Weszłam do Pokoju Wspólnego, gdzie spotkałam kilka osób. W jednym z foteli siedział Dean Thomas, wertując jakiś podręcznik. Podeszłam do niego.
- Nie wierzę - odezwałam się, kręcąc głową z udawanym podziwem i zdziwieniem. - Dean czyta książkę z własnej woli - Roześmiałam się serdecznie. - Nie powinieneś być na zajęciach?
- O to mógłbym zapytać także ciebie - odciął się ciemnoskóry. - Zamiast tego zapytam, co ci się stało w dłonie?
- Niewielki wypadek na zaklęciach - Automatycznie zerknęłam na swoje ręce. - Słuchaj, możesz powiedzieć mi, jaką lekcję teraz ma Seamus, a na którą ty nie poszedłeś?
Wyszczerzył się w odpowiedzi.
- Teraz mamy wolną godzinę, McKinnan - rzucił chłopak, zamykając podręcznik i odkładając go na stolik nieopodal, tuż obok do połowy zapisanego zwoju pergaminu i dużego, pawiego pióra, wetkniętego w kałamaż.
- Jakieś wypracowanie na ostatnią chwilę? - zapytałam z rozbawieniem.
- Zastosowania bezoaru na sześć stóp - Westchnął przeciągle. - Mam na to czas najpóźniej do jutra.
- Pójdę do biblioteki i wieczorem ci pomogę, dobrze?
- Myślisz, że sobie sam nie poradzę? - Ledwo powstrzymałam wybuch śmiechu.
- Ależ skąd! - Przyłożyłam nad lewą pierś zabandażowaną dłoń, jak do przysięgi i zachichotałam. - A więc, gdzie jest teraz Seamus?
- Za tobą. - odparł, wpatrując się w miejsce nad moim ramieniem.
Rzuciłam się na szyję Finniganowi, który tylko na to czekał. Uniósł mnie i mimowolnie oplotłam go nogami wokół pasa, a jego dłonie podtrzymywały mnie, spoczywając na moich biodrach. Pocałunek był krótki, ale za to pełen miłości. Wtuliłam się w niego. Nie chciałam go puszczać. Nie dzisiaj. Ani nie jutro. Najchętniej zapakowałabym go w pudełko i nosiłabym zawsze przy sobie. Ewentualnie przypięłabym go do kluczy, ale nie jestem pewna, czy Gryfon byłby wtedy zachwycony.
- Jaką masz następną lekcję? - zapytałam, opierając swoje czoło o czoło Finnigana.
- Mam dzień wolnego od zajęć - Uniosłam brwi. - McGonagall dała mi czas na spakowanie się i tak dalej.
- Rozumiem. - Zeskoczyłam z niego, ale nadal staliśmy objęci. - Wiesz, też sobie zrobiłam wolne - Pokazałam mu moje zabandażowane dłonie.
- John mówił, że nieźle się pokaleczyłaś - Skrzywił się, widząc w kilku miejscach na opatrunkach zaschniętą krew. - Spotkałem go, kiedy wracał na lekcję.
-Mhm - mruknęłam. - Może pomóc ci z pakowaniem? Potem poszlibyśmy na błonia, co? - zaproponowałam.
- Zgoda. - Uśmiechnął się i po raz kolejny połączył nasze wargi.
**
Dosyć długo spacerowaliśmy wokół boiska do Quidditcha, a także trochę chodziliśmy po dziedzińcu, wspominając nasze wszystkie spotkania. Najwięcej czasu spędziliśmy, siedząc nad jeziorem. Fakt, że trwała zima nic dla nas nie znaczył. Kilka zaklęć i mogliśmy rozłożyć się na zielonej trawie, wewnątrz dosyć dużej bańki, wypełnionej powietrzem. Nad naszymi głowami unosiły się płatki śniegu.
- Jest idealnie - powiedziałam, przytulając się do Gryfona.
Chłopak ucałował mnie w skroń. Niewiele odzywał się, od kiedy skończyliśmy rozmowę o naszych randkach. Niepokój już od poprzedniego wieczora gościł w moim sercu, a nawet i wcześniej. Długo milczeliśmy. Oglądaliśmy małe ptaki, które przelatywały nad taflą wody. Przez szare chmury powoli zaczęło przebijać się różowe niebo oraz promienie zachodzącego słońca.
Zastanawiałam się jak to teraz będzie. Przecież od tylu tygodni prawie każde popołudnie i wieczór spędzałam z Seamusem. Nie mam pojęcia co będzie jutro, kiedy nikt nie da mi całusa, kiedy będziemy rozchodzić się do swoich dormitoriów, kiedy nikt nie powie mi czule: "Widzimy się na śniadaniu. Dobranoc, kocie".
- Trzeba wracać do zamku. - słowa wypowiedziane przez bruneta rozgoniły kłębiące się w mojej głowie myśli. Seamus podniósł się, przy czym nasza bańka wydłużyła się do jego wzrostu. Ujął moją dłoń i wciąż w naszej magicznej osłonie, odganiając od nas śnieżne zaspy i spadające obficie z nieba płatki śniegu, udaliśmy się w drogę powrotną do zamku.
W sali wejściowej spotkaliśmy profesor McGonagall, profesora Flitwicka i (eh.) Channel. Ścisnęłam mocniej dłoń Gryfona i wtuliłam się w niego, kiedy podeszliśmy bliżej nauczycieli i Krukonki.
- Finnigan, twoje bagaże są już w pociągu - poinformowała go dyrektorka. - Jesteś gotowy do podróży?
- Teraz? - zapytałam z wyraźnym przerażeniem w głosie. Na twarzy z pewnością malował się wyraz tego samego odczucia. Spojrzałam spanikowana na Gryfona.
- Oczywiście, panno McKinnan - odparł nauczyciel zaklęć, poruszając przy tym swoimi krzaczastymi wąsami. Zerknął na stary zegarek, spoczywający na jego nadgarstku. - Mamy dziesięć minut do odjazdu pociągu. Należy się pospieszyć.
Przeniosłam wzrok na Seamusa, który był nie mniej zdziwiony ode mnie. Bez zbędnych słów wtuliłam się w niego. Ściskałam go mocno, nie zamierzając go wypuszczać. Zresztą chłopak odwzajemnił się tym samym. Drżał. Oboje dygotaliśmy.
- Będę czekać - szepnęłam do jego szyi. - Pisz listy, też będę pisać.
- Przysięgam - odszepnął i ucałował mnie w czubek głowy. Odsunęliśmy się od siebie na taką odległość, żeby patrzeć sobie w oczy. Zniecierpliwieni nauczyciele otworzyli drzwi i po chwili owinęło nas chłodne powietrze. - Szybko zleci.
- Wątpię - Skrzywiłam się. - Nie chcę, żebyś jechał.
- Wiesz, że ja też - Przetarłam nos wierzchem dłoni, a pierwsza łza ześlizgnęła się z moich rzęs i przecięła zaróżowiony policzek. - Zapomniałbym - powiedział i sięgnął do kieszeni kurtki. Na jego wyciągniętej dłoni zobaczyłam brązowy woreczek, zawiązany czerwonym sznurkiem. - Otwórz, kiedy znajdziesz się gdzieś zupełnie sama, dobrze?
Zmarszczyłam brwi i niepewnie ujęłam przedmiot, w którym znajdowało się coś okrągłego, jakby nieco mniejszy krążek do gry w hokeja.
- Dobrze.
Profesor Flitwick zakasłał i zaczął rozcierać zmarznięte dłonie.
Wspięłam się na palce i złożyłam na ustach chłopaka długi pocałunek, w którego włożyłam tęsknotę, która już w tamtej chwili mnie wypełniała oraz dużo miłości. Całus szybko został odwzajemniony. Ponownie się przytuliliśmy, po czym jako pierwsza odsunęłam się, Seamus chwycił moje dłonie. Nadal cofałam się w stronę schodów. Nasze ręce traciły kontakt. Kiedy dotykaliśmy się zaledwie koniuszkami palców, chłopak ujął moją prawą dłoń i ucałował jej wierzch.
- Do zobaczenia, kocie.
Przygryzłam dolną wargę i pokiwałam lekko głową, maskując to, że nie mogę wydobyć z siebie ani jednego słowa.
Wyszedł ani na chwilę nie odwracając ode mnie wzroku. Tak, Finnigan, ten zupełny wariat, szedł tyłem do wyjścia. A w jego oczach błyszczały cudowne iskry. Widziałam w nich miłość. Kocham go, a on kocha mnie.
Kiedy zamknęły się za nim drzwi, w głowie pojawiły mi się słowa: to będą najdłuższe dwa miesiące w moim życiu.
***
Pobiegłam do jakiejś pustej sali na drugim piętrze. Zamknęłam za sobą drzwi jak najciszej potrafiłam i udałam się w najdalszy kąt pomieszczenia. Ilość kurzu była nie do zniesienia, ale w tamtej chwili najważniejsze było to, żeby zobaczyć to, co podarował mi mój chłopak. Opadłam na kolana i przysiadłam na podeszwach swoich tenisówek. Drżącymi dłońmi rozwiązałam staranną czerwoną kokardkę i otworzyłam woreczek. Nie pomyliłam się. Z środka wyciągnęłam czarny, płaski krążek, tylko że różnił się od tego, którym grają zawodnicy, grający w hokeja. Przedmiot był mniejszy i miał na środku jednej tarczy srebrny przycisk.
Ułożyłam krążek na podłodze przed sobą i wcisnęłam guzik na przedmiocie. Ze szczelin, znajdujących się dookoła przycisku, niemal natychmiast wypłynęła dosyć duża bladoniebieska smuga światła, która powiększyła się, tworząc z początku niewyraźny obraz. Stopniowo poznawałam kolejne elementy wyglądu postaci, formującej się ze światła. Człowiek. Mężczyzna. Koszulka na długi rękaw w ciemne paski. Seamus. Hologram siedział w tej samej pozycji, co ja. Patrzył na mnie zupełnie jak prawdziwy Finnigan - czule i z nutą rozbawienia.
Nie odezwałam się, jedynie patrzyłam i czekałam na wiadomość od chłopaka, którą z pewnością zawarł w tej swojej świetlnej kopii.
- Wiem, że ci ciężko - odezwał się lekko stłumionym, ale jednak seamusowym głosem. Skinęłam niepewnie głową. - Mi też jest. Dwa miesiące to jednak trochę czasu. Mam jednak nadzieję, że nie będziesz przez to zaniedbywać zajęć i nauki. Nie możesz zamknąć się przed światem, Emily. Przed przyjaciółmi - Opuściłam wzrok i westchnęłam ze smutkiem.
- Boże Narodzenie, Nowy Rok i Walentynki. Spędzimy je osobno. To mnie martwi.
- To nie będą nasze jedyne święta. Zapewniam cię, że czeka nas ich mnóstwo - zapewnił brunet.
- Boję się tych miesięcy, Seamus.
- Damy sobie radę. Musimy sobie nawzajem ufać, pamiętaj, kocie - Skinęłam. - Słuchaj, ta pierwsza wiadomość jest po to, żeby cię jakoś pocieszyć po moim wyjeździe. Następne otwieraj w te święta, kiedy mnie nie będzie przy tobie oraz w dni, kiedy będzie ci ciężko. - Hologram rozejrzał się po pomieszczeniu, w którym rozmawialiśmy. - Drugie piętro, zgadza się?
- Tak - Roześmiałam się, ale szybko zakryłam usta dłonią. - Zbliża się cisza nocna. Nie chcę zarobić szlabanu. Już tęsknię.
- Trzymaj się, McKinnan.
- Dobranoc, Finnigan. - Posłałam postaci całusa i wcisnęłam szary przycisk, wyłączając magiczny przedmiot.
Odetchnęłam. Dopiero wtedy zdałam sobie sprawę, że wstrzymywałam oddech. Wcisnęłam krążek do woreczka, a potem do kieszeni szaty.
Schody tego dnia były dla mnie wyjątkowo łaskawe, jakby wyczuły mój podły nastrój. W Pokoju Wspólnym nadal siedział Dean, wertując kartki podręcznika do eliksirów.
- Cholera! - zaklęłam, kiedy przypomniałam sobie, że nie poszłam do biblioteki po książki o magicznych ziołach i roślinach. - Zapomniałam o tym, wybacz.
- Nie szkodzi - Chłopak zamachał mi przed oczami długim na kilka stóp wypracowaniem. - Gin mi pomogła.
Uniosłam brwi. Ginny Weasley?
- No co? - zapytał rozbawiony. - Chyba jesteśmy na dobrej drodze do przyjaźni.
- Tylko nie zniszcz tego - powiedziałam jak najbardziej poważnie.
- Da się zrobić - Puścił do mnie oko. Przysunął do mnie pergamin. - Chciałabyś sprawdzić?
- Wiesz, chyba pójdę się położyć.
- Kumam. Jakbyś chciała pogadać to wiesz, gdzie mnie znaleźć.
- Zapamiętam. - Uśmiechnęłam się i zaczęłam wbiegać po schodach.
Rzuciłam się na pościel i wtuliłam twarz w poduszkę. Leżałam tak przez dosyć długi czas, a mimo to płacz nie nadchodził. Zmarszczyłam brwi. Czyżby prezent od Finnigana tak mnie uspokoił? Podświadomie dotrzymuję obietnicy, że nie będę się załamywać, zamykać przed światem? O, jak fajnie.
Szczerząc się jak głupia zeskoczyłam z łóżka i podążyłam do łazienki. Drzwi były zamknięte. Uderzyłam w nie knykciami.
- Zajęte! - rzuciła zza drzwi Ginny.
- Weasley, wyłaź! Idziemy połazić po znajomych!
- Co?! - Dziewczyna wytknęła głowę, której rude włosy były owinięte w miętowy ręcznik.
- Albo się pospieszysz, albo idę bez ciebie! - Otworzyłam swój kufer, poszukując czarnego podkoszulka.
- Dobra, dobra. Już się ubieram. Czekaj na mnie, McKinnan!
- Zobaczy się - Zachichotałam i wciągnęłam ubranie na siebie.
Kiedy byłyśmy już gotowe, wyszłyśmy na korytarz przez dziurę za portretem Grubej Damy. Minęłyśmy kilka osób, które zawzięcie rozprawiały o uczniach z wymiany, którzy mają dotrzeć do Hogwartu następnego dnia rano:
- Ma przyjechać najprawdziwszy Hiszpan! Tak słyszałam od Lavender... Wiesz, tej z Gryffindoru.
Prychnęłam. Cóż za absurd! W życiu nie poznałam żadnego czarodzieja, który byłby Hiszpanem. Wszystko jest możliwe... Inne, mijające nas osoby, zapewniały siebie, że ma przybyć chłopak, pochodzący z Węgier. Cudem powstrzymałam się od wybuchnięcia śmiechem.
- Tak właściwie, to gdzie idziemy? - zapytała w końcu rudowłosa.
- Najpierw do Krukonów, a potem do pokoju wspólnego Hufflepuffu.
- Aa... Kogo odwiedzamy? Masz pojęcie, że żeby wejść do wieży Krukonów trzeba odpowiedzieć na pytanie?
- Tak, Ginny, jestem tego w pełni świadoma. Jakoś sobie poradzimy, prawda? - Posłałam jej lekki uśmiech.
- No okej - Wzruszyła ramionami i pobiegła za mną.
*
To uczucie nadeszło zaraz po powrocie do dormitorium, kiedy już w piżamie położyłam się na moim łóżku, gotowa do snu. Miałam ochotę pójść do dormitorium Seamusa, bo przecież nie powiedziałam mu tego dnia "dobranoc". Potem rzeczywistość uderzyła mnie mocniej, niż mogłam tego się spodziewać. Oddech zaczął mi drżeć, a sen uparcie nie nadchodził.
Pokój Wspólny pogrążony był już w półmroku, kiedy postanowiłam tam się pojawić. Dookoła panowała idealna cisza, a jedynym źródłem światła w pomieszczeniu był już dogasający ogień w kominku.
Usiadłam na starym dywaniku, opierając się o sofę i wlepiłam wzrok w jaśniejący czerwienią żar. Kolana podciągnęłam pod brodę i oplotłam je ramionami, czując, że natłok myśli lada moment rozpłata mi głowę.
~~~~~~~~
Trochę dłuższy rozdział, niż poprzedni - jestem z siebie dumna!
Niedawno założyłam kanał na yt. Mam nadzieję, że wpadniecie ☺. Subskrybujcie, komentujcie, "łapkujcie"! v v v
https://www.youtube.com/channel/UCAdv8buaRIskHnb4LZ_FBLg
