Rozdział szósty

   -Jak to... "wyjechać"? -przecisnęło mi się przez usta. Chłopak milczał. -Cholera, Finnigan, mów o co chodzi!
   -Pamiętasz co ogłaszano na kolacji powitalnej? -zapytał.
Podrapałam się po łokciu.
   -To co zawsze... -mruknęłam zamyślona. -Żeby nie wchodzić do Zakazanego Lasu, żeby nie denerwować Filch'a, nie wchodzić na Wieżę Astronomiczną bez nadzoru...Było chyba coś jeszcze... A co to ma w ogóle do rzeczy?
   -McGonagall powiedziała, że najlepiej będzie, jeśli pojadę na wymianę.
   -Jaką wymianę? -zapytałam coraz trudniej panując nad zdenerwowaniem.
   -Szkolną. Wiesz, pomiędzy Hogwartem, Beauxbatons i Durmstrang.
No tak.
   -Ale dlaczego ty? -wbiłam paznokcie w wewnętrzną stronę dłoni.
   -Sam nie wiem... Może myślą, że mam na ciebie zły wpływ i chcą nas odseparować? -próbował żartować, żeby rozładować napięcie. Nie udało mu się. Cóż za zaskoczenie...?
   Przesiadłam się na fotel nieopodal, opadłam na oparcie i zamknęłam oczy. Po głowie krążyły mi miliony pytań, myśli i wymyślnych epitetów kierowanych pod adresem tego, kto wymyślił te wymiany międzyszkolne.
   -Na ile jedziesz? -zapytałam przez zaciśnięte zęby.
   -Dwa miesiące.
Krew odpłynęła mi z twarzy. Podniosłam się i skierowałam swoje kroki do wyjścia, z trudem hamując łzy napływające do oczu.
                                                               **
   Obudziłam się dosyć późno. Dochodziło południe. Zasnęłam w ubraniu, oczywiście. Poszłam do Pokoju Życzeń. Chodziłam między stertami rzeczy, które przez setki lat były wrzucane do tego pomieszczenia. Ławki, szafy, podręczniki do transmutacji sprzed trzydziestu lat.
   Przegapiłam transmutację, eliksiry i Obronę Przed Czarną Magią. Za chwilę powinien zacząć się obiad. Poszłam do łazienki. Zebrałam  ciemne włosy w luźny kucyk i przemyłam twarz letnią wodą. Spojrzałam na swoje odbicie. Długo płakałam zanim zasnęłam. Niemal natychmiast po tym, jak pogodziłam się z Seamusem, on musi wyjeżdżać. A może nie musi? Zmarszczyłam w zamyśleniu brwi. Być może znajdzie się jakiś sposób na to, by Gryfon został...? Wiem!
   Wybiegłam z sypialni, niemal przewracając się o buty Katie. Ruszyłam na łeb na szyję po dwudziestce schodów, po czym wybiegłam z Pokoju Wspólnego, mijając zaskoczonych Gryfonów. Korytarz. Schody. I znowu schody... Cholera, teraz musicie się przesuwać?! Zaczekałam niecierpliwie aż będę mogła dalej biec. Szybciej... Znowu schody. Jeszcze trzy piętra w dół. Dwa... Ostatnie stopnie pokonałam, przeskakując po kilka na raz. Kawałek korytarzem i jestem na miejscu. Bezceremonialnie otworzyłam drzwi, prowadzące do kolejnych (o, Merlinie...) schodów, na których szczycie znajdował się gabinet profesor McGonagall. Jeszcze w życiu w tak małych odstępach czasu nie przychodziłam do dyrektorki szkoły. Cóż, kiedyś musiał być ten pierwszy raz. Zadudniłam w duże, drewniane drzwi i nie czekając na zaproszenie, wtargnęłam do środka.
   Profesor McGonagall uniosła pytająco brwi, nadal siedząc na tym samym miejscu, za swoim biurkiem. Patrząc na opiekunkę mojego Domu, dopadło mnie nagłe zażenowanie.
   -Prze... Przepraszam, pani dyrektor -wydukałam i zamknęłam cicho drzwi za sobą. -Chciałam tylko o coś zapytać...
   -Proszę, pytaj. -powiedziała kobieta i zachęcającym ruchem wskazała fotel naprzeciwko siebie.
   -Dlaczego pani wybrała Seamusa... Na tą wymianę?
   -Emily, doskonale wiesz dlaczego.
   -Nie, nie wiem. Z całym szacunkiem, pani dyrektor, ale on nie może jechać.
   -Może, a nawet musi. Seamus jest dobrym uczniem, na pewno razem z Channel będą nas dobrze reprezentować.
   -Z kim, przepraszam? -oburzyłam się. Channel jest ostatnią osobą, z jaką chciałabym zostawić Seamusa na dwa miesiące.
Ciemnoskóra, wysoka, seksowna, mądra, a do tego z korzeniami amerykańskimi. Poza tym, jest starsza ode mnie. Krótko mówiąc- idealna. Kilka razy widziałam jak rozmawiają. Krukonka miała wtedy wyśmienity humor, jak zawsze z resztą. Zaśmiewali się niemal do łez. Już wtedy widziałam w niej zagrożenie. Modliłam się podświadomie, żeby to nie była ta dziewczyna...
   -Channel Xeen. -nienienienienienienienienie! -Ją też wybrałam.
   -Jeśli chodzi o to co się stało rano, to był to całkowicie mój pomysł. Seamus chciał mnie powstrzymać. Weszłam do tego przejścia, a on poszedł za mną, żebym nie miała kłopotów. Potem pojawił się Filch i baliśmy się, że będziemy mieli kłopoty... -zaczęłam pleść wszystko co mi przyszło do głowy. Wszystko, żeby tylko Seamus nie jechał.
   -Nie jest w moim interesie, żeby was od siebie odsunąć. -przerwała mi dyrektorka.
   -Proszę... -powiedziałam błagalnym tonem. -Niech nas pani nie rozdziela...
Kobiecie złagodniało spojrzenie.
   -Bardzo chciałabym coś zaradzić, ale to nie zależy ode mnie. Lista uczestników wymiany została wysłana jakieś dwie godziny temu.
   -Proszę, niech pani zawróci tę sowę.
   -To nie takie proste. Przepraszam, nie mogę teraz już nic zrobić. Idź na obiad, McKinnan.
   Westchnęłam zrezygnowana. Nic nie mówiąc, zeszłam do sali wejściowej, a potem do Wielkiej Sali. Odetchnęłam głęboko, starając się nie spoglądać w stronę pozostałych Gryfonów, wśród których mógł być Finnigan.
   Na talerz nałożyłam sobie porcję ziemniaków, sałatkę z przetartych jabłek i marchewek oraz kromkę ciemnego chleba, posmarowanego cienką warstwą masła. Do picia wzięłam sobie gorącą czekoladę. Jedząc, wpatrywałam się tylko w serwetkę, znajdującą się przy moim talerzu.

   Kiedy miałam wchodzić do Pokoju Wspólnego Gryffindoru, ktoś złapał mnie za ramię. Seamus...? Powoli spojrzałam na tego kogoś. Ginny. Dzięki Merlinowi...

   Na jej twarzy ujrzałam świeże łzy.

~~~~~~~

Wiem, że bardzo (nawet bardziej niż bardzo) krótki rozdział, ale miałam niezbyt przyjemną sytuację. Otóż mój 'ukochany' brat nie zapisał tego co miałam już gotowe i jedyne co mi zostało, to niezbyt szczegółowe notatki w telefonie. ;) No cóż, dałam jakoś radę to odtworzyć. 

Dziękuję za wszystkich moich czytelników, nawet tych ze Stanów Zjednoczonych, którzy ładnie mi się pojawiają w statystykach c: .♥