*MINIATURKA ~Raven Grossman*

   Nazywam się Raven Grossman i jestem czarodziejką. Moja historia nieco różni się od innych. Otóż do Hogwartu, Szkoły Magii i Czarodziejstwa znajdującej się w Szkocji, trafiłam później, niż na czarodziejkę przystało.
   Zwykle w Zamku naukę rozpoczyna się w wieku jedenastu lat. Ja rozpoczęłam naukę dwa lata po przekroczeniu przeze mnie tylu wiosen.
   Miałam dziesięć lat, kiedy bez nadzoru rodziców, alkoholików, wbiegłam na ruchliwą ulicę, nieopodal której mieszkaliśmy. Potrącił mnie samochód. Srebrne audi. Rejestracja pojazdu na resztę życia zostanie w mojej pamięci. Jak to się skończyło? Ze względu na to, że byłam dzieckiem przeraźliwie wychudzonym -przez ciągłe wydawanie pieniędzy rodziców z zasiłku na alkohol- i mój organizm był przez to bardzo osłabiony, miałam siedem połamanych żeber i dwa palce prawej dłoni roztrzaskane. Poza tym coś stało mi się ze ścięgnami łączącymi w jakimś stopniu kość piszczelową z kością prawego uda. Najbardziej ucierpiała prawa strona mojego ciała, bo jak łatwo się domyślić, właśnie tam uderzył samochód.
   Wcześniej moimi rodzicami, zamieszkującymi zawszone, cuchnące stęchlizną i dymem papierosowym mieszkanie, nikt się nie interesował za bardzo. Do czasu, kiedy trafiłam do szpitala i trzeba było ich wezwać, by zacząć jakiekolwiek badania. Do szpitala przyszli pijani i zrobili niezłą awanturę. Wtedy zaczęło się całe zamieszanie z Opieką Społeczną i całym tym niepotrzebnym szumem wokół mnie.
   Prawie codziennie przez dwa tygodnie po wyjściu ze specjalistycznego oddziału, do mieszkania przychodzili różni ludzie z MOPSu. Przynajmniej co dwa dni odnajdywali puste butelki po piwie i innych trunkach ukrytych niezbyt inteligentnie za szafką na buty. Pracownicy Opieki próbowali ze mną rozmawiać, ale od czasu pierwszego szoku po wypadku nie odezwałam się ani słowem do nikogo. Za swoje milczenie wielokrotnie dostawałam po twarzy od rodziców, kiedy byli pod wpływem alkoholu. Mama zawsze po takim ataku na mnie zabiera mnie do łazienki, gdzie odnajduje krem, który trochę pomaga mi znaleźć ulgę w piekącym bólu na twarzy i wsmarowuje mi go w skórę. Robi to z takim wyrazem twarzy, jakby chciała przeprosić za swoje zachowanie.
   Może i to zabrzmi dziwnie, ale z biegiem lat zaczęłam być obojętna na moich rodziców, jeśli tak mogę ich nazwać. Przybrałam maskę obojętności, przy zdejmowaniu której musiałam się nieźle namęczyć w późniejszym okresie mojego życia.
   Przez zaledwie miesiąc psycholog prowadzący moją "sprawę", doktor Joseph, przyzwyczajał mnie do myśli, że odbiorą mnie rodzicom. Pierwsze rozmowy były ciężkie. Ciężkie? Ciężko było nazwać to rozmową, bo psycholog jako jedyny z naszej dwójki cokolwiek mówił. Tydzień przed przeniesieniem mnie do domu dziecka wypowiedziałam moje pierwsze i ostatnie zdanie przez następny rok:
   -Wszystko mi jedno.
To była odpowiedź na wszystkie pytania tych wszystkich pseudo specjalistów, pytających o to, czy nie mam nic przeciwko rozdzieleniu z rodzicami, czy chcę wyjechać.
   Potem się nie odzywałam, jak już wyżej pisałam, przez ponad rok. Nauczyciele w domu dziecka byli bezsilni. Nie da się zmusić człowieka do mówienia. Nie da się go zmusić do czegokolwiek.    
   Wciąż przybywali nowi psycholodzy by mi "pomóc". Najbardziej jednak ceniłam sobie towarzystwo doktora Josepha. Do niego także nic nie mówiłam. Od czasu do czasu wydawałam z siebie tylko ciche pomruki niezadowolenia, czy westchnienia, co także większość psychiatrów nie zawsze ze mnie wyciągała.
   W dniu siedemnastym marca, kiedy kończyłam jedenaście lat, na parapecie w otwartym oknie mojej małej sypialni, pojawiła się szara, niewielka sowa z listem w dziobie. To był list z Hogwartu.
   Ze względu na to, że musiałam przez kilka lat przechodzić przez szereg codziennych ćwiczeń rehabilitacyjnych, nie mogłam pojechać na dworzec i odjechać do Szkoły. Przez te dwa lata to był najbardziej odległy i niezwykle abstrakcyjny pomysł pod słońcem.
   Z początku rehabilitacja trwała bardzo opornie. Ciężko mi było chociażby stanąć, a co dopiero poruszać się na prawej nodze. Potem leczenie zaczęło przynosić efekty. Ból z upływem miesięcy był coraz lżejszy. Najpierw masowano mi te części ciała, które najbardziej uległy uszkodzeniu czy zmiażdżeniu podczas wypadku. To było całkiem przyjemne. Na tyle łatwiej dla masażystów, którzy widzieli doskonale wszystkie moje obolałe żebra i inne odstające kości.
   Z listem z Hogwartu zwróciłam się do dyrektorki placówki szkolno-wychowawczej w domu dziecka, w którym mieszkałam. Okazało się, że jest czarownicą i obiecała mi, że zajmie się wszystkimi formalnościami związanymi ze Szkołą.
   Przez następne dwa lata w mojej samotnej sypialni, w każde popołudnie, pojawiali się nauczyciele ze Szkoły. Podręczniki zostały mi już zakupione, więc miałam z czego się uczyć. Moim ulubionym zajęciem jest wypytywanie profesorów o Hogwart. Niektórzy z nich są bardziej ulegli i poświęcają mi kilka minut na zadawanie pytań o Szkołę, a niektórzy wręcz przeciwnie.
   Jednym z moich ulubionych przedmiotów jest Zielarstwo i Opieka Nad Magicznymi Stworzeniami. Uwielbiam też Zaklęcia.
   Może od razu przejdę do dnia pierwszego września, kiedy razem z dyrektorką domu dziecka pojawiłam się na peronie 9 i 3/4.
   Najgorsza była barierka. Na początku po prostu szłam, ale zaraz zaczęłam biec prosto na nią. Bardzo się bałam, że razem ze starym kufrem i z klatką z moją sową, będę leżeć na ziemi po zderzeniu z metalową barierką. Taki moment jednak nie nastąpił. Kiedy uniosłam ponownie głowę, ujrzałam okazały pociąg, który zawiózł mnie do Hogwartu.
   Drogę na peron w Hogsmeade, miasteczku oddalonego o zaledwie kilka kilometrów od Szkoły, przebyłam w towarzystwie dziewczynki. Przedstawiła mi się jako Narcyza Black. Jakoś w połowie podróży przyłączyła się do nas jej starsza siostra, Bellatrix. Wtedy jeszcze nie wiedziałam z kim mam do czynienia.
~~~~~
Moja pierwsza Potterowa miniaturka ^^. Jak to wyszło?
Jestem oczywiście bardzo krytycznie nastawiona do moich opowiadań. Tak więc -nie jest to szczyt moich marzeń. ;)