Jak to się stało, że przeżyłam, zapytacie? To niezbyt skomplikowane. Kiedy Voldemort uśmiercił moich rodziców, nadal byłam w brzuchu Lily, ciągle żywa.
Syriusz Black znalazł mnie tam. Użył kilku skomplikowanych zaklęć i wyciągnął mnie z mojej zmarłej matki. Potem wziął mnie ze sobą do swojej kryjówki w domu rodziny Blacków. Opowiadał mi o tym wszystkim, kiedy wyszedł z Azkabanu, gdzie zamknięto go zamiast Petera Pettigrew. Ale to już inna historia. Większość "sekretów" została mi już opowiedziana kiedy miałam jedenaście lat.
Eh, to może zacznę od początku?
Jak już mówiłam, Syriusz ukrył mnie w tym wielkim domu, w którym mieszkała jego rodzina. Kiedy zabrali go do Azkabanu, czyli do więzienia dla czarodziejów, namówił Stworka, domowego skrzata, żeby się mną zajmował kiedy jego nie będzie. Skrzat posłusznie zajmował się mną przez całe jedenaście lat. Potem, jak się dowiedziałam od Dumbledore'a... Ach, tak! Zapomniałam wspomnieć, że Albus Dumbledore wiedział o wszystkim. O ukrywaniu się u Blacków, o moim istnieniu. Nie zdziwiło mnie to, bo staruszek wydawał się być człowiekiem, który doskonale wiedział wszystko o wszystkim. Wracając, Dumbledore powiedział mi, że we wrześniu muszę pójść do Hogwartu, Szkoły Magii i Czarodziejstwa. Tak, jak pisano w liście, który parę dni wcześniej otrzymałam. Dyrektor obiecał mi, że zajmie się kupnem kufra i potrzebnych rzeczy do Hogwartu i żebym się nie martwiła kosztami.
Po kilku dniach staruszek zjawił się znowu wcześniej teleportując do salonu Blacków kufer pełen piór, pojemników z atramentem, podręczników i zwojów pergaminu. Na kufrze leżała klatka z maleńką, brązową sówką. Podziękowałam za to wszytko Dumbledore'owi , po czym czarodziej opuścił salon.
Przejdę od razu do dnia, w którym pojawiłam się na peronie 9 i ¾ . Dworzec King's Cross pełen był ludzi biegających we wszystkie strony. Pchając przed sobą swój ciężki wózek mijając następne numery peronów, nie zauważyłam idącego przede mną chłopca. Zderzyliśmy się ze sobą, przez co klatka z sówką, którą nazwałam Jily-po moich zmarłych rodzicach- spadła na posadzkę robiąc trochę hałasu.
-Nic ci się nie stało? -zapytał chłopczyk obdarzony zabawnym uśmiechem, od którego poprawia się humor.
-Mnie nic. Gorzej z Jily... -podniosłam klatkę, którą na powrót ustawiłam na kufrze.
-Seamus Finnigan. - ciemnowłosy wyciągnął do mnie swoją bladą, szczupłą dłoń.
-Emily McKinnan.
Ugh..Znowu o czymś zapomniałam! Dumbledore prosił mnie, żebym nie przedstawiała się nazwiskiem Potter, tylko jako panna McKinnan. Tak też dyrektor zapisał mnie na liście uczniów w Hogwarcie. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, że moje nazwisko ma tak duże znaczenie.
-Pierwszy rok do Hogwartu? -zniżył głos do szeptu.
Skinęłam wolno głową.
-Chodź, pomogę ci przejść przez barierkę. -wziął mnie pod rękę i poszliśmy dalej wzdłuż kolejnych peronów.
Koniec końców Seamus pomógł mi przejść przez metalową barierkę, która mnie po prostu przerażała. Już po drugiej stronie, na peronie 9 i ¾ chłopak gdzieś zniknął z moim kufrem. Pewnie zaniesie go do wagonu. Z klatką z Jily szłam powoli do drzwi pociągu. Chciałam zająć jakiś wolny przedział i w spokoju dojechać do szkoły.
Przez pierwsze dziesięć minut po odjeździe ze stacji myślałam, że będę miała święty spokój, ale straciłam nadzieję, kiedy drzwi przedziału się rozsunęły i stanęła w nich Chinka, za którą stał całkiem przystojny szatyn.
-Wolne? -zapiszczała.
-Jasne. -odparłam.
Dziewczynka i chłopczyk weszli do przedziału. Po chwili milczenia czarnowłosa Chinka znowu się odezwała.
-Na którym jesteś roku?
-Na pierwszym. -odpowiedziałam krótko.
-Ja na drugim, a Cedric na trzecim... Ach tak, zapomniałam się przedstawić! -uśmiechnęła się z zakłopotaniem. -Jestem Cho, a mój małomówny przyjaciel to Cedric.
-Emily. -także się przedstawiłam, a po chwili dodałam. -Jak jest w szkole?
-Całkiem nieźle. Nauczyciele są trochę surowi, ale pierwszoroczniakom zawsze dają fory, bo się boją. Duchy też nie są złe. Nawet jeden jest nauczycielem Historii Magii. Odlot! -trajkotała Cho. -Kogoś mi okropnie przypominasz, ale nie wiem kogo... Cedric, masz jakiś pomysł?
Nie znoszę być w centrum uwagi. Wpatrywali się we mnie przez ciągnące się w nieskończoność dwie minuty. Tak, liczyłam każdą mijającą powoli sekundę.
-Harry'ego. -rzucił szatyn obojętnym tonem.
-Jakiego Harry'ego? -zapytałam znając odpowiedź.
-Pottera. -odpowiedziała za Cedrica Cho i lepiej mi się przyjrzała. -Faktycznie! Nie jesteście rodziną?
-N..Nie. -zająknęłam się.
Chinka już miała zadawać kolejne pytania, ale na szczęście drzwi przedziału się rozsunęły i do środka weszła jakaś dziewczynka.
-O, cześć Parvati! -przywitała się Cho.
-Cześć. -uśmiechnęła się nieśmiało opalona przyjaciółka Chinki.
Zgodnie z zasadami kultury, których wyuczył mnie Stworek, podniosłam się z fotela i podałam dłoń dziewczynce. Te całe nauki wychowania to chyba jedyna rozrywka jaką miałam ze Stworkiem.
-Emily. Miło mi.
-Parvati, mi także jest miło.
Resztę drogi graliśmy w grę o nazwie eksplodujący dureń, a potem troje moich nowych znajomych uczyło mnie grać w szachy czarodziejów.
Rozdzieliliśmy się przy jeziorze, gdzie ja musiałam wskoczyć do łódki, a oni jechali powozami. Byłam w ostatniej łodzi, w której miejsce zajmował też pół-olbrzym o długiej krzaczastej brodzie. Rubeus Hagrid, gajowy w Hogwarcie, z którym ucięłam sobie krótką pogawędkę o skrzatach domowych, o których wiedziałam dosyć dużo przez mieszkanie z jednym przez całe życie.
Tiara przydzieliła mnie do Gryffindoru. Trafiłam do jednej sypialni z trzema dziewczynkami. Katie, Ginny i Eleną. Chyba z Katie najbardziej się zaprzyjaźniłam, chociaż Ginny też jest całkiem fajna. Elena od początku naszej znajomości wydała mi się dziwnie sztuczna. Nie wiem jak to wyjaśnić, ale mam nosa do ludzi. Nie ufałam jej.
☺
Minęło parę dni, kiedy w końcu po raz pierwszy w życiu spotkałam mojego starszego brata, Harry'ego.
Czekał pod salą do transmutacji na zajęcia. Bałam się podejść. A któż by się nie bał. Serce podeszło mi do gardła kiedy na mnie spojrzał i przyłapał na tym, że mu się przyglądam. Uśmiechnął się tylko i wrócił do przeglądania notatek. Wszędzie łaził za nim Collin, chłopczyk z mojego rocznika. Robił mu zdjęcia, dlatego postanowiłam, że zaprzyjaźnię się z Collinem i może kiedyś nadarzy się okazja rozmowy z Harrym.
Ten dzień nadszedł niesłychanie szybko. Ledwo zakończył się wrzesień. Pierwsze liście zaczęły spadać z drzew, ustrajając stopniowo szkolne błonia różnokolorowym dywanem.Nawet podczas lekcji Historii Magii, przez uchylone okno czuło się jesienne powietrze. Niebo było szare. Wieczorami często padało. Ale i tak byłam zadowolona z takiej pogody.
Siedziałam na parapecie, w oknie Pokoju Wspólnego Gryffindoru. Harry zajmował miejsce niedaleko ze swoimi przyjaciółmi, Ronem i Hermioną rozprawiając o czymś zawzięcie. Chciałam do nich podejść, ale czy nie zdenerwują się na mnie, że przerywam im ważną rozmowę? Zła na swoje myśli, podniosłam zamaszyście podręcznik od Zaklęć za jedną połowę okładki, przez co z drugiej części powylatywały wszystkie kawałeczki pergaminu, które służyły mi do wysyłania przyjaciółkom liścików. Kiedy wstawałam by je pozbierać, zahaczyłam szatą o stosik książek, który upadł na ziemię wywołując sporo hałasu. Zauważył to Harry, który klęknął przy mnie i pomógł mi zbierać rozsypane kartki i podręczniki. Ustawiliśmy moje rzeczy z powrotem na parapecie.
-Dziękuję. -powiedziałam po raz pierwszy spoglądając w zielone oczy Harry'ego.
-Nie ma o czym mówić. -uśmiechnął się. -Chcesz się do nas przysiąść?
-Jasne! -podchwyciłam może trochę za szybko. Podświadomie uderzyłam się w czoło z otwartej dłoni. -Cześć. -przywitałam się z Ronem i Hermioną, do których się przysiedliśmy.
-Cześć, jestem Ron. -przywitał się rudzielec.
-Hermiona. -uśmiechnęła się przyjacielsko brązowooka.
-Jak się nazywasz? -zapytał po chwili milczenia Harry.
-Emily Potter...-zamarłam. -To.. To znaczy.. Emily McKinnan.
Ron zakrztusił się czekoladową żabą, a Hermiona podczas energicznego uderzania swojego przyjaciela w plecy zmarszczyła w zamyśleniu brwi.
-Harry Potter. -jego usta uśmiechały się do mnie, ale w jego oczach ujrzałam zdziwienie.
I tak z grubsza potoczyła się moja pierwsza rozmowa z moim starszym bratem, pomijając moment, w którym bełkotałam coś bez ładu i składu, po czym równie niezrozumiale oświadczyłam, że muszę iść. Przez następne miesiące jedynie mu się przyglądałam. Było mi ciężko, to muszę przyznać. Wiele razy chciałam podejść i powiedzieć: "Hej, Harry! Jestem twoją siostrą! Fajnie, prawda?". Nie mogłam. Dałam słowo Dumbledore'owi, że nikt się nie dowie. I dotrzymam słowa.
Pewnego grudniowego dnia Dumbledore poprosił mnie do swojego gabinetu. Nieco przestraszona wspięłam się po długich, wydawać by się mogło, że niekończących się schodach i zapukałam delikatnie do drzwi. Otworzył mi sam dyrektor Dumbledore.
-Dzień dobry, panie dyrektorze. -przywitałam się grzecznie.
-Dzień dobry, Emily. Proszę, wejdź. -uchylił szerzej drzwi tak, bym mogła wejść.
Usiadłam niepewnie w fotelu naprzeciw miejsca Dumbledore'a i przyjrzałam się dokładniej feniksowi dyrektora, który smacznie spał w swojej klatce. Oczywiście pogrążony we śnie był ptak, a nie czarodziej. Feniksy są naprawdę piękne. Wiele o nich czytałam w książkach, które przez lata gromadziła rodzina Syriusza. Ich łzy mają lecznicze właściwości. Szkoda mi jedynie tego, że feniksy się spalają, tracąc swoje lśniące pióra. Potem, na szczęście, wracają do pierwotnej postaci. Nadal nie mogę znaleźć w tym większego sensu.
Dumbledore stanął w oknie i spoglądał rozmarzonym wzrokiem na szkolne błonia i Zakazany Las.
-Ekhm.. Dyrektorze? Czemu dyrektor mnie wezwał? -zapytałam nieśmiało. Źle się czułam z tym, że być może przerwałam ważne rozmyślenia Dumbledore'a.
-No tak...-dyrektor przez chwilę milczał, jakby próbował na powrót zebrać myśli.- Emily, miałbym do ciebie prośbę.
-Słucham.
Dumbledore poprosił mnie o to, żebym przyniosła mu pelerynę-niewidkę, która należała do mojego ojca. Nie pytałam dlaczego mam to zrobić, ale się zgodziłam. Nie chciałam tak do końca rozstawać się z jedyną rzeczą, która mi pozostała po moim rodzicu. Tej nocy przecięłam dosyć dużą pelerynę na pół. Jedną połowę zostawiłam dla siebie, a drugą zapakowałam i oddałam Dumbledoreowi.
Zdawało mi się, że staruszek wie o moim małym oszustwie.
"Komnata Tajemnic została otwarta. Strzeżcie się wrogowie Dziedzica" .Taki napis widniał na jednej ze ścian na korytarzu, a nieopodal znaleziono sztywną kotkę woźnego. Postanowiłam rozwikłać tą zagadkę. Tego dnia spotkałam się z Collinem, który ostatnio stał się moim najlepszym przyjacielem. Siedzimy ze sobą na każdych zajęciach. Może poza zajęciami z eliksirów. Nie chodzi o to, że Snape nas rozdzielił. Ja po prostu boję się o swoje życie. Bądźmy szczerzy, Collin nie jest specem od robienia mikstur.
Uwielbiam lekcje latania na miotle. Idzie mi całkiem nieźle, nie chwaląc się. Jako jednej z pierwszych osób z mojego rocznika udało mi się wzbić w powietrze i wylądować lekko, przez co zarobiłam dziesięć punktów dla Gryfonów.
Nic nie przychodziło mi do głowy w związku z morderstwem kotki woźnego Filcha. A może i nie morderstwem? Kotka była sztywna, jak spetryfikowana. Postanowiłam zagłębić się w tą sprawę jeszcze bardziej. Przekopałam już chyba całą bibliotekę szkolną. No, poza działem z księgami zakazanymi.
Tuż po tym, kiedy "to coś" spetryfikowało Collina, pobiegłam do biblioteki. Miałam pewne podejrzenia. Kotka została zaatakowana przy tafli wody, a mój przyjaciel w momencie ataku patrzył przez swój aparat fotograficzny. Czytałam o tym. Nie patrzyli prosto na to stworzenie, tylko przez odbicie w tafli wody czy obiektyw. Przyspieszyłam. Już wiem czym jest "to coś". Muszę się jednak upewnić.
W bibliotece spotkałam Hermionę, która szukała czegoś w opasłej księdze o mitycznych magicznych stworzeniach. Czyli szuka tego co ja. Przeszukałam kilka regałów i po chwili znalazłam tą książkę, w której już kiedyś widziałam wzmiankę o tym stworzeniu.
-Tego w tej księdze nie znajdziesz. -szepnęłam siadając na krześle naprzeciwko Gryfonki.
Brązowowłosa aż podskoczyła przestraszona.
-To tylko ja. -uśmiechnęłam się lekko i poprawiłam okulary na nosie. Dodałam nieco ciszej pochylając się w stronę Hermiony. -Wiem czego szukasz. Ja też na to wpadłam. -wskazałam na księgę leżącą przed dziewczyną. -Tam nie znajdziesz informacji o Bazyliszku, a tu tak.
Położyłam przed nią trochę grubszą książkę i otworzyłam na stronie z nagłówkiem Bazyliszki.
-Tutaj masz wszystko. Wiem, że tylko Harry może go zgładzić. Jest w końcu Wybrańcem.- podniosłam się z miejsca i uścisnęłam dłoń Hermiony. -Mam do ciebie prośbę. Chcę, żeby to zostało między nami. To ty znalazłaś ten fragment. Mnie tu dzisiaj nie było. Dobrze?
-Dobrze. -odwzajemniła uścisk, po czym opuściłam kącik biblioteki, w którym rozmawiałyśmy.
Nie mam pojęcia czemu chciałam by to była tajemnica, że to ja znalazłam tą książkę. Nie chciałam się wychylać, być bardziej w cieniu, nie ujawniać się? Może.
Koniec końców Harry'emu udało się pokonać Bazyliszka i tym samym Toma Riddle'a. Uratował też Ginny, a dwa lata temu uwolnił Syriusza, za co będę mu wdzięczna do końca życia.
Rozmawialiśmy już całkiem sporo. Raz nawet siedziałam obok niego na śniadaniu.
Jestem już na piątym roku w Hogwarcie. Przed powrotem do szkoły spędziłam dwa miesiące z wujkiem Syriuszem w domu Blacków. Dużo mi opowiadał o czasach kiedy to on był w Hogwarcie. Mówił o mojej mamie, która z początku nie znosiła mojego taty, bo wyżywał się na jej przyjacielu, którym był Severus Snape, który uczy mnie eliksirów. Mama przyjaźniąca się ze Snapem. To dopiero historia!
Przez te kilka lat zdążyłam już trochę poznać Syriusza. Okazało się, że nie idzie mu zbytnio gotowanie. Dobrze, że mamy w domu Stworka. Dzięki skrzatowi nie umarliśmy z głodu. Staram się trzymać mojego wujka z dala od kuchni. Nie wiem, czy wytrzymałabym kolejny pożar.
~~~~
*kilka słów od autorki*
Jest długo wyczekiwany, pierwszy rozdział :] . Na razie, jak zdążyliście zauważyć, zamieściłam w nim tylko wstępny opis tego jakże ciekawego i pełnego obietnic, a także tajemnic życia Emily. Następne rozdziały będą miały w sobie coś więcej ;] .
Zdjęcie bloga wykonałam w końcu sama, bo ten, który zamówiłam niezbyt przypadł mi do gustu. Jednak warto czasem samemu do czegoś się zabrać i mieć to, co na pewno nas usatysfakcjonuje.
Zapraszam do komentowania, bo to jest dosyć ważne dla każdego, kto pisze. Konstruktywnej krytyki się nie boję, więc jeśli macie taki powód to śmiało, piszcie :) .
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz