Rozdział czwarty

   Wymieniliśmy przerażone spojrzenia. Dobiegliśmy do portretu. Gruba Dama pogrążona była we śnie i żeby ją obudzić należy się odezwać lub zapukać w ramę, ale to byłoby zbyt ryzykowne. Filch był zbyt blisko. Serce podeszło mi do gardła, kiedy pani Norris pojawiła się na horyzoncie. Zaczęła wydawać z siebie skrzeczące dźwięki, czym zapewne przywoływała Filch'a. Szczerze? Komizm poprzedniego zdania niezbyt mnie bawił w tamtym momencie.
   Trzeba było myśleć szybko. Ciężkie, pospieszne kroki odbijały się echem po opustoszałych korytarzach. No, nie tak całkiem opustoszałych. Pierwsze co przyszło mi na myśl to tajne przejście do Hogsmeade w posągu nieopodal. To jedyne wyjście.
   Złapałam bruneta za rękaw swetra i zaciągnęłam go za kamienny posąg, przedstawiający goblina. Otworzyłam właz i powiedziałam ruszając jedynie ustami: "Właź". Posłusznie chłopak wgramolił się do otworu i po chwili zniknął w ciemnościach. Dźwięk kroków był coraz wyraźniejszy. Złapałam za kamienną klapę i jak najciszej mogłam, wskoczyłam do środka i zamknęłam ją za sobą.
   Byliśmy w stromym, ciemnym i zatęchłym tunelu. Każdy odgłos wydawał się roznosić bardziej niż na korytarzu. Z pomiędzy niewielkich szczelin w wejściu sączyło się słabe światło pochodni z korytarza. Wyciągnęłam różdżkę z kieszeni i kierując ją w stronę szczelin wypowiedziałam zaklęcie Muffliato.
   Ześlizgnęłam się z powrotem do Seamus'a, który stał w tym samym miejscu, w którym go zostawiłam.
   -Co robimy? -zapytałam siląc się na spokój.
   -Czekamy aż sobie pójdzie? -zaproponował opierając się o ścianę.
Westchnęłam.
   -Przecież to nie jest człowiek. On potrafi całą noc łazić po korytarzach i pilnować czy much nie ma... -oparłam się o ścianę naprzeciwko tej, przy której stał Seamus.
   -Masz inny pomysł?
Uśmiechnęłam się ironicznie, chociaż nie jestem pewna czy to zauważył, bo dookoła panował półmrok.
   -Możemy iść do wioski.
   -I?
   -I można by ubłagać Rosmertę, żeby nam wynajęła pokoje.
   -Masz przy sobie forsę? Założę się, że nie. Ja też nie mam. -westchnął.
   -Przecież możemy zapytać czy moglibyśmy uregulować jak będziemy w Hogsmeade następnym razem. Nie bądź takim pesymistą.
   -A jak nas złapią rano? -nie ustępował.
Właśnie za to go nienawidzę. Wszędzie widzi przeszkody. Zero optymizmu.
   -Nie złapią, bo wrócimy nad ranem, kiedy nawet Filch będzie spał. -przewróciłam oczami. Złapałam go za rękę i zaczęłam prowadzić dalej, w ciemny korytarz, w którym nie pachniało różami, ani niczym przyjemnym.
   Miodowe Królestwo, o dziwo, nadal było otwarte. Sprawdziliśmy czy nikogo nie ma na zapleczu i wymknęliśmy się na zewnątrz. Niezauważeni przedostaliśmy się do otaczającego nas słodyczami pomieszczenia, a zaraz potem wydostaliśmy się na zewnątrz.
   Prawie wszytko było już pozamykane. Miasteczko jakby zapadło w sen wraz z jego mieszkańcami. Było chłodno. I to jak. Na nasze nieszczęście zaczął padać śnieg. Pierwszy w tym roku. Przyspieszyliśmy kroku mijając coraz to inne sklepy. Z każdym kolejnym metrem płatków śniegu spadających z nieba przybywało. Trafiliśmy w końcu na pub Pod Trzema Miotłami i weszliśmy do środka trzęsąc się z zimna. Na moich włosach i ramionach było pełno kropel wody i płatków śniegu, który jeszcze się nie roztopić.
   W środku było sporo klientów jak na taką późną porę. Niektóre typy naprawdę przerażają swoim wyglądem. Kilku rozpoznałam z Proroka Codziennego. Są ścigani. Udałam obojętność na widok przestępców i ruszyłam z Seamusem u boku do lady, przy której madame Rosmerta wycierała szklanki. Muszę porozmawiać o tych kryminalistach z profesor McGonagall, kiedy wrócimy do szkoły.
   -Dobry wieczór. -przywitałam się. -Chcielibyśmy tu przenocować.
Kobieta podniosła na nas wzrok i uniosła brwi ku górze.
   -A co się stało? Na randki się po nocach chodzi, a potem problem z dostaniem się do sypialni, co? -zaśmiała się krótko i na moment zamilkła, najwyraźniej przypominając sobie chwile, kiedy sama była w Hogwarcie. -Jeden pokój?
   -Dwa. -odparłam. Mogłabym przysiąc, że Seamus przewrócił wtedy oczami.
   -Nie ma takiej możliwości. Wszystko zajęte. Jest tylko jeden wolny. -rzuciła mi przepraszające spojrzenie.
   -Niech będzie. Emm.. Madame Rosmerto?
   -Tak?
   -Bo my nie mamy przy sobie pieniędzy i... Czy moglibyśmy uregulować rachunek za tą noc kiedy będziemy tu za tydzień, z resztą szkoły?
   -Nie ma problemu. -uśmiechnęła się ciepło i położyła przed nami klucz do pokoju numer dwadzieścia trzy.
   -Dziękujemy -powiedział Seamus. -Dobranoc.
   -Dobranoc. -odpowiedziała Rosmerta wracając do wycierania szklanek z tęsknym uśmiechem wymalowanym na ustach.
   Weszliśmy do pokoju wyposażonego w niewielkie, jednoosobowe łóżko, kanapę i starą szafę. Przenosiliśmy wzrok na zmianę na siebie i na łóżko. W końcu skapitulowałam i położyłam się na fotelu, wcześniej zabierając narzutę z łóżka. Po chwili ciszy podszedł do mnie Seamus i wziął mnie na ręce, po czym położył mnie na materacu i okrył pościelą, a sam poszedł na sofę.
   -Nie. -powiedziałam podnosząc się do pozycji siedzącej. Chłopak spojrzał na mnie ze zdziwieniem. -Chodź tu.
Posłusznie podszedł i czekał.
   -A teraz położysz się tutaj. -pokazałam na miejsce, na którym mnie położył przed chwilą.
Z wielkimi oporami, ale zrobił o co go prosiłam. -A ja położę się tutaj. -oparłam się o jego tors i przykryłam nas pościelą.
   -A teraz idziemy spać. -dokończył za mnie, jakby czytał mi w myślach.
   -Dokładnie. -uśmiechnęłam się pod nosem i zgasiłam starą lampkę nocną stojącą na szafce przy łóżku.
   Dosyć długo nie mogłam zasnąć, chociaż Finnigan'owi poszło to błyskawicznie. Dziękować Merlinowi, że istnieją faceci, którzy nie chrapią. Wpatrywałam się w zakurzone okno, które wychodziło na ulicę, po której poruszają się także mugole. Oni jednak nie widzą w tym miejscu tego, co widzą czarodzieje. Podobno zamiast pubu widzą stary, opuszczony zakład fryzjerski z równie starą kamienicą na piętrach. Seamus raz obudził się, bo było mu gorąco i musiał zdjąć z siebie sweter. Potem znowu położył się i zasnął.
   Ponad godzinę leżałam niespokojnie, starając się zapaść w sen. Wiedziałam, że tej nocy już nie zasnę. Przynajmniej nie teraz. Ostrożnie, żeby nie obudzić Seamusa, zsunęłam z nas pościel, zeszłam z materaca i ponownie przykryłam chłopaka. Jak on uroczo wygląda kiedy śpi... Cudem powstrzymałam się, żeby nie zrobić mu zdjęcia, po który mogłabym pójść do barmanki.
   Usiadłam na parapecie, który wcześniej przetarłam. Dłonią usunęłam brud z powierzchni szyby, by lepiej widzieć przechodniów. Widziałam dwoje dorosłych mężczyzn, którzy zawzięcie o czymś rozmawiali. Nie słyszałam ani słowa z ich rozmowy. Zapewne na cały pokój zostało rzucone zaklęcie wyciszające, albo coś w tym stylu.
   Z zainteresowaniem przyglądałam się postaciom. Jeden z nich był bardziej postawny, miał surowy wyraz twarzy. Drugi był szczuplejszy, miał jasne włosy, a jego twarz zdradzała mieszaninę dwóch emocji, zdecydowania i odrobiny strachu.
   Stali tak i wrzeszczeli na siebie. Bardzo chciałam dowiedzieć się jaki był powód ich kłótni.
   Nagle przy nich pojawiła się kobieta o ciemnych włosach w różowym szlafroku i zaczęła ciągnąć blondyna za rękaw palta. On ją odepchnął tak mocno, że upadła na chodnik.
   Momentalnie przestałam oddychać, kiedy zobaczyłam, że drugi mężczyzna wyciąga z wewnętrznej kieszeni skórzanej kurtki pistolet. Co robić? Co robić..?
   Spojrzałam na Seamusa, wciąż pogrążonego we śnie. Podbiegłam do niego i prawie zrzuciłam go z łóżka, kiedy szarpałam jego ramię.
   -Co się dzieje? -zapytał zaspanym głosem.
   -Chodź, szybko! Musimy coś zrobić! Oni się pozabijają! -wrzeszczałam ciągnąc go w stronę okna.
Widziałam, że krew odpłynęła z twarzy Finnigan'a, kiedy spojrzał na to, co się dzieje za oknem. Sama zajęta byłam sprawdzaniem jego reakcji na to wszystko. Jego zachowanie ciągnęło się w nieskończoność, więc sama się zaniepokoiłam.
   -Co jest? -spytałam marszcząc brwi.
   -Za późno. -szepnął, po czym zakrył mi oczy swoją chłodną dłonią, zanim spojrzałam za okno i zaprowadził do łóżka. Kiedy leżałam na materacu, już przykryta pościelą, brunet zajął się zaciąganiem zasłon.
   Leżałam przez chwilę patrząc się w jego sylwetkę, kiedy podchodził do łóżka i starałam się zrozumieć sens jego słów, które jakoś do mnie nie docierały.
   Jak to, za późno? Co to znaczy? Dlaczego Seamus nie zajął się planowaniem jak uratować tego człowieka? Co tam się wydarzyło? Co tam zobaczył?
   Łzy mimowolnie wypełniły moje oczy. Zabił go. Wtuliłam się w tors chłopaka trzęsąc się z zimna i ze strachu. Tam, na ulicy prawdopodobnie leży ciało martwego mężczyzny. A przy jego boku klęczy kobieta w różowym szlafroku. Dookoła jest mnóstwo krwi, sączącej się strumieniami z dziury w głowie trupa.
   Tak... Teraz już na pewno nie zasnę.
~~~~~~~~~
Krótki, bo krótki, ale serio nie umiałam bardziej tego rozwinąć ;/ . Komentarze mile widziane ;) .

Rozdział trzeci

   -Trzecim ścigającym w drużynie Gryffindoru jest... -Potter zawiesił głos, tworząc nieznośne napięcie wśród kandydatów i ich przyjaciół, którzy zjawili się, by ich dopingować. -Emma Grace! Gratulacje!
   Z wyrazem twarzy, który niczego nie zdradzał, przyłączyłam się do aplauzu. Dziewczyna, która dostała się na stanowisko pałkarza, podbiegła do Emmy i przytuliła ją z całych sił piszcząc:
   -Wiedziałam! Wiedziałam, że ci się uda!
Wszyscy się rozeszli. Na boisku zostałam tylko ja. I Seamus. Chociaż jego obecności zbytnio nie czułam. Nie odzywaliśmy się. Finnigan dobrze wie, że w takiej sytuacji nie mam ochoty na rozmowę, ani na przytulanie. Nawet nie próbował mnie dotknąć, w obawie, że wybuchnę.
   Nie to, że nie umiem przegrywać. Grace była po prostu lepsza. Mogłam się bardziej postarać, no tak. Przecież nie przeszłam bez powodu, prawda? Okej, trzeba wziąć się w garść.
   Podniosłam się z trawy, a za moim przykładem poszedł Seamus. Kiedy podążaliśmy powolnie do zamku, złapałam nieśmiało dłoń bruneta.
   -Sam nigdy nie domyśliłbyś się, że możesz mnie już wziąć za rękę. -zaśmiałam się w odpowiedzi na zdziwione spojrzenie Seamusa. -Finnigan...?
   -Hm?
   -Mógłbyś mnie zanieść do szkoły?
Kolejne zaskoczenie w jego oczach.
   -Jestem wykończona... emocjonalnie, po tym niezbyt udanym naborze... -udałam obrażoną, przybrałam w zbolałą minę i zwiesiłam głowę.
Po chwili moje ciało oderwało się od ziemi i spoczęło delikatnie w ramionach Finnigana. Uśmiechnęłam się tryumfalnie wdychając przyjemną woń jego perfum, kiedy wtuliłam się w niego mocniej.
   -Kocham cię, wiesz? -ucałowałam jego szyję.
Dałabym sobie rękę uciąć, że Gryfon zachwiał się i wstrzymał oddech. Nie wiedział co odpowiedzieć. No tak,  czego się spodziewałam? Że powie, że on mnie też kocha? Przecież znamy się za krótko. Co mi przyszło do głowy?
   -Przepraszam. -wyszeptałam, kiedy usiedliśmy na kanapie w Pokoju Wspólnym.
Westchnął i przymknął oczy opierając głowę o oparcie siedzenia.
   -Seamus.. Wiem, że się pospieszyłam. -kolejny szept wydobył się z moich ust.
Tym razem to ja bałam się go dotknąć. W tej chwili chłopak może być albo sobą -romantycznym, stonowanym, miłym Seamusem, ale może być też tykającą bombą. Obstawiam drugą opcję.
   -Seamus.
Zaryzykowałam. Sięgnęłam koniuszkami palców do jego policzka. Łzy stanęły mi w oczach, kiedy chłopak odepchnął moją dłoń, podniósł się i zniknął w dormitoriach chłopców.
   Kiedy wspinałam się po schodach do mojej sypialni, już płakałam. Nie wydawałam żadnych dźwięków, a włosami zakryłam twarz. Strumyki łez przecinały moje policzki. Nigdy tak nie płakałam.
   Płacz nie opiera się na szlochach czy na spazmatycznym łapaniu powietrza. Czy nawet na ilości wylewanych łez. Płacz przede wszystkim opiera się na cierpieniu tej osoby. A ja? Ja cierpię okropnie. Szczerze mówiąc, to teraz jest mi wszystko jedno. W pokoju była Elena. Nigdy wcześniej nie byłyśmy tylko we dwie w sypialni. Tym bardziej nie chcę, by ktoś widział, że płaczę. Może chcę zawsze na każdym kroku być lepsza od panny Onfer. Silniejsza.
   Wskoczyłam na łóżko i zakryłam się szczelnie materiałem oddzielającym moje łóżko od reszty sypialni.
   -Kurwa mać. -zaklęłam kiedy nadeszła niespodziewana fala szlochu. -Muffliato... -rzuciłam zaklęcie, chociaż jestem świadoma, że jest juz za późno i Elena słyszała wszystko.
   Wgniotłam twarz w poduszkę i zaczęłam krzyczeć jak najgłośniej potrafiłam. Towarzyszył mi przy tym kolejny napływ świeżych łez, które wsiąkły w materiał.
   -Emily...? -rozległ się zza mojego bezpiecznego łóżka głos Ginny.
Rozsunęłam śliski materiał wpuszczając Weasley. Tylko ona potrafi mnie naprawdę pocieszyć, albo przynajmniej doprowadzić do lepszego stanu.
   Nie odzywałyśmy się do siebie. Ja płakałam, chociaż już ciszej. Wtuliłam swoją twarz w rude włosy przyjaciółki. Stopniowo uspokajałam się, wdychając zapach różanego szamponu Ginny.
   Kiedy odsunęłam się od niej, oparłam się o poręcz łóżka i podciągnęłam kolana pod brodę, obejmując nogi ramionami. Oddychałam wolno i nieregularnie, starając się uspokoić.
   Uniosłam wzrok na przyjaciółkę, która wpatrywała się we mnie wyczekująco.
   -Jestem głupia -wychrypiałam. -Pospieszyłam się.
   -Ćśś -rudowłosa pogładziła mnie po policzku. -Opowiedz. Powoli.
Wydmuchałam nos w chusteczkę, którą zwinęłam i wyrzuciłam niedbale pod poduszkę.
   -Byliśmy na naborach do drużyny... -wydukałam. Ginny pokiwała głową. -Kiedy wracaliśmy... Ja i...- łzy potoczyły się po policzkach. Złapałam spazmatycznie powietrza. -Powiedziałam, że go kocham.
   Ponownie wylądowałam w ramionach Ginny. Ścisnęłam ze wszystkich sił materiał swetra, który Weasley miała na sobie.
   -I co on na to? -zapytała rudowłosa gładząc moje plecy.
   -Odtrącił mnie. Nie odzywał się. A potem zostawił. Po prostu.
   Milczałyśmy jeszcze przez kilka sekund. Rozluźniłam całkowicie uścisk na ubraniu rudej.
   -Chodź. -powiedziała obejmując moją twarz dłońmi, które były przyjemnie chłodne i dawały niebywałe ukojenie moim piekącym policzkom.
   -Gdzie? -zapytałam. Nie miałam siły nawet na rzucenie jej zaskoczonego spojrzenia. Byłam na to za słaba.
   -Zobaczysz -odparła tajemniczo. -Idź do łazienki ogarnąć się i wychodzimy. Będę czekać w Pokoju Wspólnym.
   -Okej. -skapitulowałam zsuwając się z materaca i weszłam do niewielkiej, jasnej łazienki.
   Wyglądam koszmarnie. Tusz do rzęs rozmazał się na mojej twarzy, która jest cała zaczerwieniona od płaczu. Oczy są przekrwione i opuchnięte.
   Zrzuciłam ubrania i wskoczyłam pod prysznic. Zostałam całkowicie wyprana z emocji, co stwierdziłam patrząc na swoją już czystą, bladą twarz dygocącą z zimna wraz z resztą ciała. Potrzebowałam porządnego orzeźwienia, a to mógł zapewnić jedynie lodowaty prysznic.
   Otuliłam ciało ręcznikiem, wcześniej wyciskając w niego włosy, z których od momentu wyjścia z brodzika na kafelki, sączyły się stróżki wody. Z półki na kosmetyki wzięłam różdżkę. Osuszyłam ciało i włosy jednym ruchem, a drugim zamachnięciem przywołałam do siebie czystą bieliznę i ubrania z sypialni.
   Uczesałam się w wysoki kucyk. Założyłam jasne dżinsy, czarny podkoszulek i szarą koszulę w czarną kratę. Czarne, grube okulary założyłam na nos. W końcu przypominam siebie. Postanowiłam nie robić już makijażu. Nie wiadomo kiedy nadarzy się jeszcze dzisiaj "okazja" do płaczu.
   Kiedy pojawiłam się w Pokoju Wspólnym, czułam się tak, jakby wszystkie spojrzenia skierowane były w moją stronę, chociaż w rzeczywistości nieco ten fakt wyolbrzymiłam. Na sofie w najbardziej oddalonym kącie pomieszczenia, ujrzałam Ginny i Dean'a, chłopaka, z którym teraz rudowłosa się spotyka. Dziewczyna szeptała mu coś z przejęciem, a na jego twarzy widziałam najwyższą powagę. Nie trudno było się domyślić, że rozmawiali o mnie. Thomas zauważył mnie i o moim pojawieniu się poinformował dwoma słowami, które bardzo łatwo przyszło mi odczytać z ruchu jego ust:
   -Już jest.
Podeszłam bliżej z trudem powstrzymując się, żeby nie uciec z powrotem do dormitorium. W końcu Dean jest najlepszym przyjacielem Seamusa.
   -Idziemy? -zapytałam powoli przeciskając słowo przez gardło. Tak, jakby każda kolejna sylaba sprawiała mi ból.
Rudowłosa ujęła moją dłoń i zaprowadziła mnie do wyjścia. Nie spuszczałam wzroku z podłogi, ale wiedziałam, że Ginny odwraca się do Dean'a chcąc zapewne coś mu przekazać. Zapewne już umówili się na jakieś wyjście, a mój problem tylko im przeszkodził w randce.
   Wyszłyśmy na opustoszały korytarz. Cierpliwie czekałam, aż Weasley zamknie ostrożnie portret Grubej Damy, która pogrążona była już we śnie. Ruszyłyśmy kilkoma korytarzami, o oświetleniu których nikt jakoś nie pomyślał. Jakoś w połowie drogi zdążyłam już zauważyć, iż zmierzamy na Wieżę Astronomiczną. Nie użyłyśmy żadnych ukrytych przejść, a to by bardzo skróciło nam drogę. I nie musiałybyśmy się mordować na ciągnących się w nieskończoność schodach.
   Nie musiałam o nic pytać. Wiedziałam, że przyszłyśmy tu, by oglądać gwiazdy. Zaczarowany dach wieży w tej chwili był niewidzialny, przez co gwiazdy na niebie były doskonale widoczne. Przyniosłam z rogu sali dwa wątłe, stare materace, które służą uczniom do tego, do czego my zrobiłyśmy użytek chwilę potem. Perspektywa leżenia na zimnej posadzce nie jest zbyt przyjemna.
   Czasem patrząc na te rozmaite gwiazdozbiory, wyobrażam sobie, że jedna z tych wielu miliardów gwiazd to jestem ja. A gwiazdy obok to moi przyjaciele. Uśmiecham się widząc różne kształty pojawiające się przed moimi oczami, kiedy połączę kilka przypadkowych gwiazd. Właśnie- przypadkowych. Czy to, że poznałam tych wszystkich ludzi jest tylko kwestią przypadku? Los chciał złączyć tych kilka dróg. Takich jak moją i Ginny. Nie wiem co bym zrobiła, jakbym pierwszego dnia w Hogwarcie nie zastała jej w naszym dormitorium. I Katie. Elena, szczerze mówiąc, mogłaby zostać przydzielona gdzieś indziej.
   Jedną z gwiazd nazwałam Seamus. Zawsze jest w zasięgu mojego wzroku i zawsze jest widoczna na najciemniejszym kawałku nieba. Kocham patrzeć na granatowe niebo. Wygląda prawie jak kolor tęczówek Finnigan'a.
   Głupia kłótnia. Jedna, jedyna od początku naszego związku. Zaraz, zaraz. Ale tego nawet nie można nazwać kłótnią. On tylko obraził się i zniknął. Kurczę, to nie może tak być. Bądźmy poważni. W końcu ten kretyn nie powinien odtrącać mnie tylko dlatego, że powiedziałam mu otwarcie o swoich uczuciach. Ja mu dam.
   Podniosłam się do pozycji siedzącej z postanowieniem natychmiastowej rozmowy z moim, pożal się Merlinie, chłopakiem.
   -Co jest? -zapytała Weasley także siadając.
   -Muszę iść z nim pogadać. -rzuciłam z wyrazem twarzy, który nie pokazywał zupełnie żadnych emocji.
  Ruda spojrzała na zegarek, który zawsze jest obecny na jej nadgarstku. Zmarszczyła brwi.
   -O co chodzi? -tym razem ja zapytałam moją przyjaciółkę.
   -O nic ważnego -odparła wymijająco. -Rozmowa może zaczekać. Chodź się przejść po błoniach, co?
Spojrzałam na nią  jak na idiotkę. W środku nocy chce jej się spacerować po szkolnych błoniach! Wietrzyłam jakiś podstęp, ale zaraz odgoniłam od siebie te myśli. Ginny zawsze ma jakieś postrzelone pomysły i nie zawsze chodziło o jakąś intrygę.
   Bez słowa wróciłyśmy na te koszmarne schody, a zaraz potem na korytarz. Ktoś już zapalił pochodnie. Dreszcze przeszły mi wzdłuż kręgosłupa. Cholera. Musnęłam opuszkami palców podstawę na pochodnię. Chłodna. Spojrzałam przerażona na Ginny. Przecież Filch może być gdzieś niedaleko. Serce przyspieszyło swoją pracę w mojej piersi.
   Ostrożnie przedzierałyśmy się przez następne korytarze i dziesiątki schodów, uważając, by stąpać jak najciszej. Udało się dotrzeć do dziedzińca, a zaraz potem na błonia. Odetchnęłyśmy głęboko chłodnym, nocnym powietrzem. Poczułam wolność.
   Przez dłuższą chwilę wpatrywałam się w znajome gwiazdy z innej perspektywy, niż przed paroma minutami. Uśmiechałam się do moich wielu małych, milczących, niezwykle błyszczących przyjaciół. Część nieba zachowała jeszcze trochę kolor tęczówek Finnigan'a. To dało mi odrobinę więcej szczęścia.
   Najpierw pomyślałam, że Ginny zachciało się latać na boisku. Zaraz potem uzmysłowiłam sobie, że rudowłosa nie prowadzi mnie w tamtą stronę, tylko do Zakazanego Lasu. Nie zapytałam o nic. Co ona planuje? Ciekawość zwyciężyła nad strachem. Zawsze bałam się zapuszczać w tamte tereny, blisko niebezpieczeństw z Lasu. Nawet podczas zajęć z Hagridem trzymałam się jak najdalej skraju zalesionego obszaru. Dzisiejszej nocy coś zmieniło się w moim dotychczasowym poglądzie na temat tego arcyniebezpiecznego miejsca. Czułam zupełny spokój. Szybko jednak czas emocjonalnego wyciszenia dobiegł końca. Nieopodal linii drzew zauważyłam dwie postacie. Serce podeszło mi do gardła.
   Spojrzałam niepewnie na Rudą. A jeśli jest pod wpływem działania jakiegoś zaklęcia? Nie znam się na czarnej magii, ale profesor Flitwick opowiadał kiedyś o zaklęciu, które pozwala na kontrolowanie czynów innego człowieka. Nie zdradził nam jego nazwy, bo uznał, że jeśli nie chcemy iść ścieżkami Śmierciożerców, nie potrzebujemy zaklęć zakazanych.
   Z każdym kolejnym krokiem kontury i rysy twarzy obu postaci zaczęły się stopniowo wyostrzać. Mężczyźni. O podobnym wzroście. Jeden ma ciemną skórę, drugi przeraźliwie bladą. -I nagle... - Granatowe tęczówki. Dean i Seamus.
   -Co tu robicie? -zapytałam patrząc na Thomas'a i  marszcząc brwi.
Chłopak spojrzał wymownie na Ginny. Bez słowa objął ją ramieniem i zaczęli się oddalać.
   -Gdzie wy się wybieracie? -zaczęłam panikować.
   -Nie bój się, Em. -rzuciła przez ramię rudowłosa. -Pogadajcie sobie na spokojnie. Widzimy się w Pokoju Wspólnym.
   -Mhm. -mruknęłam posępnie i spojrzałam niepewnie na Seamusa, który zapewne tak samo jak ja, nie był jeszcze gotowy na to spotkanie. -O czym mamy rozmawiać? -po chwili jednak przypomniałam sobie moje przemyślenia z wieży. -Hm... Słuchaj. Myślę, że źle zrobiłam. Ale nie dlatego, że ci to powiedziałam. Chodzi mi o to, że cię przeprosiłam za to...
   Gryfon westchnął krótko i zmrużył oczy, po czym pochylił głowę, wpatrując się w czubki swoich butów.
   -Nie powinnam przepraszać za to, co czuję. Myślałam... Myślałam, że moje uczucia cię w jakimś stopniu obchodzą. Najwyraźniej tak nie jest. A może po prostu przestraszyłeś się... Może nie wiedziałeś jak zareagować. Tak nie postępuje Gryfon, wiesz? -odgarnęłam z czoła kosmyk włosów, który wydostał się spod gumki. -Tyle miałam ci do powiedzenia. Jeśli masz zamiar wciąż tak stać i milczeć, wolałabym wrócić już do zamku.
   Ramiona chłopaka zadrżały. Podeszłam do niego i jak najdelikatniej potrafiłam, uniosłam dłońmi jego twarz tak, by oświetlało ją światło księżyca. Jego oczy były szkliste, a na policzkach ujrzałam świeże łzy.
   -O cholera. -szepnęłam. Przetarłam dłońmi jego policzki. -Finnigan, nie rycz. Proszę cię.
   Nigdy bym się nie spodziewała, że ten chłopak może przeze mnie płakać. Jakby się zastanowić... Przecież jest strasznie wrażliwy. Nie. Nie czuję się winna. No, może trochę. Przytuliłam go. Kiedy nasze ramiona się zetknęły, chłopak ponownie zadrżał i złapał głęboko powietrza. Objęłam go mocniej, a słysząc jego cichy szloch, w oczach także zebrały mi się łzy.
   Odsunęłam go od siebie tak, że nasze nosy dzieliły tylko centymetry. Ucałowałam jego powieki, a świeże słone krople usunęłam końcem języka.
   -Nie wiedziałem co powiedzieć. -powiedział stłumionym głosem. Starał się ukryć ten okropny, dobrze mi znany, zachrypnięty głos.
   -Wiem, wiem.
   -Musiałem wszystko przemyśleć... Przez moment byłem niepewny, bo jestem zazdrosny o Harry'ego. Ale teraz już jest dobrze... Jest dobrze, prawda?
   Zaśmiałam się.
   -Tak, jest już dobrze. Wracamy?
Całą drogę do zamku powstrzymywałam się przed płaczem. Byłam jednak szczęśliwa, bo Seamus jest dla mnie bardzo ważny.
   Podjęłam decyzję. Podczas skradania się po dziesiątkach stopni na Wieżę Gryffindoru zrozumiałam, że jeśli chcę być całkiem fair co do mojego chłopaka, to muszę mu o wszystkim opowiedzieć. A jednak mam w sobie tą blokadę- przysięgę. Może najpierw powinnam porozmawiać z Harry'm? Bądź co bądź, to o niego w gruncie rzeczy chodzi najbardziej. Powinien wiedzieć, że poza Syriuszem jeszcze kogoś ma na świecie. No i jest jeszcze Remus.
   Kilka stopni dzieliło nas do piętra, na którym znajdowało się wejście do Wieży. Usłyszeliśmy za sobą kroki woźnego i miauczenie jego kotki.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jest trzeci rozdział :) . Dedykuję go osobom, które bardzo wspierają mnie w pisaniu- Milenie i Wiktorii ♥ .Dziękuję dziewczyny! ;*
*kilka słów wyjaśnienia*
Akcja na 100% nie rozgrywa się za szybko, bo Seamus i Emily "kręcą ze sobą" już dosyć długo, także żeby mi takich opinii nie było, żebym nie musiała dwa razy tłumaczyć c: *

Rozdział drugi

   Dzisiaj na wieczorny spacer po szkolnych błoniach zaprosił mnie Seamus. Chłopczyk, którego spotkałam na dworcu King's Cross parę lat temu. Pod koniec poprzedniego roku szkolnego zbliżyliśmy się do siebie.
   Lekcja Zaklęć. Na ostatnie zajęcia w tym roku, by oszczędzić nauczyciela tego przedmiotu, dyrektor połączył dwa roczniki z każdego domu. Zadbano jednak o to, by połączono dwie grupy tych samych domów. Jeśli by połączyć ze sobą Gryffindor i Slytherin, zapewne doszłoby do poważnych sprzeczek. Profesor Flitwick dobrał nas w pary. Do mnie przydzielono Finnigana. Uśmiechnęliśmy się do siebie serdecznie i wymieniliśmy kilka nic nie znaczących zdań przyglądając się rozgrywanym na scenie pojedynkom. Wkrótce nadeszła i nasza kolej na pokazanie swoich umiejętności, których się nauczyliśmy w tym roku szkolnym. Weszliśmy na scenę i jak przystało, ukłoniliśmy się sobie. Odwróciliśmy się i pomaszerowaliśmy na przeciwne końce sceny odliczając dziesięć kroków. W głowie układałam sobie zaklęcia, które rzucę jako pierwsze. Próbowałam przewidzieć też ruchy Seamus'a, ale to nie było proste, bo chłopak jest naprawdę nieprzewidywalny.
   Kiedy znowu odwróciliśmy się do siebie, spojrzałam w jego granatowe oczy i zamarłam. Było w nich coś, co przyciągało jak magnes. Uspokój się, Emily! Szybko się otrząsnęłam i rzuciłam pierwsze zaklęcie.
   -Drętwota!
Finnigan odepchnął moje zaklęcie i machnął różdżką wykrzykując:
   -Aquamenti!
   -Impervius!- odpędziłam od siebie strumień wody jednym ruchem różdżki.
I tak walczyliśmy ze sobą odpychając każdy atak drugiej osoby, nie spuszczając z siebie wzroku. Na naszych ustach widniały uśmiechy mówiące: "Trafił mi się dobry przeciwnik, ale ja mam wciąż swojego asa w rękawie." , a w naszych oczach widzieliśmy iskierki, czuliśmy przyciąganie rosnące z każdym kolejnym rzucanym zaklęciem.
   Czas to już zakończyć, pomyślałam, kiedy oboje ciężko dysząc ponownie unieśliśmy różdżki.
   -Bombarda Maxima!- ryknęliśmy oboje, w rezultacie czego po chwili wyrzuciło nas na materace na ścianach, przez co uderzenie było mniej bolesne.
   Profesor Flitwick ogłosił, że na dzisiaj to był ostatni pojedynek. Potem zwrócił się bezpośrednio do naszej dwójki:
   -To był najbardziej ekscytujący pokaz zaklęć i przeciwzaklęć jaki widziałem w tym roku! Ze znajomości zaklęć dostajecie oboje Wybitny!
   Spotkaliśmy się z Seamus'em dwa razy podczas letnich wakacji. Pierwszy raz wpadliśmy na siebie przypadkowo w księgarni Esy i Floresy, kiedy chcąc zdjąć jeden z podręczników do transmutacji z półki, niemal przewróciłam cały regał. Myślałam, że będę miała przechlapane, bo mebel z dziesiątkami ksiąg zaraz by się wywrócił. Nagle pojawił się Seamus i za pomocą zaklęcia ustawił regał pod właściwym kątem. Potem zdjął bez problemu podręcznik, którego poszukiwania wywołały we mnie niemal atak serca i podał mi go. Chłopak zaproponował spotkanie w pubie pod Trzema Miotłami. Zgodziłam się po raz kolejny czując ciepło bijące z granatowych tęczówek Finnigan'a.
   Tego popołudnia doszło do naszego pierwszego... Nie wiem jak to nazwać. O! Do naszego pierwszego "zbliżenia". Nie, nie całowaliśmy się. Już wszystko ładnie opowiadam.
   Przyszłam w umówione miejsce punktualnie o szóstej popołudniu. Seamus już na mnie czekał przy stoliku oświetlonym matowym, słabym światłem nadając mu romantyczny wygląd. Zaśmiałam się w duchu. Niemożliwe, żeby Finnigan zaprosił mnie na randkę. To jest raczej spotkanie przyjaciół ze szkoły. Nic poza tym.
   Zajęłam miejsce naprzeciwko chłopaka i przywitałam się z nim. Poprawiłam okulary na nosie z zakłopotaniem. Nie lubię początków spotkań. Nigdy nie wiadomo jak zacząć rozmowę. Postanowiłam rzucić pierwsze co mi przyszło do głowy. Pff, jedyne co mi przyszło do głowy.
   -Jak ci mijają ostatnie dni lata? -zagadnęłam po raz kolejny tonąc w jego oczach.
   -Wiesz, Em, te ostatnie dni są najgorsze. Nie myślę o niczym innym tylko o Quidditch'u. -zaśmiał się. -Mogę cię o coś zapytać?
   -Pytaj. Dwa kremowe piwa.- rzuciłam Madame Rosmercie, która pojawiła się przy naszym stoliku.
   -Dlaczego jeszcze ani razu nie przyszłaś na nabory do drużyny?
Ciszę, która między nami zaległa przerywało jedynie brzęczenie muchy latającej nad naszym stolikiem. Kilka osób też mnie o to pytało, ale zbywałam ich jednym zdaniem: "Nie mam ochoty", ale Seamus'owi tego powiedzieć nie chcę. Nie wiem dlaczego go tak wyróżniam, że traktuję go inaczej niż wszystkich. Przez chwilę myślałam nad prawdziwym powodem tego, że nie przychodzę kiedy wybierają nowy skład drużyny Gryfonów.
   -Chyba dlatego, że nie uważam siebie za dość dobrą by próbować. -odparłam bawiąc się nożykiem, używanym przez mugoli do otwierania listów. Mi srebrne narzędzie służy jako swego rodzaju broń. Tak jak gaz pieprzowy, który zawsze mam przy sobie w kieszeni spodni czy w bucie. Nie oceniajcie mnie. Chcę być przygotowana na każdą ewentualność.
   -Jesteś dobrą zawodniczką. Widziałem jak latasz... -uciął zmieszany, a na jego policzki wstąpił rumieniec.
   -Nocą? -zaśmiałam się. Widziałam go parę razy stojącego w oknie kiedy przelatywałam nad boiskiem. Zawsze tylko jego. Nikt inny nie widział jak latam. -Tak. Czasem wychodzę polatać. Ale nic poza tym. Nie chcę być w drużynie. Jestem na to za słaba. Wolę oglądać drużynę Gryffindoru z trybun.
   -Nigdy nie wyobrażałaś sobie jakby to było, gdybyś zagrała w prawdziwym meczu?
   -Wyobrażałam... Ale Seamus. Na jakiej pozycji miałabym zagrać?- westchnęłam wbijając ostrze nożyka w blat. -Jestem beznadziejna.
   -Obrońca? -rzucił chłopak uśmiechając się w ten swój specyficzny sposób.
   -To nie dla mnie. Masz pojęcie ile razy można dostać kaflem w brzuch? Nie zapominając jak to cholernie boli? -super. Teraz wyjdę na typową dziewczynkę, która boi się kafla....
   -Może postaraj się o miejsce pałkarza? -upił łyk kremowego piwa.
   -Nigdy w życiu... A jeśli tłuczek przetrąci mi palce?... Seamus, to bez sensu. Jestem do niczego.- broniłam się jak mogłam i modliłam się, żeby już nawet nie próbował mnie dalej namawiać.
   -A może ścigająca?
Westchnęłam. Dla świętego spokoju zaczęłam kalkulować "za" i "przeciw" tego pomysłu. Potrzebowałam jeszcze dwóch głosów "przeciw", ale już nie mogłam nic wymyślić.
   -Okej. -rzuciłam, ale dobrze wiem, że oczy mi się zaświeciły,  kiedy wymówił słowo "ścigająca". Zawsze podziwiałam grę trójki graczy starających się przerzucić kafla przez obręcze przeciwnika.
Dopiłam swoje piwo i podniosłam się z miejsca.
   -Już idziesz? -zapytał zdziwiony chłopak.
Zaśmiałam się.
   -Wiesz, nie lubię długo siedzieć w jednym miejscu. Chodź się przejdziemy.
Spędziliśmy ze sobą wspaniały wieczór. Przechadzaliśmy się po ulicach rozmawiając praktycznie o wszystkim. Zmienialiśmy tematy co parę minut. Potrafiliśmy przejść ze smutnej rozmowy w wesołą i odwrotnie. Usiedliśmy na starej fontannie by odpocząć po ucieczce przed wściekłym sprzedawcą babeczek, któremu zwędziliśmy kilka sztuk jego towaru. Gdy skończyliśmy się śmiać z miny zezłoszczonego dziadka z parasolem w ręce, Seamus wziął do ręki kamień i położył mi go na dłoni. Zdziwiona patrzyłam jak wyciąga z kieszeni różdżkę i zaklęciem przemienia kamyczek w piękną, błękitną różę.
   -Skąd wiedziałeś..? -zapytałam przyglądając się kwiatowi. Tylko ja wiedziałam o tym, jaki jest mój ulubiony kolor róż. Ten chłopak fascynuje mnie coraz bardziej.
   Kiedy spojrzałam na zegarek, była już dziewiąta wieczorem. Musiałam wracać do domu. Zatrzymaliśmy się pod drzwiami mojego domu znajdującego się na Grimmauld Place pod numerem 12.
   -To ja już chyba pójdę... -wyszeptałam ledwo przepuszczając te słowa przez gardło. Nie chciałam się z nim żegnać. Nigdy.
   Złapałam za klamkę, ale Seamus położył swoją dłoń na mojej. Spojrzeliśmy sobie w oczy, a mi przyspieszył oddech. Jego dotyk tak na mnie działał. Jakby delikatny przepływ prądu idący przez każdą komórkę mojego ciała.
   -Emily... -pochylił się w moją stronę i szepnął mi do ucha tak, że tylko ja mogłam to usłyszeć. -Widzimy się w szkole.
   Ciarki przeszły mi po plecach, ale mimo to uśmiechnęłam się.
   -Do zobaczenia, Finnigan. -odszepnęłam tym razem do jego ucha. Odsunęłam się i spojrzałam wymownie na jego dłoń wciąż spoczywającej na mojej.
   -Ekhm. -uśmiechnął się z zakłopotaniem i zabrał rękę. -Wybacz. Tak, do zobaczenia, Em.
Włożył ręce do kieszeni dżinsów i po chwili zniknął za rogiem.
                                                                            ☺    
   Kiedy wybiła godzina dwudziesta wyszłam z dormitorium i zeszłam po schodach do pokoju wspólnego. Tam spotkałam Katie i Ginny siedzące na kanapie przy kominku. Podeszłam do nich i przywitałam się z każdą z nich buziakiem w policzek.
   -Cześć dziewczyny. -uśmiechnęłam się na widok małego kocurka spoczywającego na kolanach Katie.
   -Cześć Em. - także się uśmiechnęła właścicielka kociaka. -Spójrz, Sylwester potrafi zmieniać kolor.
   Kiedy przejechała zwierzakowi palcem wskazującym wzdłuż linii grzbietu, kot zmienił kolor na zielony, potem na niebieski i na czerwony. Zaśmiałam się zaskoczona siadając w fotelu naprzeciwko dziewczyn.
   -Wybierasz się gdzieś? -zapytała Ginny lustrując mój ubiór. Na dzisiejsze wyjście z Seamus'em założyłam rurki w kolorze ciemnej zieleni, czarny podkoszulek, a na niego narzuciłam gruby, kremowy sweterek.
   -Tak, wychodzę na spacer. -odparłam krótko bawiąc się rękawem swetra.
   -Można wiedzieć z kim, czy to może jest tajemnica? -zagadnęła po chwili ciszy Katie.
Spojrzałam na nią wymownie. Dobrze wiedziała z kim często wychodzę. Może dzisiaj pomyślała, że idę z kimś innym? A może po prostu chciała, żebym wydusiła z siebie jego imię przy wszystkich?
  -Aa. -Katie uśmiechnęła się najwyraźniej już wiedząc z kim się dzisiaj spotykam. -Znowu z Finnigan'em?
   Skinęłam głową. Ginny nagle zmarszczyła nos, tak jak się to robi, kiedy czuje się nieprzyjemny zapach. Wzięła z kolan Katie Sylwestra i przyłożyła go do swojego nosa. Od razu odłożyła kota na miejsce, na nogach swojej właścicielki. Posłałyśmy jej zdziwione spojrzenia.
   -Wiesz co, Kat? -zaczęła panna Weasley. -To zaklęcie na zmienianie kolorów chyba też powoduje zmianę zapachu zwierzaka.
   My z Katie nic najwyraźniej nie poczułyśmy, bo obie dostałyśmy kilka dni temu kataru. Nie mam pojęcia dlaczego, ale zaczęłam się śmiać. Za mną także poszły moje przyjaciółki. Już po chwili stałyśmy się widowiskiem całego pokoju wspólnego.
   Nagle ktoś klepnął mnie w ramię. Otarłam łzawiące oczy i odwróciłam się. Za mną stał Seamus wyglądający na naprawdę rozbawionego moim stanem psychicznym. Starając się ponownie nie wybuchnąć śmiechem, wychichotałam tylko:
   -Idziemy?
Wyszliśmy na błonia i zadrżałam. Zapomniałam, że zima zbliża się wielkimi krokami. Lubię kiedy jest chłodno. Mogę założyć ulubiony sweter, grube skarpety i z kubkiem parującej herbaty zanurzyć się w puchowej kołdrze z ulubioną książką w ręku.
   Poczułam, że na moich ramionach spoczywa czarny materiał bluzy chłopaka. Spojrzałam na niego rozbawiona. Seamus został tylko w t-shircie w pasy z długimi rękawami.
   -Serio? -zaśmiałam się. -Zamarzniesz.
   -Tak jak i ty. -odparł uśmiechając się.
   -Naoglądałeś się mugolskich filmów i tyle. -pokazałam mu język i zaczęłam iść powoli przez wilgotną od wieczornej rosy trawę. Zaciągnęłam się tym zapachem. Uwielbiam świeży zapach mokrej trawy. Jesienią otwieram często okno, by poczuć świeżość powietrza nie zmąconego jeszcze innymi zapachami.
   -A żebyś wiedziała, że się naoglądałem. -zaśmiał się serdecznie. -Ojciec dużo filmów przynosił do domu. Różne były. Czasem horrory, komedie, ale też i romansidła, od których bolała głowa.
   -Jak to, "bolała głowa"? -zapytałam tłumiąc śmiech.
   -Były strasznie oklepane i banalne.
Usiedliśmy na jednej z ławek nie zważając na to, że jest pokryta kropelkami wody.
   -W jakim sensie? -dopytywałam.
   -Zademonstruję. -odparł. Udał ziewanie, wyciągnął ręce także udając, że je rozciąga, a potem jego prawa dłoń spoczęła na moim ramieniu. Przez moje ciało przeszło kolejne napięcie elektryczne spowodowane jego dotykiem. Przymknęłam oczy czując się doskonale. Już prawie oparłam się o jego ramię. Zaledwie parę centymetrów... -Widzisz?
Otrząsnęłam się i odsunęłam od chłopaka.
   -Faktycznie. Oklepane. -wydukałam rumieniąc się trochę. -Idziesz na boisko?
Seamus wydał się być zaskoczony tą propozycją, ale posłusznie wstał i poszedł za mną w stronę szatni, w których znajdowały się miotły zawodników. Stara błyskawica, na której zwykle latałam dzisiaj była ustawiona obok Nimbusa 2000 należącego do mojego brata, Harry'ego.
   -Świetna jest, co? -zapytał Seamus także przyglądając się miotle. -Latałaś kiedyś na niej?
   -Nie. -ucięłam krótko. Wiele razy chciałam, ale nie odważyłam się jej nawet ruszyć.
   -Tyle razy już tu byłaś, a nie latałaś na niej ani razu?
   -Nie. -złapałam za błyskawicę i wyszłam na boisko.
Nie czekając na wychodzącego z szatni Seamus'a, wzbiłam się w powietrze. Zaczęłam przelatywać przez obręcze. Przez pierwsze minuty lotu wciąż byłam zła. Nie na chłopaka, który nie spuszczał ze mnie wzroku. Byłam zła na siebie. Ale za co? Że nie latałam na Nimbusie? To bez sensu. Daj spokój, Emily. Nie bądź dzieckiem.
   Jednak po upływie paru chwil dałam się ponieść uczuciu, które daje mi latanie. Chichocząc latałam dookoła mojego przyjaciela.
   -To co, Finnigan. Ścigasz się? -po wypowiedzeniu ostatnich słów zaniosłam się niekontrolowanym śmiechem.
   Nie odwracając się za siebie, odwróciłam miotłę w stronę Zakazanego Lasu i wystrzeliłam w jego stronę z zawrotną prędkością. Po dosłownie dwóch sekundach przy moim boku pojawił się Seamus. Nasze oczy się spotkały, ale tym razem nie myślałam o jego granatowych tęczówkach. Myślałam o wygranej.
   Kocham wygrywać, chociaż przegrywać także potrafię. Ale to zwycięstwo daje mi mocnego kopa.
   Wiatr nacierał na moją twarz i wdzierał się do uszu. Było mi zimno, ale nie myślałam o tym. Wygrać. Wygrać. Wygrać.
   Metry dzieliły mnie od skraju Lasu, gdzie była nasza meta. Skuliłam się bardziej na miotle chcąc uzyskać szybsze tępo lotu. Zamknęłam oczy i mimowolnie wstrzymałam oddech.
   Kiedy otworzyłam oczy zauważyłam, że znajduję się kilka metrów za "metą". Spojrzałam na Seamus'a, który zdążył się wcześniej zatrzymać. Zaczął klaskać, a ja się uśmiechnęłam. Wygrałam.
   Wylądowaliśmy na trawie na błoniach. Za pomocą zaklęcia wysłałam nasze miotły z powrotem do szatni.
   -Gratuluję wygranej. -uśmiechnął się do mnie przyjaźnie.
Nie mam pojęcia co mną kierowało. Najpierw poczułam napięcie elektryczne wzdłuż kręgosłupa. Potem ośmielona przysunęłam się bliżej Gryfona patrząc mu w oczy. Kiedy oplotłam dłońmi jego szyję, w granatowych oczach chłopaka ujrzałam dwie iskierki pożądania. Przerzuciłam nieśmiało wzrok z oczu na usta Seamus'a. Bez użycia słów poprosiłam Seamus'a o pozwolenie. Uśmiechnął się delikatnie i skinął głową. Nie czekając dłużej połączyłam nasze usta w krótkim pocałunku. Chciałam się odsunąć, ale Gryfon objął mnie w talii i oddał pocałunek. Tym razem nasze usta zostały połączone na dłużej. Po pocałunku jakby nigdy nic wróciliśmy do szkoły. Na naszych policzkach widniały rumieńce, na które nikt nie zwrócił uwagi, iż na zewnątrz było już dosyć zimno.
   Spojrzałam na dłoń chłopaka i nieśmiało wsunęłam w nią swoją, splatając nasze palce. Bez żadnych sprzeciwów Seamus'a ruszyliśmy w stronę Pokoju Wspólnego Gryfonów.
                                                                            J
   Następnego dnia miałam wyśmienity nastrój. Nie uważałam siebie i Finnigan'a za parę. W końcu co to by było za chodzenie ze sobą bez pytania chłopaka o to? Właśnie. To żadne chodzenie. Za każdym razem kiedy mijałam Gryfona na korytarzu szkolnym, cmokałam do niego zalotnie, za co się karciłam w myślach. Na czwartych zajęciach w tym dniu -czyli na wróżbiarstwie- wymyśliłam by napisać kartkę do Seamus'a. Podczas monologu profesor Trelawney o prymitywnych próbach przywoływania duchów zza światów przez mugoli, wyciągnęłam kawałek pergaminu i naskrobałam na nim jak najciszej krótkie zdanie. Może i Sybilla jest ślepa bez tych swoich okularów, ale słuch ma cholernie dobry. Cudem udało mi się w porę schować zwitek pergaminu do kieszeni, kiedy profesor Trelawney zwróciła się do mnie:
   -McKinnan! -powiedziała patrząc na przestrzeń nad moją głową. -W jaki sposób mugole przywołują zjawy zmarłych?
   -Mugole by przywołać duchy zamykają drzwi i okna, które zasłaniają zasłonami, by do środka pomieszczenia nie dostało się światło. Rozstawiają w kręgu zapalone świece. Łapią się za ręce i wymawiają wymyślone przez siebie formuły. -wyrecytowałam.
   -A jak brzmi poprawna formuła przywołania zjawy?- dopytywała nauczycielka.
   -Przybądź duchu zmarłego wypowiedzieć pełne imię i nazwisko tego, kogo chcemy przywołać, pokaż mi się zjawo, daj mi jakikolwiek znak. Descendere. -wymówiłam bez zająknięcia.
   -Dobrze... -mruknęła Sybilla. -Dziesięć punktów dla Gryffindoru.
Rozległy się oklaski uczniów Domu Lwa i Domu Borsuka. Zaczerwieniłam się lekko. Muszę coś zrobić z tą moją nieśmiałością. Nienawidzę być w centrum uwagi. Ale chciałabym to zmienić.
Po ukończonej lekcji wyszliśmy z klasy, a kiedy już szłam przez korytarz, zatrzymałam się i wyciągnęłam z kieszeni liścik dla Seamus'a i różdżkę.
   Rozłożyłam pergamin i jeszcze raz przeczytałam treść, którą zawierał.
              Nie tęsknisz? Spotkajmy się po zajęciach. Em.
A może to za śmiały list? Może za bardzo się w nim narzucam? A co ja zrobiłam poprzedniego wieczora? Ogarnij się, Emily.
   Położyłam wiadomość na otwartej dłoni i wypowiedziałam cicho zaklęcie, które zmienia kształt papieru. Pomyślałam intensywnie o ptaku formującym się z pergaminu na mojej dłoni. Po chwili już małe stworzonko szybowało nad głowami uczniów szukając Seamus'a.
   Zadowolona z sukcesu udałam się na następną lekcję, jaką były eliksiry z Krukonami.
Podczas ostatnich dwóch zajęć udało mi się zarobić trzydzieści punktów dla Gryffindor'u. Uwielbiam minę Snape'a, kiedy nie ma się do czego przyczepić w moim eliksirze. Potem, na lekcji Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami, odpowiedziałam na większość pytań zadawanych przez gajowego Hagrida, który uczył tego przedmiotu.
   Z racji tego, że ostatnimi czasy Rubeus stał się moim bliskim kolegą, odwiedziłam go dzisiaj po skończonej lekcji.
   -Witam ponownie, panno McKinnan. -przywitał się półolbrzym wpuszczając mnie do środka swojej chatki.
   Zaśmiałam się siadając przy stole.
   -Mów mi po prostu Emily, Hagridzie. Lekcja już się skończyła. -uśmiechnęłam się do nauczyciela przyjaciesko.
   Kiedy postawił przede mną ogromny kubek z herbatą, zwróciłam uwagę na przedmiot, który znajdował się na stole półolbrzyma. Był to stary album.
   -Mogę obejrzeć? -zapytałam wskazując nieśmiało na znalezisko.
   -Jasne, że możesz, Emily. -przysunął księgę bliżej mnie.
W ciszy zaczęłam oglądać ruszające się zdjęcia uczniów Hogwartu sprzed kilkunastu lat. Zobaczyłam młodego Syriusza wśród swoich najlepszych przyjaciół. Remus, Peter, no i James. Mój ojciec. Nie wiedział jeszcze, że jeden z jego "przyjaciół" będzie stał za śmiercią jego i jego żony. Lily. Następna fotografia przedstawiała moją mamę. Tuż po egzaminach na siódmym roku. Uśmiechnięta. Szczęśliwa. Po chwili u jej boku pojawia się James Potter. Obejmuje ją i czule całuje w czoło. Potem oboje szczerze zadowoleni ze swojego towarzystwa wpatrują się wprost we mnie. Mimowolnie łza spłynęła po moim policzku. Szybko ją otarłam i pokazałam Hagridowi dwa zdjęcia.
   -Mogłabym te fotografie zatrzymać? -zapytałam.
   -Oczywiście, że możesz, ale dlaczego te? -odparł przyglądając się zdjęciom.
Biłam się z myślami. Z jednej strony chciałam w końcu komuś powiedzieć, że jestem siostrą Harry'ego, a córką James'a i Lily, a z drugiej obiecałam Dumbledore'owi. Słowo dane dyrektorowi powinno być dla mnie najważniejsze. A Hagrid i tak by nie uwierzył w to wszystko.
   -Ładne są. -uśmiechnęłam się lekko.
Spojrzałam za okno. Zaczynało się powoli ściemniać. Cholera. Przecież po zajęciach miałam się spotkać z Seamus'em!
   Podniosłam się z miejsca, spakowałam do torby zdjęcia, pożegnałam się z Hagridem i wybiegłam z chatki.
Chłopaka spotkałam pod drzwiami wejściowymi.
   -Przepraszam cię najmocniej. -wydyszałam. -Byłam u Hagrida.
   -Nic się nie stało. -uśmiechnął się, ale spojrzał na mój strój i spoważniał. Złapał mnie za rękę i weszliśmy do szkoły.
   Prowadził mnie po schodach aż pod portret Grubej Damy. Próbowałam się wyrwać, ale zbyt mocno mnie trzymał. Podał hasło i pozwolił, bym weszła jako pierwsza do środka. Posadził mnie na kanapie przy kominku, a sam zniknął w części z sypialniami chłopców.
   Zdziwiłam się. Bardzo. O co mu chodzi? Całą drogę do Wieży Gryffindor'u był poważny. Powiedziałabym, że nawet zły. Ale co ja zrobiłam? W końcu przyjął przeprosiny za spóźnienie.
Nieważne. Facetom zawsze coś do łba strzeli. Westchnęłam i zaczęłam ogrzewać zmarznięte dłonie przy ogniu.
   Po kilku minutach pojawił się Seamus, który przyniósł ze sobą granatowy sweter. Pomógł mi go założyć.
   -O co ci chodzi? -zapytałam zdziwiona. -Dlaczego byłeś na mnie zły? Przeprosiłam cię przecież.
   -Zauważyłaś jak jesteś ubrana? -spojrzałam na swój strój. Czarne legginsy i biała koszulka na krótki rękaw kryjąca się pod swetrem Seamus'a. Uniosłam pytająco brwi. -Zima za pasem, a ty wychodzisz na dwór jakby było lato.
   -Jakby było lato to bym miała na sobie krótkie szorty. -zachichotałam. Napotkałam wściekły wzrok chłopaka. -Daj spokój, Seamus. Nic mi się nie stanie.
   -Możesz dostać zapalenia płuc.- odparł.
   -Pójdę do pielęgniarki. -przewróciłam oczami. -Nie rób z wszystkiego problemu.
Był zły, nawet bardzo. Nie chciałam się z nim kłócić. Przysunęłam się, objęłam go ramionami i przytuliłam. Odwzajemnił się obejmując mnie w talii i przyciągając mnie do siebie tak, że siedziałam na jego kolanach naprzeciw niego. Długo wpatrywaliśmy się sobie w oczy.
   -Przepraszam. -szepnęłam i nieśmiało, po czym złożyłam na jego ustach krótki pocałunek. -Jesteś nadopiekuńczy, wiesz?
   -Wiem. -zaśmiał się, a jego wzrok złagodniał i znowu w oczach Seamus'a pojawiły się te cudowne iskierki. A może i nie pojawiły? Może mi się zdawało?
   Teraz zauważyłam jak pozycja, w której siedzimy jest niemałym widowiskiem dla innych uczniów. Oblewając się rumieńcem po same cebulki włosów zeszłam z chłopaka. Przytuliłam się do jego torsu i wtuleni w siebie, z lekkimi uśmiechami na ustach wpatrywaliśmy się w języki ognia tańczące w kominku.
   Obudziłam się kiedy nikogo już nie było w Pokoju Wspólnym. Było ciemno. Kiedy chciałam się podnieść poczułam, że coś się poruszyło pode mną. Leżałam na tym czymś. Szybko się podniosłam na równe nogi i spojrzałam na postać, która także wstała z kanapy. Podszedł do mnie i przytulił. Seamus. Wszędzie wyczuje jak ten drań capi. Uniosłam głowę do góry widząc ciągle niewyraźne rysy twarzy chłopaka.
   -Przestraszyłeś mnie. -wyszeptałam mu wprost do ucha, a Finnigan'a chyba po raz pierwszy przeszły dreszcze. Uśmiechnęłam się i ucałowałam go w policzek. -Muszę iść. Jutro przyjdź o trzeciej do Pokoju Życzeń. Myślę, że wiesz jak się tam dostać?
Skinął głową.
   -Idź już spać, widzę, że jesteś padnięta.- powiedział kiedy się od siebie oderwaliśmy.
   -Insynuujesz, że słabo całowałam? -zaśmiałam się i podniosłam torbę z podłogi.
Chłopak spojrzał na miejsce, gdzie przed chwilą leżała moja torba. Schylił się i podniósł zdjęcie Lily i James'a.
   -Po co ci to? -zapytał. -Przecież to rodzice Harry'ego.
   -Ładne jest... Lubię oglądać zdjęcia zakochanych par. -odparłam lekko zmieszana.
   -A nie wolisz sama być na takich zdjęciach?
Uniosłam jedną brew.
   -Coś sugerujesz? -zapytałam.
Zdążyłam już trochę poznać Finnigan'a i wiem, że jest to chłopak nieśmiały, ale też bezpośredni. Seamus złapał mnie za dłonie i powiedział pochylając się bliżej mnie. Nasze usta dzieliły zaledwie centymetry. Przygryzłam w zdenerwowaniu dolną wargę.
   -Sugeruję to, że chciałbym, żebyśmy spróbowali... - urwał i przerzucił wzrok z moich oczu na usta. -Nie rób tak. -ucałował przygryzaną wargę przez co ją wypuściłam i przysunęłam się czekając na więcej przyjemności ze strony chłopaka. On jednak się odsunął i uśmiechnął się widząc moje rozdrażnienie. -Emily, chciałbym żebyśmy spróbowali być razem.
   -Ale... Ale że parą? -uśmiechnęłam się szeroko.
   -Tak. No chyba, że znasz więcej definicji słów "być razem". -nakreślił w powietrzu cudzysłów.
Nic nie powiedziałam. Objęłam go i mocno pocałowałam nie mając najmniejszej ochoty się odrywać od tego człowieka.
   Seamus jako pierwszy odsunął się na niewielką odległość od moich ust. Uśmiechaliśmy się i wpatrywaliśmy w swoje oczy przez dłuższą chwilę.
   -To miało znaczyć "tak"? -zapytał, a ja kiwnęłam potakująco głową. Nie mogłam wydusić z siebie słowa. -A teraz ładnie pójdziesz do swojego łóżka, tak?
   -Mhm. -mruknęłam.
Kiedy brałam prysznic zastanawiałam się, czy to nie za szybko żebyśmy byli już parą z Seamus'em. W końcu coś między nami tak naprawdę zaiskrzyło dopiero pod koniec tamtego roku.
   Wiedziałam, że tej nocy już nie zasnę. Zajęłam się odrabianiem prac domowych. Potem wskoczyłam na łóżko i zasłoniłam się baldachimem. Wyciągnęłam z torby zdjęcia, które przyniosłam od Hagrida. Leżałam wpatrując się w fotografie moich zmarłych rodziców. Czy tylko tak będzie mi dane oglądać mamę i tatę? Z czasów młodości? Tylko na ruchomym zdjęciu?
   Dwie łzy ześlizgnęły się z moich rzęs, potoczyły się wolno po policzkach i opadły na pościel, gdzie po sekundzie zniknęły. Zawsze starałam się nie okazywać smutku przy innych ludziach. Nikt tak naprawdę nie wie co robię w nocy kiedy jestem sama. Najgorszy okres w życiu zaczął mi się rok temu. Wtedy dopiero zaczęłam sobie uświadamiać, że przez tą przysięgę złożoną przed dyrektorem nikt nie dowie się nigdy o tym, kim byli moi rodzice i kim jest mój brat. Przez ostatnie kilka lat zdarzało mi się już chwilowo zapominać o tym, że na nazwisko mam Potter, a nie McKinnan. O tym, że jestem córką Lily i James'a , a nie Blanki i Joseph'a. Że urodziłam się 31 lipca, a nie 12 maja.
   Tak, Emily Potter cierpi. Nie okazuję tego, tak. Ale w środku zawsze się aż tłucze kiedy widzę Harry'ego. Wyglądał tak samo jak tato, ale oczy, tak jak ja, ma po mamie.
   Pozwoliłam, by jeszcze kilka łez spłynęło na pościel, po czym przykryłam się nią i zasnęłam. A sen miałam piękny, choć krótki. Śnili mi się moi rodzice. Tańczący po szkolnych błoniach. Rodzice ze zdjęcia...
   Mijają miesiące. Coraz ciężej jest mi się uporać z emocjami, które mną targają mijając na korytarzu Harry'ego. Dziwny skurcz w żołądku towarzyszył mi za każdym razem kiedy rozmawiałam z moim bratem, czy kiedy po prostu na siebie spoglądaliśmy. Zauważyłam, że Hermiona zaczyna coś podejrzewać. Jest mądrą dziewczyną, wiedziałam, że pewnego dnia Gryfonka dojdzie do tego, że jestem spokrewniona z Potter'em.
Wraz z nadejściem wiosny zaczęły się nabory do drużyny. Prawie siłą zostałam zaciągnięta przez Seamusa na boisko.
   -Nie widzę większego sensu, dlaczego mnie tu przytargałeś. -jęknęłam przez zaciśnięte zęby zmieniając szkolną szatę na szatę do gry w Quidditcha.
   -Jesteś niezła. Na pewno się dostaniesz. -zignorował moje słowa Seamus.
   -Finnigan... -wywróciłam oczami -Czy ty mnie słuchasz? Nie potrzebuję słów pocieszenia czy jakiegokolwiek zagrzewania do walki, czy cokolwiek tu próbujesz mi powiedzieć.
   -To czego potrzebujesz? -chłopak podał mi moją ukochaną błyskawicę, która przypominała mi tamten pocałunek...
Stałam przez chwilę bez ruchu wpatrując się w granatowe tęczówki Seamusa. Moja dolna warga została już pogryziona do krwi. Musnęłam wierzchem dłoni ust i spostrzegłam na niej sporą smugę cieczy o metalicznym zapachu.
   Zauważył to Gryfon, który podszedł bliżej, objął mnie i przybliżył się do moich ust. Już myślałam, że mnie pocałuje, ale on tylko przejechał swoim językiem po krwawiącym miejscu na wardze. Uniosłam brwi ku górze.
   -Ej, bo posądzę cię o wampiryzm. -zaśmiałam się i wyszliśmy na boisko.
Harry kolejny rok był kapitanem drużyny, więc to od jego decyzji zależy czy się dostanę. Przywitałam się z nim grzecznie znów z trudem powstrzymując emocje. Kiedy wraz z innymi uczniami chcącymi dostać się do drużyny zajęliśmy miejsca pod trybunami, Seamus zagadnął mnie:
   -Co się tak spinasz kiedy jest w pobliżu Potter? Zakochałaś się?
Ostatnie zdanie wypowiedział z udaną obojętnością.
   -Wymyślasz. Harry jest dla mnie jak brat -albo "jest moim bratem" -Tyle.
   -Na pierwszy ogień idą ci, którzy ubiegają się o stanowisko pałkarzy. -zawołał Potter.
Patrzyliśmy jak grupka dobrze zbudowanych mężczyzn i garstka wysokich dziewczyn idą w stronę Harry'ego.
Zauważyłam, że Seamus przygląda się tym dziewczynom. Dostał za to rączką od miotły w głowę.
   -Finnigan, dostałeś kiedyś kopa od dziewczyny? -zapytałam poirytowana z nutką rozbawienia.
   -Nie miałem jeszcze tej przyjemności. -odrzekł z udawaną powagą.
   -Cóż... Dziś może być twój szczęśliwy dzień.
   -Już się boję, McKinnan. -cmoknął mnie w czoło, które zaczęłam przecierać. Nienawidzę kiedy ktoś mnie całuje po czole. -A co to miało być? -uśmiech nie schodził z jego twarzy.
   -Nie śliń mi czoła kiedy jestem na ciebie zła. -odparłam obserwując jak pałkarze wraz z Harrym podążają na środek boiska.
                                                                            ☺
   W końcu przyszła pora na ścigających. Seamus już przeszedł nabór wraz z innymi kandydatami. Finnigan się dostał do drużyny razem z dziewczyną o nazwisku Carrey. Pogratulowałam mu i pobiegłam z miotłą do reszty kandydatów.
   Wzbijając się w powietrze, zasalutowałam Harry'emu, na co Gryfon odpowiedział szerokim uśmiechem. Zaraz potem uspokoił się, przypominając sobie, że takie gesty z jego strony mogą być odbierane za faworyzowanie mnie.
   Przygryzłam dolną wargę, powstrzymując się przed śmiechem, kiedy widziałam jak kapitan także powstrzymuje się ze wszystkich sił.
   Ginny i Vera miejsce w drużynie miały już zapewnione w tamtym roku, więc mogą pomagać w dobieraniu trzeciego ścigającego, bądź ścigającej. Wymieniłyśmy lekkie uśmieszki i przystąpiłyśmy do pracy. Moim zadaniem było albo zabieranie dziewczynom kafla, albo podawanie im go z różnych pozycji.
   Myślę, że poszło mi całkiem nieźle, chociaż jestem świadoma, że byli lepsi kandydaci ode mnie. Chociażby taki Thomas Scerl- dobrze zbudowany, łatwo przejmował każdą piłkę.
                                                                            ☺

   -Trzecim ścigającym w drużynie Gryffindoru jest...

Rozdział pierwszy

   Cześć, jestem Emily. Córka zmarłych Lily i Jamesa Potterów. Młodsza siostra sławnego na cały magiczny świat, Harry'ego Pottera.
   Jak to się stało, że przeżyłam, zapytacie? To niezbyt skomplikowane. Kiedy Voldemort uśmiercił moich rodziców, nadal byłam w brzuchu Lily, ciągle żywa.
   Syriusz Black znalazł mnie tam. Użył kilku skomplikowanych zaklęć i wyciągnął mnie z mojej zmarłej matki. Potem wziął mnie ze sobą do swojej kryjówki w domu rodziny Blacków. Opowiadał mi o tym wszystkim, kiedy wyszedł z Azkabanu, gdzie zamknięto go zamiast Petera Pettigrew. Ale to już inna historia. Większość "sekretów" została mi już opowiedziana kiedy miałam jedenaście lat.
   Eh, to może zacznę od początku?
   Jak już mówiłam, Syriusz ukrył mnie w tym wielkim domu, w którym mieszkała jego rodzina. Kiedy zabrali go do Azkabanu, czyli do więzienia dla czarodziejów, namówił Stworka, domowego skrzata, żeby się mną zajmował kiedy jego nie będzie. Skrzat posłusznie zajmował się mną przez całe jedenaście lat. Potem, jak się dowiedziałam od Dumbledore'a... Ach, tak! Zapomniałam wspomnieć, że Albus Dumbledore wiedział o wszystkim. O ukrywaniu się u Blacków, o moim  istnieniu. Nie  zdziwiło mnie to, bo staruszek wydawał się być człowiekiem, który doskonale wiedział wszystko o wszystkim. Wracając, Dumbledore powiedział mi, że we wrześniu muszę pójść do Hogwartu, Szkoły Magii i Czarodziejstwa. Tak, jak pisano w liście, który parę dni wcześniej otrzymałam. Dyrektor obiecał mi, że zajmie się kupnem kufra i potrzebnych rzeczy do Hogwartu i żebym się nie martwiła kosztami.
   Po kilku dniach staruszek zjawił się znowu wcześniej teleportując do salonu Blacków kufer pełen piór, pojemników z atramentem, podręczników i zwojów pergaminu. Na kufrze leżała klatka z maleńką, brązową sówką. Podziękowałam za to wszytko Dumbledore'owi , po czym czarodziej opuścił salon.
   Przejdę od razu do dnia, w którym pojawiłam się na peronie 9 i ¾ . Dworzec King's Cross pełen był ludzi biegających we wszystkie strony. Pchając przed sobą swój ciężki wózek mijając następne numery peronów, nie zauważyłam idącego przede mną chłopca. Zderzyliśmy się ze sobą, przez co klatka z sówką, którą nazwałam Jily-po moich zmarłych rodzicach- spadła na posadzkę robiąc trochę hałasu.
   -Nic ci się nie stało? -zapytał chłopczyk obdarzony zabawnym uśmiechem, od którego poprawia się humor.
   -Mnie nic. Gorzej z Jily... -podniosłam klatkę, którą na powrót ustawiłam na kufrze.
   -Seamus Finnigan. - ciemnowłosy wyciągnął do mnie swoją bladą, szczupłą dłoń.
   -Emily McKinnan.
Ugh..Znowu o czymś zapomniałam! Dumbledore prosił mnie, żebym nie przedstawiała się nazwiskiem Potter, tylko jako panna McKinnan. Tak też dyrektor zapisał mnie na liście uczniów w Hogwarcie. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że moje nazwisko ma tak duże znaczenie.
   -Pierwszy rok do Hogwartu? -zniżył głos do szeptu.
Skinęłam wolno głową.
   -Chodź, pomogę ci przejść przez barierkę. -wziął mnie pod rękę i poszliśmy dalej wzdłuż kolejnych peronów.
   Koniec końców Seamus pomógł mi przejść przez metalową barierkę, która mnie po prostu przerażała. Już po drugiej stronie, na peronie 9 i ¾ chłopak gdzieś zniknął z moim kufrem. Pewnie zaniesie go do wagonu. Z klatką z Jily szłam powoli do drzwi pociągu. Chciałam zająć jakiś wolny przedział i w spokoju dojechać do szkoły.
   Przez pierwsze dziesięć minut po odjeździe ze stacji myślałam, że będę miała święty spokój, ale straciłam nadzieję, kiedy drzwi przedziału się rozsunęły i stanęła w nich Chinka, za którą stał całkiem przystojny szatyn.
   -Wolne? -zapiszczała.
   -Jasne. -odparłam.
Dziewczynka i chłopczyk weszli do przedziału. Po chwili milczenia czarnowłosa Chinka znowu się odezwała.
   -Na którym jesteś roku?
   -Na pierwszym. -odpowiedziałam krótko.
   -Ja na drugim, a Cedric na trzecim... Ach tak, zapomniałam się przedstawić! -uśmiechnęła się z zakłopotaniem.  -Jestem Cho, a mój małomówny przyjaciel to Cedric.
   -Emily. -także się przedstawiłam, a po chwili dodałam. -Jak jest w szkole?
   -Całkiem nieźle. Nauczyciele są trochę surowi, ale pierwszoroczniakom zawsze dają fory, bo się boją. Duchy też nie są złe. Nawet jeden jest nauczycielem Historii Magii. Odlot! -trajkotała Cho. -Kogoś mi okropnie przypominasz, ale nie wiem kogo... Cedric, masz jakiś pomysł?
   Nie znoszę być w centrum uwagi. Wpatrywali się we mnie przez ciągnące się w nieskończoność dwie minuty. Tak, liczyłam każdą mijającą powoli sekundę.
   -Harry'ego. -rzucił szatyn obojętnym tonem.
   -Jakiego Harry'ego? -zapytałam znając odpowiedź.
   -Pottera. -odpowiedziała za Cedrica Cho i lepiej mi się przyjrzała. -Faktycznie! Nie jesteście rodziną?
   -N..Nie. -zająknęłam się.
Chinka już miała zadawać kolejne pytania, ale na szczęście drzwi przedziału się rozsunęły i do środka weszła jakaś dziewczynka.
   -O, cześć Parvati! -przywitała się Cho.
   -Cześć. -uśmiechnęła się nieśmiało opalona przyjaciółka Chinki.
   Zgodnie z zasadami kultury, których wyuczył mnie Stworek, podniosłam się z fotela i podałam dłoń dziewczynce. Te całe nauki wychowania to chyba jedyna rozrywka jaką miałam ze Stworkiem.
   -Emily. Miło mi.
   -Parvati, mi także jest miło.
   Resztę drogi graliśmy w grę o nazwie eksplodujący dureń, a potem troje moich nowych znajomych uczyło mnie grać w szachy czarodziejów.
   Rozdzieliliśmy się przy jeziorze, gdzie ja musiałam wskoczyć do łódki, a oni jechali powozami. Byłam w ostatniej łodzi, w której miejsce zajmował też pół-olbrzym o długiej krzaczastej brodzie. Rubeus Hagrid, gajowy w Hogwarcie, z którym ucięłam sobie krótką pogawędkę o skrzatach domowych, o których wiedziałam dosyć dużo przez mieszkanie z jednym przez całe życie.
   Tiara przydzieliła mnie do Gryffindoru. Trafiłam do jednej sypialni z trzema dziewczynkami. Katie, Ginny i Eleną. Chyba z Katie najbardziej się zaprzyjaźniłam, chociaż Ginny też jest całkiem fajna. Elena od początku naszej znajomości wydała mi się dziwnie sztuczna. Nie wiem jak to wyjaśnić, ale mam nosa do ludzi. Nie ufałam jej.
                                                                            ☺
   Minęło parę dni, kiedy w końcu po raz pierwszy w życiu spotkałam mojego starszego brata, Harry'ego.
   Czekał pod salą do transmutacji na zajęcia. Bałam się podejść. A któż by się nie bał. Serce podeszło mi do gardła kiedy na mnie spojrzał i przyłapał na tym, że mu się przyglądam. Uśmiechnął się tylko i wrócił do przeglądania notatek. Wszędzie łaził za nim Collin, chłopczyk z mojego rocznika. Robił mu zdjęcia, dlatego postanowiłam, że zaprzyjaźnię się z Collinem i może kiedyś nadarzy się okazja rozmowy z Harrym.
   Ten dzień nadszedł niesłychanie szybko. Ledwo zakończył się wrzesień. Pierwsze liście zaczęły spadać z drzew, ustrajając stopniowo szkolne błonia różnokolorowym dywanem.Nawet podczas lekcji Historii Magii, przez uchylone okno czuło się jesienne powietrze. Niebo było szare. Wieczorami często padało. Ale i tak byłam zadowolona z takiej pogody.
   Siedziałam na parapecie, w oknie Pokoju Wspólnego Gryffindoru. Harry zajmował miejsce niedaleko ze swoimi przyjaciółmi, Ronem i Hermioną rozprawiając o czymś zawzięcie. Chciałam do nich podejść, ale czy nie zdenerwują się na mnie, że przerywam im ważną rozmowę? Zła na swoje myśli, podniosłam zamaszyście podręcznik od Zaklęć za jedną połowę okładki, przez co z drugiej części powylatywały wszystkie kawałeczki pergaminu, które służyły mi do wysyłania przyjaciółkom liścików. Kiedy wstawałam by je pozbierać, zahaczyłam szatą o stosik książek, który upadł na ziemię wywołując sporo hałasu. Zauważył to Harry, który klęknął przy mnie i pomógł mi zbierać rozsypane kartki i podręczniki. Ustawiliśmy moje rzeczy z powrotem na parapecie.
   -Dziękuję. -powiedziałam po raz pierwszy spoglądając w zielone oczy Harry'ego.
   -Nie ma o czym mówić. -uśmiechnął się. -Chcesz się do nas przysiąść?
   -Jasne! -podchwyciłam może trochę za szybko. Podświadomie uderzyłam się w czoło z otwartej dłoni. -Cześć. -przywitałam się z Ronem i Hermioną, do których się przysiedliśmy.
   -Cześć, jestem Ron. -przywitał się rudzielec.
   -Hermiona. -uśmiechnęła się przyjacielsko brązowooka.
   -Jak się nazywasz? -zapytał po chwili milczenia Harry.
   -Emily Potter...-zamarłam. -To.. To znaczy.. Emily McKinnan.
Ron zakrztusił się czekoladową żabą, a Hermiona podczas energicznego uderzania swojego przyjaciela w plecy zmarszczyła w zamyśleniu brwi.
   -Harry Potter. -jego usta uśmiechały się do mnie, ale w jego oczach ujrzałam zdziwienie.
I tak z grubsza potoczyła się moja pierwsza rozmowa z moim starszym bratem, pomijając moment, w którym bełkotałam coś bez ładu i składu, po czym równie niezrozumiale oświadczyłam, że muszę iść. Przez następne miesiące jedynie mu się przyglądałam. Było mi ciężko, to muszę przyznać. Wiele razy chciałam podejść i powiedzieć: "Hej, Harry! Jestem twoją siostrą! Fajnie, prawda?". Nie mogłam. Dałam słowo Dumbledore'owi, że nikt się nie dowie. I dotrzymam słowa.
   Pewnego grudniowego dnia Dumbledore poprosił mnie do swojego gabinetu. Nieco przestraszona wspięłam się po długich, wydawać by się mogło, że niekończących się schodach i zapukałam delikatnie do drzwi. Otworzył mi sam dyrektor Dumbledore.
   -Dzień dobry, panie dyrektorze. -przywitałam się grzecznie.
   -Dzień dobry, Emily. Proszę, wejdź. -uchylił szerzej drzwi tak, bym mogła wejść.
Usiadłam niepewnie w fotelu naprzeciw miejsca Dumbledore'a i przyjrzałam się dokładniej feniksowi dyrektora, który smacznie spał w swojej klatce. Oczywiście pogrążony we śnie był ptak, a nie czarodziej. Feniksy są naprawdę piękne. Wiele o nich czytałam w książkach, które przez lata gromadziła rodzina Syriusza. Ich łzy mają lecznicze właściwości. Szkoda mi jedynie tego, że feniksy się spalają, tracąc swoje lśniące pióra. Potem, na szczęście, wracają do pierwotnej postaci. Nadal nie mogę znaleźć w tym większego sensu.
   Dumbledore stanął w oknie i spoglądał rozmarzonym wzrokiem na szkolne błonia i Zakazany Las.
   -Ekhm.. Dyrektorze? Czemu dyrektor mnie wezwał? -zapytałam nieśmiało. Źle się czułam z tym, że być może przerwałam ważne rozmyślenia Dumbledore'a.
   -No tak...-dyrektor przez chwilę milczał, jakby próbował na powrót zebrać myśli.- Emily, miałbym do ciebie prośbę.
   -Słucham.
   Dumbledore poprosił mnie o to, żebym przyniosła mu pelerynę-niewidkę, która należała do mojego ojca. Nie pytałam dlaczego mam to zrobić, ale się zgodziłam. Nie chciałam tak do końca rozstawać się z jedyną rzeczą, która mi pozostała po moim rodzicu. Tej nocy przecięłam dosyć dużą pelerynę na pół. Jedną połowę zostawiłam dla siebie, a drugą zapakowałam i oddałam Dumbledoreowi.
   Zdawało mi się, że staruszek wie o moim małym oszustwie.
   "Komnata Tajemnic została otwarta. Strzeżcie się wrogowie Dziedzica" .Taki napis widniał na jednej ze ścian na korytarzu, a nieopodal znaleziono sztywną kotkę woźnego. Postanowiłam rozwikłać tą zagadkę. Tego dnia spotkałam się z Collinem, który ostatnio stał się moim najlepszym przyjacielem. Siedzimy ze sobą na każdych zajęciach. Może poza zajęciami z eliksirów. Nie chodzi o to, że Snape nas rozdzielił. Ja po prostu boję się o swoje życie. Bądźmy szczerzy, Collin nie jest specem od robienia mikstur.  
   Uwielbiam lekcje latania na miotle. Idzie mi całkiem nieźle, nie chwaląc się. Jako jednej z pierwszych osób z mojego rocznika udało mi się wzbić w powietrze i wylądować lekko, przez co zarobiłam dziesięć punktów dla Gryfonów.
   Nic nie przychodziło mi do głowy w związku z morderstwem kotki woźnego Filcha. A może i nie morderstwem? Kotka była sztywna, jak spetryfikowana. Postanowiłam zagłębić się w tą sprawę jeszcze bardziej. Przekopałam już chyba całą bibliotekę szkolną. No, poza działem z księgami zakazanymi.
   Tuż po tym, kiedy "to coś" spetryfikowało Collina, pobiegłam do biblioteki. Miałam pewne podejrzenia. Kotka została zaatakowana przy tafli wody, a mój przyjaciel w momencie ataku patrzył przez swój aparat fotograficzny. Czytałam o tym. Nie patrzyli prosto na to stworzenie, tylko przez odbicie w tafli wody czy obiektyw. Przyspieszyłam. Już wiem czym jest "to coś". Muszę się jednak upewnić.
   W bibliotece spotkałam Hermionę, która szukała czegoś w opasłej księdze o mitycznych magicznych stworzeniach. Czyli szuka tego co ja. Przeszukałam kilka regałów i po chwili znalazłam tą książkę, w której już kiedyś widziałam wzmiankę o tym stworzeniu.
   -Tego w tej księdze nie znajdziesz. -szepnęłam siadając na krześle naprzeciwko Gryfonki.
Brązowowłosa aż podskoczyła przestraszona.
   -To tylko ja. -uśmiechnęłam się lekko i poprawiłam okulary na nosie. Dodałam nieco ciszej  pochylając się w stronę Hermiony. -Wiem czego szukasz. Ja też na to wpadłam. -wskazałam na księgę leżącą przed dziewczyną. -Tam nie znajdziesz informacji o Bazyliszku, a tu tak.
   Położyłam przed nią trochę grubszą książkę i otworzyłam na stronie z nagłówkiem Bazyliszki.
   -Tutaj masz wszystko. Wiem, że tylko Harry może go zgładzić. Jest w końcu Wybrańcem.- podniosłam się z miejsca i uścisnęłam dłoń Hermiony. -Mam do ciebie prośbę. Chcę, żeby to zostało między nami. To ty znalazłaś ten fragment. Mnie tu dzisiaj nie było. Dobrze?
   -Dobrze. -odwzajemniła uścisk, po czym opuściłam kącik biblioteki, w którym rozmawiałyśmy.
   Nie mam pojęcia czemu chciałam by to była tajemnica, że to ja znalazłam tą książkę. Nie chciałam się wychylać, być bardziej w cieniu, nie ujawniać się? Może.
   Koniec końców Harry'emu udało się pokonać Bazyliszka i tym samym Toma Riddle'a. Uratował też Ginny, a dwa lata temu uwolnił Syriusza, za co będę mu wdzięczna do końca życia.
   Rozmawialiśmy już całkiem sporo. Raz nawet siedziałam obok niego na śniadaniu.
Jestem już na piątym roku w Hogwarcie. Przed powrotem do szkoły spędziłam dwa miesiące z wujkiem Syriuszem w domu Blacków. Dużo mi opowiadał o czasach kiedy to on był w Hogwarcie. Mówił o mojej mamie, która z początku nie znosiła mojego taty, bo wyżywał się na jej przyjacielu, którym był Severus Snape, który uczy mnie eliksirów. Mama przyjaźniąca się ze Snapem. To dopiero historia!
   Przez te kilka lat zdążyłam już trochę poznać Syriusza. Okazało się, że nie idzie mu zbytnio gotowanie. Dobrze, że mamy w domu Stworka. Dzięki skrzatowi nie umarliśmy z głodu. Staram się trzymać mojego wujka z dala od kuchni. Nie wiem, czy wytrzymałabym kolejny pożar.
~~~~
 *kilka słów od autorki*
Jest długo wyczekiwany, pierwszy rozdział :] . Na razie, jak zdążyliście zauważyć, zamieściłam w nim tylko wstępny opis tego jakże ciekawego i pełnego obietnic, a także tajemnic życia Emily. Następne rozdziały będą miały w sobie coś więcej ;] .
   Zdjęcie bloga wykonałam w końcu sama, bo ten, który zamówiłam niezbyt przypadł mi do gustu. Jednak warto czasem samemu do czegoś się zabrać i mieć to, co na pewno nas usatysfakcjonuje.
   Zapraszam do komentowania, bo to jest dosyć ważne dla każdego, kto pisze. Konstruktywnej krytyki się nie boję, więc jeśli macie taki powód to śmiało, piszcie :) .