłam się do niego. Poczucie humoru ma takie samo jak Seamus. Miał kilka siniaków na twarzy i odsłoniętych przedramionach oraz niewielkie rozcięcie w kąciku ust.
   -No i po co ci to było? -zapytałam przyglądając się dużemu zaczerwienieniu na ręce chłopaka.
   -Właściwie to nie żałuję tego co się stało. Pewnie Seamus już ci powiedział, że to był mój pomysł? -skinęłam głową. -Chciałem mu dopiec po tym co jej zrobił.
   -Że z nią zerwał... -domyśliłam się. -Mówisz, że nie żałujesz tego całego swojego zachowania. A żałujesz, że zerwałeś z Gin? -skrzywił się. -Masz świadomość tego, że odtrącając jej uczucia, zrobiłeś dokładnie to samo co zrobił Harry?
   -To były emocje, Em. Byłem zły.
   -Dlaczego? Na co lub na kogo mógłbyś być zły, jeśli tak naprawdę nic ci się nie stało? Przynajmniej nie zewnętrznie. -dodałam po chwili namysłu. Ciemnoskóry milczał. -Słuchaj, Dean. Ginny to wspaniała dziewczyna i serio, długo potrafi chować urazę. Jeśli nie uda ci się zawalczyć o związek, walcz o przyjaźń.
                                                                  **
   Raz się żyje, pomyślałam i przedarłam się przez materiał, za którym leżał Harry.
   -Jak się czujesz? -zapytałam siadając na stołku, na którym przed kilkoma minutami siedziała Ginny.
   -Lepiej niż wyglądam. -odparł, poruszając jedynie jedną połową ust. Druga była opuchnięta, razem z resztą twarzy.
Stojąc tak blisko, przez myśl przebrnęła mi myśl, że Potter przecież jest moim bratem, że poninnam się nim opiekować, a nie besztać za głupią bójkę. Przez większość dzieciństwa nie miałam kontaktu z żadnym członkiem rodziny. Ani z Syriuszem, ani z Harry'm. Jedynym źródłem informacji, jaki był dostępny, był domowy skrzat, Stworek, który nie był zbytnio skory do rozmów. Kilka lat temu obiecałam sobie, że będę pomagać mojemu bratu jak tylko będę potrafiła. Kilka razy, kiedy zasnął w Pokoju Wspólnym nad wypracowaniem z Zaklęć czy Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami, poprawiłam mu kilka błędów ortograficznych i głupot, jakie powypisywał. On przez ten cały czas dawał mi nadzieję, że nie jestem sama na tym świecie, a ja...? Ja dawałam mu pomocną dłoń, kiedy tego potrzebował.
   -Może dać ci coś do picia...? Albo zrobię ci okład na to okropne oko? Aquamenti -zamoczyłam niewielką ściereczkę w chłodnej wodzie, która wypełniła metalową miseczkę i przyłożyłam wilgotny materiał do twarzy Wybrańca. -Warto było tak się denerwować? Po co to zrobiłeś?
   -Było warto... Wiesz przecież. Zazdrość.
Wiem, Harry -pomyślałam. -Aż za dobrze.
   -Wiesz co mówią? -zmienia temat. O co biega?
   -No co? -zapytałam zaintrygowana. Pewnie bredzi od nadmiaru guzów na głowie.
   -Że jesteśmy podobni. Ty i ja.
   -Bo jesteśmy rodzeństwem. -odparłam bez zastanowienia.
~~~~~
M m m ;3. No i trochę się dzieje, prawda? :)
Dodaję zdjęcia prezentów od mojej przyjaciółki ^^

Rozdział szósty

   -Jak to... "wyjechać"? -przecisnęło mi się przez usta. Chłopak milczał. -Cholera, Finnigan, mów o co chodzi!
   -Pamiętasz co ogłaszano na kolacji powitalnej? -zapytał.
Podrapałam się po łokciu.
   -To co zawsze... -mruknęłam zamyślona. -Żeby nie wchodzić do Zakazanego Lasu, żeby nie denerwować Filch'a, nie wchodzić na Wieżę Astronomiczną bez nadzoru...Było chyba coś jeszcze... A co to ma w ogóle do rzeczy?
   -McGonagall powiedziała, że najlepiej będzie, jeśli pojadę na wymianę.
   -Jaką wymianę? -zapytałam coraz trudniej panując nad zdenerwowaniem.
   -Szkolną. Wiesz, pomiędzy Hogwartem, Beauxbatons i Durmstrang.
No tak.
   -Ale dlaczego ty? -wbiłam paznokcie w wewnętrzną stronę dłoni.
   -Sam nie wiem... Może myślą, że mam na ciebie zły wpływ i chcą nas odseparować? -próbował żartować, żeby rozładować napięcie. Nie udało mu się. Cóż za zaskoczenie...?
   Przesiadłam się na fotel nieopodal, opadłam na oparcie i zamknęłam oczy. Po głowie krążyły mi miliony pytań, myśli i wymyślnych epitetów kierowanych pod adresem tego, kto wymyślił te wymiany międzyszkolne.
   -Na ile jedziesz? -zapytałam przez zaciśnięte zęby.
   -Dwa miesiące.
Krew odpłynęła mi z twarzy. Podniosłam się i skierowałam swoje kroki do wyjścia, z trudem hamując łzy napływające do oczu.
                                                               **
   Obudziłam się dosyć późno. Dochodziło południe. Zasnęłam w ubraniu, oczywiście. Poszłam do Pokoju Życzeń. Chodziłam między stertami rzeczy, które przez setki lat były wrzucane do tego pomieszczenia. Ławki, szafy, podręczniki do transmutacji sprzed trzydziestu lat.
   Przegapiłam transmutację, eliksiry i Obronę Przed Czarną Magią. Za chwilę powinien zacząć się obiad. Poszłam do łazienki. Zebrałam  ciemne włosy w luźny kucyk i przemyłam twarz letnią wodą. Spojrzałam na swoje odbicie. Długo płakałam zanim zasnęłam. Niemal natychmiast po tym, jak pogodziłam się z Seamusem, on musi wyjeżdżać. A może nie musi? Zmarszczyłam w zamyśleniu brwi. Być może znajdzie się jakiś sposób na to, by Gryfon został...? Wiem!
   Wybiegłam z sypialni, niemal przewracając się o buty Katie. Ruszyłam na łeb na szyję po dwudziestce schodów, po czym wybiegłam z Pokoju Wspólnego, mijając zaskoczonych Gryfonów. Korytarz. Schody. I znowu schody... Cholera, teraz musicie się przesuwać?! Zaczekałam niecierpliwie aż będę mogła dalej biec. Szybciej... Znowu schody. Jeszcze trzy piętra w dół. Dwa... Ostatnie stopnie pokonałam, przeskakując po kilka na raz. Kawałek korytarzem i jestem na miejscu. Bezceremonialnie otworzyłam drzwi, prowadzące do kolejnych (o, Merlinie...) schodów, na których szczycie znajdował się gabinet profesor McGonagall. Jeszcze w życiu w tak małych odstępach czasu nie przychodziłam do dyrektorki szkoły. Cóż, kiedyś musiał być ten pierwszy raz. Zadudniłam w duże, drewniane drzwi i nie czekając na zaproszenie, wtargnęłam do środka.
   Profesor McGonagall uniosła pytająco brwi, nadal siedząc na tym samym miejscu, za swoim biurkiem. Patrząc na opiekunkę mojego Domu, dopadło mnie nagłe zażenowanie.
   -Prze... Przepraszam, pani dyrektor -wydukałam i zamknęłam cicho drzwi za sobą. -Chciałam tylko o coś zapytać...
   -Proszę, pytaj. -powiedziała kobieta i zachęcającym ruchem wskazała fotel naprzeciwko siebie.
   -Dlaczego pani wybrała Seamusa... Na tą wymianę?
   -Emily, doskonale wiesz dlaczego.
   -Nie, nie wiem. Z całym szacunkiem, pani dyrektor, ale on nie może jechać.
   -Może, a nawet musi. Seamus jest dobrym uczniem, na pewno razem z Channel będą nas dobrze reprezentować.
   -Z kim, przepraszam? -oburzyłam się. Channel jest ostatnią osobą, z jaką chciałabym zostawić Seamusa na dwa miesiące.
Ciemnoskóra, wysoka, seksowna, mądra, a do tego z korzeniami amerykańskimi. Poza tym, jest starsza ode mnie. Krótko mówiąc- idealna. Kilka razy widziałam jak rozmawiają. Krukonka miała wtedy wyśmienity humor, jak zawsze z resztą. Zaśmiewali się niemal do łez. Już wtedy widziałam w niej zagrożenie. Modliłam się podświadomie, żeby to nie była ta dziewczyna...
   -Channel Xeen. -nienienienienienienienienie! -Ją też wybrałam.
   -Jeśli chodzi o to co się stało rano, to był to całkowicie mój pomysł. Seamus chciał mnie powstrzymać. Weszłam do tego przejścia, a on poszedł za mną, żebym nie miała kłopotów. Potem pojawił się Filch i baliśmy się, że będziemy mieli kłopoty... -zaczęłam pleść wszystko co mi przyszło do głowy. Wszystko, żeby tylko Seamus nie jechał.
   -Nie jest w moim interesie, żeby was od siebie odsunąć. -przerwała mi dyrektorka.
   -Proszę... -powiedziałam błagalnym tonem. -Niech nas pani nie rozdziela...
Kobiecie złagodniało spojrzenie.
   -Bardzo chciałabym coś zaradzić, ale to nie zależy ode mnie. Lista uczestników wymiany została wysłana jakieś dwie godziny temu.
   -Proszę, niech pani zawróci tę sowę.
   -To nie takie proste. Przepraszam, nie mogę teraz już nic zrobić. Idź na obiad, McKinnan.
   Westchnęłam zrezygnowana. Nic nie mówiąc, zeszłam do sali wejściowej, a potem do Wielkiej Sali. Odetchnęłam głęboko, starając się nie spoglądać w stronę pozostałych Gryfonów, wśród których mógł być Finnigan.
   Na talerz nałożyłam sobie porcję ziemniaków, sałatkę z przetartych jabłek i marchewek oraz kromkę ciemnego chleba, posmarowanego cienką warstwą masła. Do picia wzięłam sobie gorącą czekoladę. Jedząc, wpatrywałam się tylko w serwetkę, znajdującą się przy moim talerzu.

   Kiedy miałam wchodzić do Pokoju Wspólnego Gryffindoru, ktoś złapał mnie za ramię. Seamus...? Powoli spojrzałam na tego kogoś. Ginny. Dzięki Merlinowi...

   Na jej twarzy ujrzałam świeże łzy.

~~~~~~~

Wiem, że bardzo (nawet bardziej niż bardzo) krótki rozdział, ale miałam niezbyt przyjemną sytuację. Otóż mój 'ukochany' brat nie zapisał tego co miałam już gotowe i jedyne co mi zostało, to niezbyt szczegółowe notatki w telefonie. ;) No cóż, dałam jakoś radę to odtworzyć. 

Dziękuję za wszystkich moich czytelników, nawet tych ze Stanów Zjednoczonych, którzy ładnie mi się pojawiają w statystykach c: .♥

Rozdział piąty

   Obudziłam się wraz z pierwszymi promieniami słońca. Taa, jakbym w ogóle spała. Mogłabym przysiądz, że na jakieś pół godziny odpłynęłam do krainy Morfeusza, ale zaraz potem budziłam się z koszmarów, w których główną rolę grał mężczyzna z pistoletem.
   Wpatrywałam się w sufit, albo liczyłam bicia serca Seamusa, kładąc się na lewej stronie jego żeber. Jak na mój gust, tętno bruneta było zbyt spokojne jak na osobę, która parę godzin wcześniej zobaczyła trupa.
   Kiedy wyszłam z łazienki po szybkim prysznicu, Seamus już wstał.
   -Cześć -przywitałam się. -Idziemy?
   -Okej. -chłopak zarzucił sobie na ramiona sweter i po objęciu mnie ramieniem, wyszliśmy z pokoju.
   Podziękowaliśmy madame Rosmercie za nocleg i pognaliśmy do Miodowego Królestwa. Po zapleczu kręciła się grupka pracowników, rozpakowujących towar. Pudeł ze słodyczami było za dużo. Zrobienie z tym wszystkim porządku zajęłoby kilka godzin.
   Schowaliśmy się za murem, w jednej z opustoszałych uliczek. Z wewnętrznej kieszeni płaszcza wyciągnęłam pelerynę-niewidkę.
   -Nie pytaj, tylko się chowaj. -warknęłam ze zdenerwowania, po czym wskoczyłam z chłopakiem pod pelerynę.
Musieliśmy trochę się pochylić, by nie było widać naszych stóp spod magicznego materiału.
   -Masz jakiś plan? -zapytał.
Odpowiedziałam mu tym samym ironicznym spojrzeniem, jakim obdarzyłam go w jaskini.
   -Ja zawsze mam jakiś plan.
Jednym zaklęciem uciszyłam dzwoneczek przy drzwiach, żeby nie zadzwonił, kiedy wejdziemy do środka. Musieliśmy wyczuć moment, kiedy nikt z zaplecza nie będzie patrzył w stronę drzwi.
   Wślizgnęliśmy się do środka, zamykając za sobą jak najciszej drzwi. Seamus najwyraźniej nie miał pojęcia co robić. Chwyciłam go za ramię i pociągnęłam w stronę wysokiego regału wypełnionego po brzegi fasolkami wszystkich smaków, czekoladowymi żabami, słodkimi kociołkami i jadalnymi piórami.
   Prawie natychmiast naparliśmy na regał, który błyskawicznie runął na ziemię z donośnym hukiem. Korzystając z okazji, że dookoła zapanował rozgardiasz, podbiegliśmy pod drzwi zaplecza, z którego po chwili wybiegła grupa pracowników.
   Nie byli tacy głupi jak ich oceniłam na początku. Jeden z nich został w środku pomieszczenia. Pewnie wyczuli jakiś podstęp. Wyciągnęłam z kieszeni różdżkę i rzuciłam w plecy mężczyzny drętwotę. Seamus w tym czasie zajął się otwieraniem przejścia.
   Kiedy zamykaliśmy za nami drewniany właz, zauważyłam na jednej ze ścian w sąsiednim pokoju cień dwóch osób, które za pomocą zaklęć ustawiają regał z powrotem w pionie.
   Rzuciliśmy się biegiem przez ciągnący się w nieskończoność korytarz. Modliłam się, żebyśmy zdążyli przed śniadaniem. Kiedy wybije godzina siódma, cały plan legnie w gruzach. Szkolne korytarze zaczną wypełniać się uczniami, zmierzającymi na śniadanie. Nie będzie szans na wydostanie się zza posągu będąc niezauważonymi.
   -Zaklęcie jeszcze działa? -zapytał Seamus, kiedy zatrzymaliśmy się przy wyjściu. Na zewnątrz panowała cisza, taka sama jak kilka godzin temu.
   -Wątpię. -na wszelki wypadek zniżyłam głos do szeptu. -Sprawdzę czy nie ma nikogo w pobliżu.
   Mam nadzieję, że mi się uda. -dodałam w myślach.
   Uniosłam różdżkę i rzuciłam zaklęcie, które niedawno zaczęliśmy omawiać na lekcjach z profesorem Flitwickiem. Na razie znam tylko teorię.
   -Homenum revelio. -powiedziałam dokładnie wymawiając każdą literę zaklęcia, przy czym zatoczyłam różdżką w powietrzu płynny półokrąg. Jasny, prawie niewidoczny strumień światła wydostał się leniwie z końca magicznego przedmiotu i przecisnął się przez wąską szczelinę we włazie.
   Poczułam pustkę. Jakby ktoś wdarł się do moich myśli i zabrał wszystko, zostawiając jedynie powietrze.
   -Pusto. -szepnęłam.
   Ostrożnie podnieśliśmy właz, po czym Finnigan pomógł mi wyjść jako pierwszej. Kiedy pomogłam chłopakowi wyjść, zamknęłam przejście. Napotkałam przerażony wzrok Gryfona, który spoglądał tuż nad moim ramieniem.
   Krew odpłynęła mi z twarzy, a serce przyspieszyło. Przygryzłam wargi, bojąc się odwrócić za siebie.
   -Kogo ja widzę? -zasyczał przeszywający wszystkie tkanki w moim ciele głos woźnego tuż nad moim uchem. -Panna McKinnan i pan Finnigan. No, no... Poranny spacerek po korytarzach?
   -My... Szliśmy na śniadanie. -wydukał Seamus.
Filch wyszczerzył do nas swoje okropne, pożółkłe i poczerniałe, krzywe zęby. Spojrzał na swój równie stary co on zegarek.
   -Wydaje mi się, że śniadanie zaczyna się za dwie godziny, drogie dzieci. -w jego głosie słychać było czysty jad. -Do dyrektora.
   Z początku próbował nas szarpać i siłą prowadzić do profesor McGonagall, jakbyśmy byli pierwszakami. Kiedy zobaczył, że nie stawiamy oporu, puścił nas wolno i jedynie szedł za nami, od czasu do czasu nas poganiając.
   Mamy kłopoty.
   Posłałam Finnigan'owi pozornie spokojne spojrzenie. Seamus także ukrywał kłębiące się w nim emocje. Oboje byliśmy przestraszeni. W życiu nikt mnie nie przyłapał na chodzeniu po szkole o niedozwolonych godzinach. Nigdy nie miałam szlabanu. Raz tylko odwiedziłam Kat, kiedy ona musiała sprzątać składzik tego sympatycznego pana, który po raz kolejny warknął, żebyśmy się pospieszyli.
   Każdy kolejny krok, zbliżający nas do gabinetu McGonagall, potęgował we mnie coraz większy lęk.
   Jęknęłam z niezadowoleniem, kiedy Filch wepchnął nas prosto do gabinetu profesor McGonagall. Nauczycielka objęła obowiązki dyrektora szkoły niedługo po śmierci Dumbledore'a, a raczej po jego zamordowaniu przez Snape'a. Trzeba było działać szybko, by uczniów nie ogarnęła panika. A "mistrz eliksirów"? Zwiał, jak przystało na starego, wrednego, przebrzydłego tchórza. Nawet po informacji o śmierci dyrektora nie miałam zamiaru złamać obietnicy.
   -Ta dwójka urządziła sobie spacer po szkolnych korytarzach o niedozwolonej godzinie. -wyskrzeczał. -Użyli tajnego przejścia niedaleko przejścia do Wieży Gryffindoru.
   Nieco zaspana dyrektorka uniosła na nas wzrok znad kilku zwojów pergaminu.
   -Emily McKinnan... Seamus Finnigan. -odezwała się po chwili wpatrywania się w nasze twarze. -Argusie, zostaw nas samych. -zwróciła się do woźnego.
   Kiedy Filch zamykał za sobą drzwi, miałam ochotę pokazać mu język, jak przystało na doskonale wychowaną piętnastolatkę. Stworek byłby ze mnie dumny.
   -Usiądźcie -McGonagall wskazała na dwa fotele, znajdujące się naprzeciwko niej. -Byliście w Hogsmeade całą noc? -skinęliśmy głowami. -Gdzie spaliście?
   -U Rosmerty. -odpowiedziałam, wpatrując się z największym zainteresowaniem w swoje paznokcie.
   -Gryffindor traci pięćdziesiąt punktów -powiedziała po krótkim westchnięciu. -To ma się więcej nie powtórzyć, zrozumiano?
   -Tak. -przytaknęliśmy.
   -Emily, możesz już iść. Seamus? -zwróciła się do chłopaka. - Zostań na chwilę.
   Z niemałym zdziwieniem wymalowanym na twarzy, ruszyłam chwiejnie w stronę drzwi. Znajdując się za zamkniętymi drzwiami gabinetu profesor McGonagall,przez chwilę miałam chęć, żeby podsłuchać ich rozmowę, ale w porę się opamiętałam i szybkim krokiem zeszłam po schodach na korytarz.
   Wróciłam do Wieży Gryffindoru. Wszystkie moje współlokatorki jeszcze spały. Przebrałam się w czyste ubrania, złapałam pierwszą lepszą książkę z mojej szafki nocnej i poszłam do Pokoju Wspólnego.
   Ogień w kominku już dawno wygasł. Wyciągnęłam różdżkę i podpaliłam dwa nowe kawałki drewna. Po chwili przed moimi oczami ukazał się niewielki, przyjemny dla oka płomień.
   Opadłam na fotel nieopodal z książką od transmutacji na kolanach. No nic, zostaje mi czekaćcna Seamusa, powtarzając ostatnią lekcję Transmutacji.
                                                          "Jak przetransmutować poduszkę w szczeniaka?
   Należy użyć podstawowego zaklęcia Feraverto. Koniec różdżki kieruje się w stronę środka poduszki. Wyobrazić sobie należy zwierzę, formujące się z przedmiotu. Nie wskazane jest skupianie się na niczym innym, poza formułą zaklęcia.
   Uwaga! Trzeba wyobrazić sobie pogodne, niegroźne zwierzę. W innym przypadku wyczarowany pies może stać się agresywny i możemy nad nim nie zapanować.
   Stopień trudności: Łatwy
Zadanie domowe: Ćwiczyć transmutację niewerbalną!
   Zapomniałam o tej pracy domowej. Dzisiaj mam Transmutację na ostatniej lekcji, więc muszę dosyć szybko to opanować. Sięgnęłam po jedną z poduszek, leżących na sofie, na którą się przesiadłam. W sam środek przedmiotu wycelowałam koniec różdżki.
   -Feraverto. -pomyślałam, jednocześnie wyobrażając sobie małego szarego szczeniaczka, którego widziałam przed końcem wakacji na pokątnej.
   Niemal natychmiast szkarłatna poduszka zaczęła się kurczyć. Jej rogi składały się pod różnymi kątami, materiał w paru miejscach formował się w poszczególne części ciała zwierzęcia. Po chwili przede mną skakał wesoło szczeniak rasy labrador, który wyglądał jak maleńka puszysta kulka. Obroża zapięta na szyi zwierzaczka miała kolor poduszki, z której został wyczarowany. McGonagall będzie ze mnie dumna.
   Pies zaczął szczekać, domagając się zabawy z mojej strony.
   -Ćśś. -szepnęłam gładząc jego miękką sierść.
Po kilku minutach usłyszałam cisze kliknięcie, które wydawał portret przy otwieraniu. Zerwałam się z miejsca. Za moim przykładem poszedł szczeniak, który głośno ujadając, pognał w stronę wejścia. Pojawił się Seamus, za którym szedł szczeniak, wyraźnie rozjuszony.
   -Finite. -powiedziałam, kierując różdżkę w kierunku psa, który zaczął się rozciągać i formować tak, by po chwili znowu być zwykłą poduszką. Podniosłam przedmiot z podłogi. -Udał mi się, prawda?
   -Zbyt głośny. -uśmiechnął się do mnie chłopak. Uśmiech miał trochę zmęczony, ale z tym zmęczeniu widziałam też cień poddenerwowania, jakby chciał szybko się ulotnić.
   -O czym rozmawiałeś z McGonagall? -zapytałam.
   -Emily... -zająknął się, a jego wzrok powędrował ku swoim butom.
Podeszłam do niego i zmarszczyłam brwi.
   -Seamus, co się dzieje?
Potrząsnął w roztargnieniu głową, jakby chciał przegonić z głowy złe myśli. Przeszedł obok mnie i usiadł na kanapie. Szybko za nim podążyłam i zajęłam miejsce na niewielkim stoliku naprzeciwko. Ujęłam jego dłonie, które niespokojnie spoczęły na twarzy chłopaka.
   Po dłuższej chwili powoli podniósł na mnie swoje smutne, ale też podenerwowane spojrzenie. Zaczerpnął głęboko powietrza i wydał z siebie cichy, lecz doskonale słyszalny, zachrypnięty głos:
   -Emily, muszę wyjechać.

~~~~~~

Po dłuuugiej przerwie, nareszcie wrzucam coś nowego :). Taak, cieszę się razem z Wami XD. 

Coraz bardziej staram się rozkręcić historię tej dwójki. Nie mam pojęcia czy mi się to udało(?). Czekam na opinie ;) .