W ramach rekompensaty zamieszczam specjalnie dla Was fragment początku tej mojej książki =) . Myślę, że nie wyparują Wam oczy od czytania tych bzdur i od tych wszystkich błędów ortograficznych i stylistycznych. Tak czy siak, miłego czytania!
~~~~
Wszystko potoczyło się tak niespodziewanie, że nie zdążyliśmy odpowiednio się do tego przygotować. Do południa niebo było idealnie błękitne, nie skażone najmniejszą chmurką. Nagle, jakby z minuty na minutę, zaczął się sztorm jakiego w życiu nie widziałam. Kazałam całej załodze zejść pod pokład i zacząć pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Coraz więcej wody zaczęło zbierać się pod moimi stopami. Poprawiłam chustę zawiązaną na głowie i ostatni raz przebiegłam po pokładzie, upewniając się, że nikogo z załogi nie ma na zewnątrz. Szary materiał zdążył nasiąknąć cieczą, spływającą w zastraszającym tempie z pokrytego burzowymi chmurami nieba. Już otwierałam klapę by zejść na dół, kiedy między rzędem beczek zauważyłam jakiś ruch. Podeszłam bliżej. Okazało się, że siedział tam przerażony Berty- najmłodszy z całej załogi. Nic nie mówiąc złapałam go za koszulę i zawlekłam pod pokład.
Wszyscy, poza trzęsącym się Berty'm, mieli kamienne twarze i czekali na dalsze rozkazy. Podeszłam do mojego zastępcy, Chrisa.
-Raport. -rzuciłam krótko i złapałam za pasek przy moich spodniach i przyciągnęłam go mocniej. Chłopak skrzywił się na sam dźwięk mojego stanowczego głosu.
Chris nie popierał tego, że zostałam wybrana kapitanem. Może dlatego, że jego męskie ego nie dopuszczało do siebie myśli, że przewodzi statkiem kobieta? A może miał do mnie żal, że sprzątnęłam mu tą "posadę" sprzed nosa? Mniejsza z tym.
-Wszyscy od dziesięciu minut są pod pokładem. Żadnych ran, złamań czy krwotoków z nosa. -odparł uszczypliwie, nie zaszczycając mnie nawet spojrzeniem.
-Zauważyłeś nieobecność jednego członka załogi? -warknęłam głośno, zmuszając mojego zastępcę, by przeniósł na mnie swój wzrok. -Berty był na zewnątrz.
Christopher rzucił pogardliwe spojrzenie na roztrzęsionego dwunastolatka.
-Nie jestem pewny czy można go nazwać członkiem załogi -odpowiedział patrząc na mnie z wyrzutem. To ja zadecydowałam o tym, żeby przyjąć Berty'ego. Walczyłam i dopięłam swego. Jestem za niego odpowiedzialna. -To jeszcze dzieciak.
-Potrzebujemy kogoś takiego jak on. -odpowiedziało mi prychnięcie. -Mniejsza. Następnym razem sprawdź czy wszyscy są pod pokładem, nie zważając na swoje marne przypuszczenia, jasne? -niezauważalnie skinął głową. -Załoga!
Dziewiętnaście osób stanęło na baczność, czekając na to, co mam im do powiedzenia. Zapadła cisza przerywana co parę sekund donośnymi grzmotami i dźwiękiem wzburzonych fal, odbijających się od statku.
Jestem przerażona, chociaż to w sobie trzymam. Jako kapitan muszę być silna i zdecydowana, zachowywać zimną krew.
-Kapoki przygotowane? -zapytałam donośnie, chociaż nie było takiej potrzeby, bo nawet gdybym szeptała, wszyscy doskonale by mnie słyszeli.
-Tak, kapitanie! -powiedział Louis występując z szeregu. Uśmiechnęłam się blado. Wciąż nie mogę przywyknąć, że tak się do mnie zwracają. Bądź co bądź, swoją funkcję pełnię zaledwie trzy tygodnie. Jednak członkowie załogi znają mnie znacznie dłużej. Zaczynałam wcześnie, będąc w wieku Berty'ego. Może dlatego tak reaguję, kiedy ktoś nazywa go "dzieciakiem, który nie jest jeszcze gotowy na takie wyprawy". Na początku czyściłam tylko pokład. Potem przeniesiono mnie do kuchni, gdzie pomagałam robić posiłki dla wszystkich pracowników. W końcu, po kilku latach gotowania grochówki, trafiłam na bardziej odpowiedzialne stanowisko- sprawdzałam czy sieci nie są dziurawe i czy zostały odpowiednio przymocowane do burty. Dużo rozmawiałam z członkami załogi, którzy przychodzili i odchodzili co kilka miesięcy. Zdobyłam ich sympatię. W sumie nawet się o to nie starałam, byłam szczera i miałam kilka pomysłów, w jaki sposób ulepszyć i usprawnić pracę na statku. Kapitan umarł. Ze starości, całe szczęście. Trzeba było wybrać kogoś na jego miejsce. Wybrali mnie. Na drugim miejscu był Chris. Wygrałam nieznaczną większością głosów. Był na mnie zły przez dobry tydzień, do dziś tylko ukradkiem rzuca mi pogardliwe spojrzenia.
-Awaryjne łódki?
-Są! -pacnął wierzchem dłoni cztery drewniane, solidne skrzynie, mogące pomieścić przynajmniej po pięć osób.
-Dobrze... A beczki z jedzeniem i wodą?
Odpowiedziało mi milczenie.
-Ktoś pomyślał o zabezpieczeniu prowiantu? -warknęłam.
Załoga wpatruje się w czubki swoich butów, jakby dojrzeli w nich coś niezwykle ciekawego. Przebiegam wzrokiem po ich zaczerwienionych od wstydu czołach. No jasne...
-Chris -zwróciłam się ponownie do mojego zastępcy. -weź sobie kogoś do pomocy i zapakujcie jedzenie i wodę.
Skinął głową i machnął ręką do Jasona. Obaj wyszli do pomieszczenia obok, które służyło za kuchnię.
Donośny grzmot odbił się echem po wnętrzu statku. Dochodzi do nas dźwięk łamanego drewna, po czym ciężki żagiel uderza o pokład, który popękał w kilku miejscach. Wyrazy przerażenia pojawiły się na paru twarzach członków załogi, którzy najwyraźniej zapomnieli o wlepianiu wzroku w swoje obuwie.
-Tylko spokojnie. -szepczę, sięgając po swój stary plecak koloru piasku i zaczynam pakować do niego długą, mocną linę, kilka haków, latarkę i nóż. -Rozłożyć wszystkie łódki! -ryknęłam. -Przygotować się na wyjście na pokład. Jazda! -pogoniłam otępiałych ludzi. Zawsze krzyczę, kiedy jestem zdenerwowana, ale dzięki temu jestem bardziej stanowcza. Taka, jaka powinnam być.
Niemal natychmiast wszyscy podzielili się na mniejsze grupy i zaczęła się akcja przygotowawcza, na którą jesteśmy tylko w niewielkim stopniu przygotowani. Pojedyncze osoby pakują jeszcze swoje bagaże podręczne, reszta zajęła się zdejmowaniem kolejnych łódek.
-Christopher! -zawołałam, zaglądając do kuchni. -Musicie się maksymalnie sprężyć. Za moment wychodzimy na zewnątrz i spuszczamy łódki.
-Tak jest! -zawołali razem z Jason'em i po chwili usłyszałam odgłosy szamotaniny w głębi pomieszczenia. Jakiś przedmiot, prawdopodobnie beczka z prowiantem, uderzyła o podłogę i potoczyła się gdzieś w głąb pomieszczenia. Wszyscy byliśmy zdenerwowani.
Odetchnęłam głęboko raz i drugi. Musiałam uspokoić emocje, które zdawały się rozdzierać moje płuca, nagle okropnie ściśnięte z nerwów.
Grupy były dobrane okropnie. Tego nie ćwiczyliśmy, chociaż chyba łatwo jest się domyślić, że dobieramy się według umiejętności, a nie tego, że kumple się zbiorą i chcą razem płynąć.
Podeszłam do trzech chłopaków rechoczących, opierając się o brzeg wybranej przez siebie łódki. Zapomnieli chyba, że to nie są już ćwiczenia, że nie ma czasu na żartowanie? Maksimum powagi szesnastolatków. Nie wierzę w ich, pożal się Boże "dojrzałość".
-Czy zamierzacie płynąć razem? -zapytałam z udawanym spokojem.
-Tak. -odparł Alex, ciemnoskóry, wysoki brunet. -Jakiś problem, kapitanie?
Dwóch pozostałych chłopaków to Ian i Ethan. Obaj mają tylko zdolności, w których jest możliwe jedynie rozwiązanie siłowe. Alex z resztą do takich też należy. Nie potrzeba trzech takich samych w jednej grupie. Nie kiedy ja dowodzę.
-Ethan, zamień się ze Stellą. -rozkazałam.
Z niewielkimi oporami, ale po chwili brunet powędrował do grupy niezwykle rozgadanych jak na taką dosyć krytyczną sytuację dziewczyn. Następnym bardzo wesoło.
Po kilku chwilach mierzenia się wzrokiem z Alex'em, odeszłam rozdzielić jeszcze kilka okropnie zorganizowanych grup.
Kiedy kończyłam przeprowadzać kontrolę bagażu każdego członka załogi, z kuchni wrócili Jason i Chris.
-Każdy bierze do swojej łódki dwie dodatkowe beczki. Jedną z jedzeniem, a drugą z wodą. Bagaże z prowiantem mają być jak najdokładniej przywiązane do łodzi. Chris i Jason osobiście tego dopilnują. Jasne?
Wszyscy zgodnie skinęli głowami i zabrali się do pospiesznej, ale dokładnej pracy. Za każdym razem, kiedy usłyszałam grzmot, wbijałam boleśnie paznokcie w wewnętrzną stronę dłoni. Mamy za mało czasu.
Kolejny huk. Zdecydowanie zbyt blisko. Kolejna, ale tym razem o wiele większa wyrwa utworzyła się nad naszymi głowami, a pod pokład zaczęła spływać woda.
-Nie ma czasu! -krzyknęłam. -Ja płynę z Jasonem, Ethan'em, Stephanie i Grace! My wyjdziemy ostatni. Od razu po wyjściu na zewnątrz, kierujcie się do najbliższych lin i przywiązujcie je do łodzi! Chris!?
-Tak? -odezwał się głęboki głos bruneta, którego postać po momencie pojawiła się w polu mojego widzenia.
-Płyniesz z Berty'm. Uważaj na niego.
Chłopak zasalutował i ponownie zniknął, ustawiając się jako pierwszy przy włazie. Poczułam w gardle ogromną gulę. Szybko ją zlikwidowałam i wydałam z siebie ostatni okrzyk:
-Każdy ma kompas, latarkę, a przewodzący mają awaryjną racę! Kierujcie się jak tylko się da na wschód! -głos minimalnie mi się załamał. -Powodzenia!
Nim się spostrzegłam, klapa się otworzyła i grupa pięciu osób wybiegła na pokład, wpuszczając na schody kilka litrów słonej wody. Ostatni raz spojrzałam na małą postać Berty'ego, znikającą pod osłoną gęstego deszczu. Podłapałam spojrzenie Clarisse, która razem ze swoją grupą miała wyjść w drugiej kolejności. Odliczyłam kilka sekund, ciągnących się w nieskończoność i skinęłam głową, dając tym samym zezwolenie na wyjście.
Następna grupa, znajdowała się pod przewodnictwem Alex'a. Wśród nich dostrzegłam Katie, była drugą najmłodszą uczestniczką wypraw. Miała czternaście lat, bałam się o nią równie bardzo, jak o Berty'ego. Ponownie dałam znak na opuszczenie podpokładu. Serce niemal wyskoczyło mi z piersi.
Krótszym kawałkiem liny związałam ze sobą obie szelki plecaka, co zaleciłam też pozostałym. Nauczyłam się tego od Chris'a, kiedy często wybierał się na sprawdzenie terenu. Dzięki temu plecak zostaje na swoim miejscu.
-Idziemy. -wychrypiałam i otworzyłam właz po raz ostatni.
Przepuściłam pozostałą czwórkę, która niosła naszą łódkę i zamknęłam za nimi klapę. Niebo pojaśniało od ogromnej błyskawicy, która przecięła niebo.
Skinęłam nieznacznie głową do mojego oddziału, po czym skierowaliśmy się pospiesznie w stronę pozostałych.
Na miejsce dotarliśmy w momencie, kiedy grupa Clarisse została opuszczana do wody.
-I jak to wszystko widzisz? -zapytał mnie Ian, kiedy podeszliśmy bliżej.
-Tak jak mówiłam, kierujemy się na wschód. Z tego co wiem, tam powinna być najbliższa wyspa. -odparłam.
-Nie pokonamy prądu, wiesz o tym?
-Zdaję sobie z tego sprawę. Nawet jeśli wyrzuci was w inną stronę, macie zmierzać na wschód.
-Okej, schodźcie niżej. My wypłyniemy ostatni. -uciął Alex, przywiązując zwolniony koniec liny do naszej łódki.
-Na wschód, ludzie! -wrzasnęłam zbiegając ze schodów i przekrzykując kolejne grzmoty.
Dostaliśmy się do łódki, w której znajdowały się już dwie beczki z prowiantem. Po raz kolejny wbiłam paznokcie w dłoń.
Wiatr niebezpiecznie zakołysał drewnianą skrzynią, do której wskoczyłam. Kolejne ogromne krople deszczu osadzały się na mojej twarzy, przez co prawie całkiem straciłam widoczność. Kiedy rozległ się grzmot, po którym niebo pojaśniało, wyłapałam niepewny wzrok Grace. Chwyciłam jej dłoń i uścisnęłam ją pokrzepiająco.
Będzie dobrze... Będzie dobrze.
Sprawnie odwiązaliśmy liny od łódki i niemal natychmiast porwał nas prąd. Usiedliśmy jak najbliżej siebie. Ktoś złapał mnie za rękaw koszulki. Nie protestowałam. Wiatr targał nam włosami, oplatając je wokół naszych twarzy niczym mokre pnącza. Zaparłam się nogami o dwie ściany skrzyni, położone naprzeciw siebie. Byłam przerażona.
***
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz