Trzeba było myśleć szybko. Ciężkie, pospieszne kroki odbijały się echem po opustoszałych korytarzach. No, nie tak całkiem opustoszałych. Pierwsze co przyszło mi na myśl to tajne przejście do Hogsmeade w posągu nieopodal. To jedyne wyjście.
Złapałam bruneta za rękaw swetra i zaciągnęłam go za kamienny posąg, przedstawiający goblina. Otworzyłam właz i powiedziałam ruszając jedynie ustami: "Właź". Posłusznie chłopak wgramolił się do otworu i po chwili zniknął w ciemnościach. Dźwięk kroków był coraz wyraźniejszy. Złapałam za kamienną klapę i jak najciszej mogłam, wskoczyłam do środka i zamknęłam ją za sobą.
Byliśmy w stromym, ciemnym i zatęchłym tunelu. Każdy odgłos wydawał się roznosić bardziej niż na korytarzu. Z pomiędzy niewielkich szczelin w wejściu sączyło się słabe światło pochodni z korytarza. Wyciągnęłam różdżkę z kieszeni i kierując ją w stronę szczelin wypowiedziałam zaklęcie Muffliato.
Ześlizgnęłam się z powrotem do Seamus'a, który stał w tym samym miejscu, w którym go zostawiłam.
-Co robimy? -zapytałam siląc się na spokój.
-Czekamy aż sobie pójdzie? -zaproponował opierając się o ścianę.
Westchnęłam.
-Przecież to nie jest człowiek. On potrafi całą noc łazić po korytarzach i pilnować czy much nie ma... -oparłam się o ścianę naprzeciwko tej, przy której stał Seamus.
-Masz inny pomysł?
Uśmiechnęłam się ironicznie, chociaż nie jestem pewna czy to zauważył, bo dookoła panował półmrok.
-Możemy iść do wioski.
-I?
-I można by ubłagać Rosmertę, żeby nam wynajęła pokoje.
-Masz przy sobie forsę? Założę się, że nie. Ja też nie mam. -westchnął.
-Przecież możemy zapytać czy moglibyśmy uregulować jak będziemy w Hogsmeade następnym razem. Nie bądź takim pesymistą.
-A jak nas złapią rano? -nie ustępował.
Właśnie za to go nienawidzę. Wszędzie widzi przeszkody. Zero optymizmu.
-Nie złapią, bo wrócimy nad ranem, kiedy nawet Filch będzie spał. -przewróciłam oczami. Złapałam go za rękę i zaczęłam prowadzić dalej, w ciemny korytarz, w którym nie pachniało różami, ani niczym przyjemnym.
Miodowe Królestwo, o dziwo, nadal było otwarte. Sprawdziliśmy czy nikogo nie ma na zapleczu i wymknęliśmy się na zewnątrz. Niezauważeni przedostaliśmy się do otaczającego nas słodyczami pomieszczenia, a zaraz potem wydostaliśmy się na zewnątrz.
Prawie wszytko było już pozamykane. Miasteczko jakby zapadło w sen wraz z jego mieszkańcami. Było chłodno. I to jak. Na nasze nieszczęście zaczął padać śnieg. Pierwszy w tym roku. Przyspieszyliśmy kroku mijając coraz to inne sklepy. Z każdym kolejnym metrem płatków śniegu spadających z nieba przybywało. Trafiliśmy w końcu na pub Pod Trzema Miotłami i weszliśmy do środka trzęsąc się z zimna. Na moich włosach i ramionach było pełno kropel wody i płatków śniegu, który jeszcze się nie roztopić.
W środku było sporo klientów jak na taką późną porę. Niektóre typy naprawdę przerażają swoim wyglądem. Kilku rozpoznałam z Proroka Codziennego. Są ścigani. Udałam obojętność na widok przestępców i ruszyłam z Seamusem u boku do lady, przy której madame Rosmerta wycierała szklanki. Muszę porozmawiać o tych kryminalistach z profesor McGonagall, kiedy wrócimy do szkoły.
-Dobry wieczór. -przywitałam się. -Chcielibyśmy tu przenocować.
Kobieta podniosła na nas wzrok i uniosła brwi ku górze.
-A co się stało? Na randki się po nocach chodzi, a potem problem z dostaniem się do sypialni, co? -zaśmiała się krótko i na moment zamilkła, najwyraźniej przypominając sobie chwile, kiedy sama była w Hogwarcie. -Jeden pokój?
-Dwa. -odparłam. Mogłabym przysiąc, że Seamus przewrócił wtedy oczami.
-Nie ma takiej możliwości. Wszystko zajęte. Jest tylko jeden wolny. -rzuciła mi przepraszające spojrzenie.
-Niech będzie. Emm.. Madame Rosmerto?
-Tak?
-Bo my nie mamy przy sobie pieniędzy i... Czy moglibyśmy uregulować rachunek za tą noc kiedy będziemy tu za tydzień, z resztą szkoły?
-Nie ma problemu. -uśmiechnęła się ciepło i położyła przed nami klucz do pokoju numer dwadzieścia trzy.
-Dziękujemy -powiedział Seamus. -Dobranoc.
-Dobranoc. -odpowiedziała Rosmerta wracając do wycierania szklanek z tęsknym uśmiechem wymalowanym na ustach.
Weszliśmy do pokoju wyposażonego w niewielkie, jednoosobowe łóżko, kanapę i starą szafę. Przenosiliśmy wzrok na zmianę na siebie i na łóżko. W końcu skapitulowałam i położyłam się na fotelu, wcześniej zabierając narzutę z łóżka. Po chwili ciszy podszedł do mnie Seamus i wziął mnie na ręce, po czym położył mnie na materacu i okrył pościelą, a sam poszedł na sofę.
-Nie. -powiedziałam podnosząc się do pozycji siedzącej. Chłopak spojrzał na mnie ze zdziwieniem. -Chodź tu.
Posłusznie podszedł i czekał.
-A teraz położysz się tutaj. -pokazałam na miejsce, na którym mnie położył przed chwilą.
Z wielkimi oporami, ale zrobił o co go prosiłam. -A ja położę się tutaj. -oparłam się o jego tors i przykryłam nas pościelą.
-A teraz idziemy spać. -dokończył za mnie, jakby czytał mi w myślach.
-Dokładnie. -uśmiechnęłam się pod nosem i zgasiłam starą lampkę nocną stojącą na szafce przy łóżku.
Dosyć długo nie mogłam zasnąć, chociaż Finnigan'owi poszło to błyskawicznie. Dziękować Merlinowi, że istnieją faceci, którzy nie chrapią. Wpatrywałam się w zakurzone okno, które wychodziło na ulicę, po której poruszają się także mugole. Oni jednak nie widzą w tym miejscu tego, co widzą czarodzieje. Podobno zamiast pubu widzą stary, opuszczony zakład fryzjerski z równie starą kamienicą na piętrach. Seamus raz obudził się, bo było mu gorąco i musiał zdjąć z siebie sweter. Potem znowu położył się i zasnął.
Ponad godzinę leżałam niespokojnie, starając się zapaść w sen. Wiedziałam, że tej nocy już nie zasnę. Przynajmniej nie teraz. Ostrożnie, żeby nie obudzić Seamusa, zsunęłam z nas pościel, zeszłam z materaca i ponownie przykryłam chłopaka. Jak on uroczo wygląda kiedy śpi... Cudem powstrzymałam się, żeby nie zrobić mu zdjęcia, po który mogłabym pójść do barmanki.
Usiadłam na parapecie, który wcześniej przetarłam. Dłonią usunęłam brud z powierzchni szyby, by lepiej widzieć przechodniów. Widziałam dwoje dorosłych mężczyzn, którzy zawzięcie o czymś rozmawiali. Nie słyszałam ani słowa z ich rozmowy. Zapewne na cały pokój zostało rzucone zaklęcie wyciszające, albo coś w tym stylu.
Z zainteresowaniem przyglądałam się postaciom. Jeden z nich był bardziej postawny, miał surowy wyraz twarzy. Drugi był szczuplejszy, miał jasne włosy, a jego twarz zdradzała mieszaninę dwóch emocji, zdecydowania i odrobiny strachu.
Stali tak i wrzeszczeli na siebie. Bardzo chciałam dowiedzieć się jaki był powód ich kłótni.
Nagle przy nich pojawiła się kobieta o ciemnych włosach w różowym szlafroku i zaczęła ciągnąć blondyna za rękaw palta. On ją odepchnął tak mocno, że upadła na chodnik.
Momentalnie przestałam oddychać, kiedy zobaczyłam, że drugi mężczyzna wyciąga z wewnętrznej kieszeni skórzanej kurtki pistolet. Co robić? Co robić..?
Spojrzałam na Seamusa, wciąż pogrążonego we śnie. Podbiegłam do niego i prawie zrzuciłam go z łóżka, kiedy szarpałam jego ramię.
-Co się dzieje? -zapytał zaspanym głosem.
-Chodź, szybko! Musimy coś zrobić! Oni się pozabijają! -wrzeszczałam ciągnąc go w stronę okna.
Widziałam, że krew odpłynęła z twarzy Finnigan'a, kiedy spojrzał na to, co się dzieje za oknem. Sama zajęta byłam sprawdzaniem jego reakcji na to wszystko. Jego zachowanie ciągnęło się w nieskończoność, więc sama się zaniepokoiłam.
-Co jest? -spytałam marszcząc brwi.
-Za późno. -szepnął, po czym zakrył mi oczy swoją chłodną dłonią, zanim spojrzałam za okno i zaprowadził do łóżka. Kiedy leżałam na materacu, już przykryta pościelą, brunet zajął się zaciąganiem zasłon.
Leżałam przez chwilę patrząc się w jego sylwetkę, kiedy podchodził do łóżka i starałam się zrozumieć sens jego słów, które jakoś do mnie nie docierały.
Jak to, za późno? Co to znaczy? Dlaczego Seamus nie zajął się planowaniem jak uratować tego człowieka? Co tam się wydarzyło? Co tam zobaczył?
Łzy mimowolnie wypełniły moje oczy. Zabił go. Wtuliłam się w tors chłopaka trzęsąc się z zimna i ze strachu. Tam, na ulicy prawdopodobnie leży ciało martwego mężczyzny. A przy jego boku klęczy kobieta w różowym szlafroku. Dookoła jest mnóstwo krwi, sączącej się strumieniami z dziury w głowie trupa.
Tak... Teraz już na pewno nie zasnę.
~~~~~~~~~
Krótki, bo krótki, ale serio nie umiałam bardziej tego rozwinąć ;/ . Komentarze mile widziane ;) .
Przecztalam twojego bloga i jest swietny Pisz dalej wiecej i coraz lepiej Weny Amy i do nastepnego posta
OdpowiedzUsuń