Rozdział trzeci

   -Trzecim ścigającym w drużynie Gryffindoru jest... -Potter zawiesił głos, tworząc nieznośne napięcie wśród kandydatów i ich przyjaciół, którzy zjawili się, by ich dopingować. -Emma Grace! Gratulacje!
   Z wyrazem twarzy, który niczego nie zdradzał, przyłączyłam się do aplauzu. Dziewczyna, która dostała się na stanowisko pałkarza, podbiegła do Emmy i przytuliła ją z całych sił piszcząc:
   -Wiedziałam! Wiedziałam, że ci się uda!
Wszyscy się rozeszli. Na boisku zostałam tylko ja. I Seamus. Chociaż jego obecności zbytnio nie czułam. Nie odzywaliśmy się. Finnigan dobrze wie, że w takiej sytuacji nie mam ochoty na rozmowę, ani na przytulanie. Nawet nie próbował mnie dotknąć, w obawie, że wybuchnę.
   Nie to, że nie umiem przegrywać. Grace była po prostu lepsza. Mogłam się bardziej postarać, no tak. Przecież nie przeszłam bez powodu, prawda? Okej, trzeba wziąć się w garść.
   Podniosłam się z trawy, a za moim przykładem poszedł Seamus. Kiedy podążaliśmy powolnie do zamku, złapałam nieśmiało dłoń bruneta.
   -Sam nigdy nie domyśliłbyś się, że możesz mnie już wziąć za rękę. -zaśmiałam się w odpowiedzi na zdziwione spojrzenie Seamusa. -Finnigan...?
   -Hm?
   -Mógłbyś mnie zanieść do szkoły?
Kolejne zaskoczenie w jego oczach.
   -Jestem wykończona... emocjonalnie, po tym niezbyt udanym naborze... -udałam obrażoną, przybrałam w zbolałą minę i zwiesiłam głowę.
Po chwili moje ciało oderwało się od ziemi i spoczęło delikatnie w ramionach Finnigana. Uśmiechnęłam się tryumfalnie wdychając przyjemną woń jego perfum, kiedy wtuliłam się w niego mocniej.
   -Kocham cię, wiesz? -ucałowałam jego szyję.
Dałabym sobie rękę uciąć, że Gryfon zachwiał się i wstrzymał oddech. Nie wiedział co odpowiedzieć. No tak,  czego się spodziewałam? Że powie, że on mnie też kocha? Przecież znamy się za krótko. Co mi przyszło do głowy?
   -Przepraszam. -wyszeptałam, kiedy usiedliśmy na kanapie w Pokoju Wspólnym.
Westchnął i przymknął oczy opierając głowę o oparcie siedzenia.
   -Seamus.. Wiem, że się pospieszyłam. -kolejny szept wydobył się z moich ust.
Tym razem to ja bałam się go dotknąć. W tej chwili chłopak może być albo sobą -romantycznym, stonowanym, miłym Seamusem, ale może być też tykającą bombą. Obstawiam drugą opcję.
   -Seamus.
Zaryzykowałam. Sięgnęłam koniuszkami palców do jego policzka. Łzy stanęły mi w oczach, kiedy chłopak odepchnął moją dłoń, podniósł się i zniknął w dormitoriach chłopców.
   Kiedy wspinałam się po schodach do mojej sypialni, już płakałam. Nie wydawałam żadnych dźwięków, a włosami zakryłam twarz. Strumyki łez przecinały moje policzki. Nigdy tak nie płakałam.
   Płacz nie opiera się na szlochach czy na spazmatycznym łapaniu powietrza. Czy nawet na ilości wylewanych łez. Płacz przede wszystkim opiera się na cierpieniu tej osoby. A ja? Ja cierpię okropnie. Szczerze mówiąc, to teraz jest mi wszystko jedno. W pokoju była Elena. Nigdy wcześniej nie byłyśmy tylko we dwie w sypialni. Tym bardziej nie chcę, by ktoś widział, że płaczę. Może chcę zawsze na każdym kroku być lepsza od panny Onfer. Silniejsza.
   Wskoczyłam na łóżko i zakryłam się szczelnie materiałem oddzielającym moje łóżko od reszty sypialni.
   -Kurwa mać. -zaklęłam kiedy nadeszła niespodziewana fala szlochu. -Muffliato... -rzuciłam zaklęcie, chociaż jestem świadoma, że jest juz za późno i Elena słyszała wszystko.
   Wgniotłam twarz w poduszkę i zaczęłam krzyczeć jak najgłośniej potrafiłam. Towarzyszył mi przy tym kolejny napływ świeżych łez, które wsiąkły w materiał.
   -Emily...? -rozległ się zza mojego bezpiecznego łóżka głos Ginny.
Rozsunęłam śliski materiał wpuszczając Weasley. Tylko ona potrafi mnie naprawdę pocieszyć, albo przynajmniej doprowadzić do lepszego stanu.
   Nie odzywałyśmy się do siebie. Ja płakałam, chociaż już ciszej. Wtuliłam swoją twarz w rude włosy przyjaciółki. Stopniowo uspokajałam się, wdychając zapach różanego szamponu Ginny.
   Kiedy odsunęłam się od niej, oparłam się o poręcz łóżka i podciągnęłam kolana pod brodę, obejmując nogi ramionami. Oddychałam wolno i nieregularnie, starając się uspokoić.
   Uniosłam wzrok na przyjaciółkę, która wpatrywała się we mnie wyczekująco.
   -Jestem głupia -wychrypiałam. -Pospieszyłam się.
   -Ćśś -rudowłosa pogładziła mnie po policzku. -Opowiedz. Powoli.
Wydmuchałam nos w chusteczkę, którą zwinęłam i wyrzuciłam niedbale pod poduszkę.
   -Byliśmy na naborach do drużyny... -wydukałam. Ginny pokiwała głową. -Kiedy wracaliśmy... Ja i...- łzy potoczyły się po policzkach. Złapałam spazmatycznie powietrza. -Powiedziałam, że go kocham.
   Ponownie wylądowałam w ramionach Ginny. Ścisnęłam ze wszystkich sił materiał swetra, który Weasley miała na sobie.
   -I co on na to? -zapytała rudowłosa gładząc moje plecy.
   -Odtrącił mnie. Nie odzywał się. A potem zostawił. Po prostu.
   Milczałyśmy jeszcze przez kilka sekund. Rozluźniłam całkowicie uścisk na ubraniu rudej.
   -Chodź. -powiedziała obejmując moją twarz dłońmi, które były przyjemnie chłodne i dawały niebywałe ukojenie moim piekącym policzkom.
   -Gdzie? -zapytałam. Nie miałam siły nawet na rzucenie jej zaskoczonego spojrzenia. Byłam na to za słaba.
   -Zobaczysz -odparła tajemniczo. -Idź do łazienki ogarnąć się i wychodzimy. Będę czekać w Pokoju Wspólnym.
   -Okej. -skapitulowałam zsuwając się z materaca i weszłam do niewielkiej, jasnej łazienki.
   Wyglądam koszmarnie. Tusz do rzęs rozmazał się na mojej twarzy, która jest cała zaczerwieniona od płaczu. Oczy są przekrwione i opuchnięte.
   Zrzuciłam ubrania i wskoczyłam pod prysznic. Zostałam całkowicie wyprana z emocji, co stwierdziłam patrząc na swoją już czystą, bladą twarz dygocącą z zimna wraz z resztą ciała. Potrzebowałam porządnego orzeźwienia, a to mógł zapewnić jedynie lodowaty prysznic.
   Otuliłam ciało ręcznikiem, wcześniej wyciskając w niego włosy, z których od momentu wyjścia z brodzika na kafelki, sączyły się stróżki wody. Z półki na kosmetyki wzięłam różdżkę. Osuszyłam ciało i włosy jednym ruchem, a drugim zamachnięciem przywołałam do siebie czystą bieliznę i ubrania z sypialni.
   Uczesałam się w wysoki kucyk. Założyłam jasne dżinsy, czarny podkoszulek i szarą koszulę w czarną kratę. Czarne, grube okulary założyłam na nos. W końcu przypominam siebie. Postanowiłam nie robić już makijażu. Nie wiadomo kiedy nadarzy się jeszcze dzisiaj "okazja" do płaczu.
   Kiedy pojawiłam się w Pokoju Wspólnym, czułam się tak, jakby wszystkie spojrzenia skierowane były w moją stronę, chociaż w rzeczywistości nieco ten fakt wyolbrzymiłam. Na sofie w najbardziej oddalonym kącie pomieszczenia, ujrzałam Ginny i Dean'a, chłopaka, z którym teraz rudowłosa się spotyka. Dziewczyna szeptała mu coś z przejęciem, a na jego twarzy widziałam najwyższą powagę. Nie trudno było się domyślić, że rozmawiali o mnie. Thomas zauważył mnie i o moim pojawieniu się poinformował dwoma słowami, które bardzo łatwo przyszło mi odczytać z ruchu jego ust:
   -Już jest.
Podeszłam bliżej z trudem powstrzymując się, żeby nie uciec z powrotem do dormitorium. W końcu Dean jest najlepszym przyjacielem Seamusa.
   -Idziemy? -zapytałam powoli przeciskając słowo przez gardło. Tak, jakby każda kolejna sylaba sprawiała mi ból.
Rudowłosa ujęła moją dłoń i zaprowadziła mnie do wyjścia. Nie spuszczałam wzroku z podłogi, ale wiedziałam, że Ginny odwraca się do Dean'a chcąc zapewne coś mu przekazać. Zapewne już umówili się na jakieś wyjście, a mój problem tylko im przeszkodził w randce.
   Wyszłyśmy na opustoszały korytarz. Cierpliwie czekałam, aż Weasley zamknie ostrożnie portret Grubej Damy, która pogrążona była już we śnie. Ruszyłyśmy kilkoma korytarzami, o oświetleniu których nikt jakoś nie pomyślał. Jakoś w połowie drogi zdążyłam już zauważyć, iż zmierzamy na Wieżę Astronomiczną. Nie użyłyśmy żadnych ukrytych przejść, a to by bardzo skróciło nam drogę. I nie musiałybyśmy się mordować na ciągnących się w nieskończoność schodach.
   Nie musiałam o nic pytać. Wiedziałam, że przyszłyśmy tu, by oglądać gwiazdy. Zaczarowany dach wieży w tej chwili był niewidzialny, przez co gwiazdy na niebie były doskonale widoczne. Przyniosłam z rogu sali dwa wątłe, stare materace, które służą uczniom do tego, do czego my zrobiłyśmy użytek chwilę potem. Perspektywa leżenia na zimnej posadzce nie jest zbyt przyjemna.
   Czasem patrząc na te rozmaite gwiazdozbiory, wyobrażam sobie, że jedna z tych wielu miliardów gwiazd to jestem ja. A gwiazdy obok to moi przyjaciele. Uśmiecham się widząc różne kształty pojawiające się przed moimi oczami, kiedy połączę kilka przypadkowych gwiazd. Właśnie- przypadkowych. Czy to, że poznałam tych wszystkich ludzi jest tylko kwestią przypadku? Los chciał złączyć tych kilka dróg. Takich jak moją i Ginny. Nie wiem co bym zrobiła, jakbym pierwszego dnia w Hogwarcie nie zastała jej w naszym dormitorium. I Katie. Elena, szczerze mówiąc, mogłaby zostać przydzielona gdzieś indziej.
   Jedną z gwiazd nazwałam Seamus. Zawsze jest w zasięgu mojego wzroku i zawsze jest widoczna na najciemniejszym kawałku nieba. Kocham patrzeć na granatowe niebo. Wygląda prawie jak kolor tęczówek Finnigan'a.
   Głupia kłótnia. Jedna, jedyna od początku naszego związku. Zaraz, zaraz. Ale tego nawet nie można nazwać kłótnią. On tylko obraził się i zniknął. Kurczę, to nie może tak być. Bądźmy poważni. W końcu ten kretyn nie powinien odtrącać mnie tylko dlatego, że powiedziałam mu otwarcie o swoich uczuciach. Ja mu dam.
   Podniosłam się do pozycji siedzącej z postanowieniem natychmiastowej rozmowy z moim, pożal się Merlinie, chłopakiem.
   -Co jest? -zapytała Weasley także siadając.
   -Muszę iść z nim pogadać. -rzuciłam z wyrazem twarzy, który nie pokazywał zupełnie żadnych emocji.
  Ruda spojrzała na zegarek, który zawsze jest obecny na jej nadgarstku. Zmarszczyła brwi.
   -O co chodzi? -tym razem ja zapytałam moją przyjaciółkę.
   -O nic ważnego -odparła wymijająco. -Rozmowa może zaczekać. Chodź się przejść po błoniach, co?
Spojrzałam na nią  jak na idiotkę. W środku nocy chce jej się spacerować po szkolnych błoniach! Wietrzyłam jakiś podstęp, ale zaraz odgoniłam od siebie te myśli. Ginny zawsze ma jakieś postrzelone pomysły i nie zawsze chodziło o jakąś intrygę.
   Bez słowa wróciłyśmy na te koszmarne schody, a zaraz potem na korytarz. Ktoś już zapalił pochodnie. Dreszcze przeszły mi wzdłuż kręgosłupa. Cholera. Musnęłam opuszkami palców podstawę na pochodnię. Chłodna. Spojrzałam przerażona na Ginny. Przecież Filch może być gdzieś niedaleko. Serce przyspieszyło swoją pracę w mojej piersi.
   Ostrożnie przedzierałyśmy się przez następne korytarze i dziesiątki schodów, uważając, by stąpać jak najciszej. Udało się dotrzeć do dziedzińca, a zaraz potem na błonia. Odetchnęłyśmy głęboko chłodnym, nocnym powietrzem. Poczułam wolność.
   Przez dłuższą chwilę wpatrywałam się w znajome gwiazdy z innej perspektywy, niż przed paroma minutami. Uśmiechałam się do moich wielu małych, milczących, niezwykle błyszczących przyjaciół. Część nieba zachowała jeszcze trochę kolor tęczówek Finnigan'a. To dało mi odrobinę więcej szczęścia.
   Najpierw pomyślałam, że Ginny zachciało się latać na boisku. Zaraz potem uzmysłowiłam sobie, że rudowłosa nie prowadzi mnie w tamtą stronę, tylko do Zakazanego Lasu. Nie zapytałam o nic. Co ona planuje? Ciekawość zwyciężyła nad strachem. Zawsze bałam się zapuszczać w tamte tereny, blisko niebezpieczeństw z Lasu. Nawet podczas zajęć z Hagridem trzymałam się jak najdalej skraju zalesionego obszaru. Dzisiejszej nocy coś zmieniło się w moim dotychczasowym poglądzie na temat tego arcyniebezpiecznego miejsca. Czułam zupełny spokój. Szybko jednak czas emocjonalnego wyciszenia dobiegł końca. Nieopodal linii drzew zauważyłam dwie postacie. Serce podeszło mi do gardła.
   Spojrzałam niepewnie na Rudą. A jeśli jest pod wpływem działania jakiegoś zaklęcia? Nie znam się na czarnej magii, ale profesor Flitwick opowiadał kiedyś o zaklęciu, które pozwala na kontrolowanie czynów innego człowieka. Nie zdradził nam jego nazwy, bo uznał, że jeśli nie chcemy iść ścieżkami Śmierciożerców, nie potrzebujemy zaklęć zakazanych.
   Z każdym kolejnym krokiem kontury i rysy twarzy obu postaci zaczęły się stopniowo wyostrzać. Mężczyźni. O podobnym wzroście. Jeden ma ciemną skórę, drugi przeraźliwie bladą. -I nagle... - Granatowe tęczówki. Dean i Seamus.
   -Co tu robicie? -zapytałam patrząc na Thomas'a i  marszcząc brwi.
Chłopak spojrzał wymownie na Ginny. Bez słowa objął ją ramieniem i zaczęli się oddalać.
   -Gdzie wy się wybieracie? -zaczęłam panikować.
   -Nie bój się, Em. -rzuciła przez ramię rudowłosa. -Pogadajcie sobie na spokojnie. Widzimy się w Pokoju Wspólnym.
   -Mhm. -mruknęłam posępnie i spojrzałam niepewnie na Seamusa, który zapewne tak samo jak ja, nie był jeszcze gotowy na to spotkanie. -O czym mamy rozmawiać? -po chwili jednak przypomniałam sobie moje przemyślenia z wieży. -Hm... Słuchaj. Myślę, że źle zrobiłam. Ale nie dlatego, że ci to powiedziałam. Chodzi mi o to, że cię przeprosiłam za to...
   Gryfon westchnął krótko i zmrużył oczy, po czym pochylił głowę, wpatrując się w czubki swoich butów.
   -Nie powinnam przepraszać za to, co czuję. Myślałam... Myślałam, że moje uczucia cię w jakimś stopniu obchodzą. Najwyraźniej tak nie jest. A może po prostu przestraszyłeś się... Może nie wiedziałeś jak zareagować. Tak nie postępuje Gryfon, wiesz? -odgarnęłam z czoła kosmyk włosów, który wydostał się spod gumki. -Tyle miałam ci do powiedzenia. Jeśli masz zamiar wciąż tak stać i milczeć, wolałabym wrócić już do zamku.
   Ramiona chłopaka zadrżały. Podeszłam do niego i jak najdelikatniej potrafiłam, uniosłam dłońmi jego twarz tak, by oświetlało ją światło księżyca. Jego oczy były szkliste, a na policzkach ujrzałam świeże łzy.
   -O cholera. -szepnęłam. Przetarłam dłońmi jego policzki. -Finnigan, nie rycz. Proszę cię.
   Nigdy bym się nie spodziewała, że ten chłopak może przeze mnie płakać. Jakby się zastanowić... Przecież jest strasznie wrażliwy. Nie. Nie czuję się winna. No, może trochę. Przytuliłam go. Kiedy nasze ramiona się zetknęły, chłopak ponownie zadrżał i złapał głęboko powietrza. Objęłam go mocniej, a słysząc jego cichy szloch, w oczach także zebrały mi się łzy.
   Odsunęłam go od siebie tak, że nasze nosy dzieliły tylko centymetry. Ucałowałam jego powieki, a świeże słone krople usunęłam końcem języka.
   -Nie wiedziałem co powiedzieć. -powiedział stłumionym głosem. Starał się ukryć ten okropny, dobrze mi znany, zachrypnięty głos.
   -Wiem, wiem.
   -Musiałem wszystko przemyśleć... Przez moment byłem niepewny, bo jestem zazdrosny o Harry'ego. Ale teraz już jest dobrze... Jest dobrze, prawda?
   Zaśmiałam się.
   -Tak, jest już dobrze. Wracamy?
Całą drogę do zamku powstrzymywałam się przed płaczem. Byłam jednak szczęśliwa, bo Seamus jest dla mnie bardzo ważny.
   Podjęłam decyzję. Podczas skradania się po dziesiątkach stopni na Wieżę Gryffindoru zrozumiałam, że jeśli chcę być całkiem fair co do mojego chłopaka, to muszę mu o wszystkim opowiedzieć. A jednak mam w sobie tą blokadę- przysięgę. Może najpierw powinnam porozmawiać z Harry'm? Bądź co bądź, to o niego w gruncie rzeczy chodzi najbardziej. Powinien wiedzieć, że poza Syriuszem jeszcze kogoś ma na świecie. No i jest jeszcze Remus.
   Kilka stopni dzieliło nas do piętra, na którym znajdowało się wejście do Wieży. Usłyszeliśmy za sobą kroki woźnego i miauczenie jego kotki.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jest trzeci rozdział :) . Dedykuję go osobom, które bardzo wspierają mnie w pisaniu- Milenie i Wiktorii ♥ .Dziękuję dziewczyny! ;*
*kilka słów wyjaśnienia*
Akcja na 100% nie rozgrywa się za szybko, bo Seamus i Emily "kręcą ze sobą" już dosyć długo, także żeby mi takich opinii nie było, żebym nie musiała dwa razy tłumaczyć c: *