Rozdział siódmy

   Obejmując Ginny ramieniem zaprowadziłam ją prosto pod drzwi naszego dormitorium. Kiedy weszłam za panną Weasley do środka, zamarłam. Nie byłyśmy same, a obecności jednej z obecnych osób nigdy bym się nie spodziewała. Elena, siedząca na swoim łóżku, prawdopodobnie czytała, chociaż pierwszy raz widzę, by ktoś rozumiał tekst, trzymając książkę do góry nogami. I Seamus, zajmujący miejsce na moim łóżku, bawiąc się rękawami mojego swetra. Kiedy mnie zobaczył, momentalnie się podniósł.
   -Emily...
   -Finnigan, błagam, nie teraz. -powiedziałam wskazując dyskretnie na Ginny. -Porozmawiamy jutro, dobrze?
   -Jutro będzie za późno.
Jutro... Jutro.
Przeszłam obok niego i wsunęłam się na materac mojego łóżka.
   -Chodź. -powiedziałam do Ginny, która posłusznie zrobiła to samo co ja.
   Już miałam zasunąć materiał baldachimu, kiedy Ruda złapała mnie za dłoń. Spojrzałam na nią zaskoczona.
   -Seamus może z nami rozmawiać... On wie o co chodzi, a ja... Nie za bardzo mogę to wszystko opowiedzieć.
   Mój wzrok powędrował w stronę chłopaka.
   -Właź -nakazałam mu. Kiedy wszyscy znaleźliśmy się na moim materacu, oddzieleni od reszty sypialni materiałem, wyciągnęłam różdżkę. -Muffliato... Okej, Gin. Możesz opowiedzieć?
   -No więc... -pociągnęła nosem. -Dean zerwał. -wybuchnęła płaczem. Przytuliłam ją mocno tak, że mogła spokojnie wypłakać się w moje ramię.
   -Seamus, dlaczego zerwał? -zapytałam.
   -W sumie to wszystko poszło o Pottera. -odparł, opierając się o poręcz łóżka.
   -Niech zgadnę, jeden był zazdrosny o drugiego? -skrzywiłam się, kiedy Ginny zatrzęsła się od kolejnej salwy szlochu.
   -Tak jakby... To stało się w czasie kiedy spałaś, dokładniej na śniadaniu. W sumie to chyba była wina Dean'a, że Harry tak się wkurzył. Bo ta dwójka tak się do siebie dzisiaj wyjątkowo... Wdzięczyła. -dokończył po dłuższej przerwie, najwidoczniej szukając odpowiedniego słowa. -I Harry to wszystko widział, ale Thomas to zaplanował, z tego co wiem. Chciał, żeby Potter zobaczył co stracił. A raczej kogo. -spojrzał wymownie na Ginny. Skinęłam ze zrozumieniem głową. -I Potter nie wytrzymał. Na początku poleciały zaklęcia, a potem zwyczajna walka w ręcz. Ginny chciała ich odciągnąć razem z Hermioną i Ronem. Ale byli dwaj rozwścieczeni faceci, a taki Ron do siłaczy nie należy... Koniec końców obaj skończyli w Skrzydle Szpitalnym. Masakra. Byłem tam, ale do Dean'a dostęp ma tylko rodzina i... dziewczyna. -dodał szeptem, nie chcąc denerwować panny Weasley, która zaczęła się powoli uspokajać. -Ona też tam była. Ale wyszła bardzo szybko...
   -Ginny? -przerwałam mu. -Co ci powiedział Thomas w szpitalu?
   -Żebym już się do niego nie zbliżała... -szepnęła w moje ramię. -Że to koniec. -głos jej się załamał. Pogładziłam ją po plecach.
   -Spróbuj zasnąć, Gin. -powiedziałam i przeciągnęłam pościel tak, żeby Ruda mogła się pod nią wślizgnąć.
   Pomogłam jej się przykryć, po czym usiadłam niespokojnie, wpatrując się w jej porcelanową twarz, która stopniowo się uspokajała. Po jakichś dziesięciu minutach oddychała miarowo. Pocałowałam ją krótko w czoło i odwróciłam się do Finnigana.
   Chłopak przyciągnął mnie do siebie i wylądowałam między jego nogami, opierając się o jego tors. Niemal natychmiast poczułam ciepło bijące od niego. Ujął moją dłoń, przyłożył ją do swoich ust i na jej wierzchu złożył delikatny pocałunek.
   -O której jedziesz? -zapytałam siląc się na spokój.
   -Jakoś po południu. -odparł, nadal trzymając moją dłoń w swojej.
   -Jak to będzie wyglądało?
   -Co dokładnie?
   -Ta cała wymiana... Wiesz, gdzie będziesz spał... I z kim. -dodałam szeptem, ale Gryfon i tak to usłyszał.
   -Boisz się, że cię zdradzę?
   -A ty byś się nie bał? -prychnęłam.
   -Nie bałbym się. Ja się zawsze boję. -odparł lekko zawstydzony. -Boję się, że się do mnie zrazisz, że mnie zostawisz.
   -Finnigan, co ty wygadujesz? -odwróciłam się tak, żeby patrzeć prosto w oczy Gryfonowi. Ujęłam jego twarz w dłonie. -W życiu bym cię nie zdradziła, rozumiesz? Za bardzo jesteś dla mnie ważny. -zaśmiałam się ze zdenerwowaniem. -Nie masz pojęcia ile się naczekałam, żebyś zapytał się o to chodzenie.
   Chciałam jeszcze coś powiedzieć, na przykład dwa najbardziej magiczne słowa na świecie. Ale za bardzo się boję. Nie chcę, żeby znowu był zły...
   Wpiłam się w jego wargi, bardziej przyciskając go do poręczy. Szybko odwzajemnił pocałunek, obejmując mnie ręką wokół bioder i przyciągając do siebie. Koniec końców siedziałam na jego kolanach. Jego pocałunki były gorące i zupełnie inne od poprzednich. Wcześniej nie było między nami takiego ognia, namiętności. Między kolejnymi pocałunkami chłopak zdjął mi okulary z nosa i odłożył je na bok. Zaraz potem jego usta powędrowały na moją szyję. Uśmiechnęłam się zaskoczona jego zachowaniem i odchyliłam lekko głowę na bok. Palce wplotłam w jego krótko ostrzyżone włosy. Drugą dłoń położyłam na jego policzku i delikatnie podniosłam jego głowę, po czym ponownie złączyłam nasze wargi. Ostatnie co pamiętam z tamtego popołudnia to to, że zasnęłam w objęciach Seamusa, a obudziłam się późno wieczorem. Gin już nie było na moim łóżku. Pewnie obudziła się i poszła do siebie.
   Odsunęłam się od chłopaka tak, żeby go nie obudzić i zeszłam z materaca na chłodną podłogę. Spojrzałam na łóżko Ginewry. Było puste i zasłane, zupełnie tak, jakby w ogóle się nie kładła.
   Wyślizgnęłam się z dormitorium i zeszłam do Pokoju Wspólnego. Spotkałam tam Katie.
   -Cześć -przywitałam się z nią całusem w policzek. -Widziałaś gdzieś Ginny?
   -No cześć, Em... A jak myślisz, gdzie w tej sytuacji może być teraz Weasley?
Skinęłam głową.
   -Muszę pogadać z tymi idiotami. -powiedziałam, właściwie nie wiem dlaczego. -Widzimy się potem?
   -Jak co wieczór. -puściła mi oczko, chociaż wzrok miała trochę przygaszony.
Pogładziłam ją po ramieniu pokrzepiająco i ruszyłam do wyjścia.
   Skrzydło Szpitalne jest spory kawałek drogi od Wieży Gryffindoru, więc trochę przyspieszyłam kroku. Za jakąś godzinę ma zacząć się cisza nocna. Drugi raz nie ominie mnie szlaban. Mijałam pojedynczych uczniów, zapewne wracających z biblioteki czy z błoni (chociaż to mało prawdopodobne, bo na zewnątrz jest naprawdę bardzo zimno). Drzwi prowadzące do Skrzydła Szpitalnego były uchylone. Zajrzałam do środka i ujrzałam Harry'ego, ubranego w szarą piżamę w pasy. Miał potargane włosy, nawet bardziej niż zawsze, ale najbardziej w jego wyglądzie rzucało się okropnie opuchnięte, podbite oko. Poza tym miał zabandażowane lewe przedramię i niewielki plaster na policzku. Serce mi się ścisnęło na ten widok. Nie na co dzień widzi się swojego brata, który do tego jest okropnie pobity.
   Przy łóżku, na którym leżał siedziała Ginny. Poznałam ją po jej długich do ramion, rudych włosach i zielonym swetrze, który dostała na urodziny. Nie mogę sobie przypomnieć od kogo... Chyba nie chciała powiedzieć.
   -...tak się od razu rzucać na Dean'a. -usłyszałam stłumiony głos Gin.
   -Jasne. Przecież mogłem po prostu nie zwracać uwagi, prawda? -warknął Potter.
   -Nie o to chodzi... Harry, wiesz jak jest.
   -Nie wiem. Wyjaśnij mi. -usłyszałam w jego głosie nutę pogardy, jakby chciał za wszelką cenę jej dopiec.
   -Zerwałeś. Mówiłeś, że to takie niebezpieczne. A teraz co? Nagle ci się odwidziało? Sam-Wiesz-Kto jest tak samo niebezpieczny jak dwa miesiące temu, a może nawet bardziej. Co chcesz zdziałać swoim zachowaniem? To była twoja decyzja. Pamiętasz jak mi to mówiłeś? A pamiętasz jak protestowałam? -urwała, zapewne po to, by przełknąć łzy. Znam ją. Zawsze kiedy mówi o wspomnieniach, a zwłaszcza tych związanych z Potterem, chce jej się płakać. -Skąd ta zazdrość, Harry?
   -Dobrze wiesz dlaczego zerwałem. Sama to powiedziałaś. Nie skończyliśmy tego związku dlatego, bo przestałem cię kochać. Chciałem, żebyś była bezpieczna. Nadal chcę.
   -Więc po co zrobiłeś tą awanturę? Harry, byłam szczęśliwa, ale przez ten twój napad na Dean'a, on nawet nie chce mnie znać... -usłyszałam dźwięk krzesła, które przesuwa się po posadzce, co oznacza tyle, że Ginny zamierza wyjść.
   Weszłam do środka w momencie, kiedy panna Weasley zaciągała białe zasłony dzielące łóżko, na którym leżał Harry z resztą Skrzydła. Mijając ją w drzwiach, ujęłam jej dłoń w pokrzepiającym geście. Ona tylko pokiwała ponuro głową i zniknęła. Postanowiłam najpierw porozmawiać z Dean'em, który (jak powiedział Seamus) zaplanował całe to zajście.
   Poza materiałem wokół Harry'ego jeszcze jedno łóżko zostało zasłonięte. Pod oknem -jak najdalej od Pottera. Rozsądnie.
   -Dean...? -szepnęłam, stając przy białym materiale.
   -Emily? -jego głos zdecydowanie nie należał do osoby jakoś specjalnie pobitej, cierpiącej czy coś w ten deseń. -Nie krępuj się, jestem ubrany.
Zachichotałam i przedarłam się do niego. Poczucie humoru ma takie samo jak Seamus. Miał kilka siniaków na twarzy i odsłoniętych przedramionach oraz niewielkie rozcięcie w kąciku ust.
   -No i po co ci to było? -zapytałam przyglądając się dużemu zaczerwienieniu na ręce chłopaka.
   -Właściwie to nie żałuję tego co się stało. Pewnie Seamus już ci powiedział, że to był mój pomysł? -skinęłam głową. -Chciałem mu dopiec po tym co jej zrobił.
   -Że z nią zerwał... -domyśliłam się. -Mówisz, że nie żałujesz tego całego swojego zachowania. A żałujesz, że zerwałeś z Gin? -skrzywił się. -Masz świadomość tego, że odtrącając jej uczucia, zrobiłeś dokładnie to samo co zrobił Harry?
   -To były emocje, Em. Byłem zły.
   -Dlaczego? Na co lub na kogo mógłbyś być zły, jeśli tak naprawdę nic ci się nie stało? Przynajmniej nie zewnętrznie. -dodałam po chwili namysłu. Ciemnoskóry milczał. -Słuchaj, Dean. Ginny to wspaniała dziewczyna i serio, długo potrafi chować urazę. Jeśli nie uda ci się zawalczyć o związek, walcz o przyjaźń.
                                                                  **
   Raz się żyje, pomyślałam i przedarłam się przez materiał, za którym leżał Harry.
   -Jak się czujesz? -zapytałam siadając na stołku, na którym przed kilkoma minutami siedziała Ginny.
   -Lepiej niż wyglądam. -odparł, poruszając jedynie jedną połową ust. Druga była opuchnięta, razem z resztą twarzy.
Stojąc tak blisko, przez myśl przebrnęła mi myśl, że Potter przecież jest moim bratem, że poninnam się nim opiekować, a nie besztać za głupią bójkę. Przez większość dzieciństwa nie miałam kontaktu z żadnym członkiem rodziny. Ani z Syriuszem, ani z Harry'm. Jedynym źródłem informacji, jaki był dostępny, był domowy skrzat, Stworek, który nie był zbytnio skory do rozmów. Kilka lat temu obiecałam sobie, że będę pomagać mojemu bratu jak tylko będę potrafiła. Kilka razy, kiedy zasnął w Pokoju Wspólnym nad wypracowaniem z Zaklęć czy Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami, poprawiłam mu kilka błędów ortograficznych i głupot, jakie powypisywał. On przez ten cały czas dawał mi nadzieję, że nie jestem sama na tym świecie, a ja...? Ja dawałam mu pomocną dłoń, kiedy tego potrzebował.
   -Może dać ci coś do picia...? Albo zrobię ci okład na to okropne oko? Aquamenti -zamoczyłam niewielką ściereczkę w chłodnej wodzie, która wypełniła metalową miseczkę i przyłożyłam wilgotny materiał do twarzy Wybrańca. -Warto było tak się denerwować? Po co to zrobiłeś?
   -Było warto... Wiesz przecież. Zazdrość.
Wiem, Harry -pomyślałam. -Aż za dobrze.
   -Wiesz co mówią? -zmienia temat. O co biega?
   -No co? -zapytałam zaintrygowana. Pewnie bredzi od nadmiaru guzów na głowie.
   -Że jesteśmy podobni. Ty i ja.
   -Bo jesteśmy rodzeństwem. -odparłam bez zastanowienia.
~~~~~
M m m ;3. No i trochę się dzieje, prawda? :)
Dodaję zdjęcia prezentów od mojej przyjaciółki ^^