Lekcja Zaklęć. Na ostatnie zajęcia w tym roku, by oszczędzić nauczyciela tego przedmiotu, dyrektor połączył dwa roczniki z każdego domu. Zadbano jednak o to, by połączono dwie grupy tych samych domów. Jeśli by połączyć ze sobą Gryffindor i Slytherin, zapewne doszłoby do poważnych sprzeczek. Profesor Flitwick dobrał nas w pary. Do mnie przydzielono Finnigana. Uśmiechnęliśmy się do siebie serdecznie i wymieniliśmy kilka nic nie znaczących zdań przyglądając się rozgrywanym na scenie pojedynkom. Wkrótce nadeszła i nasza kolej na pokazanie swoich umiejętności, których się nauczyliśmy w tym roku szkolnym. Weszliśmy na scenę i jak przystało, ukłoniliśmy się sobie. Odwróciliśmy się i pomaszerowaliśmy na przeciwne końce sceny odliczając dziesięć kroków. W głowie układałam sobie zaklęcia, które rzucę jako pierwsze. Próbowałam przewidzieć też ruchy Seamus'a, ale to nie było proste, bo chłopak jest naprawdę nieprzewidywalny.
Kiedy znowu odwróciliśmy się do siebie, spojrzałam w jego granatowe oczy i zamarłam. Było w nich coś, co przyciągało jak magnes. Uspokój się, Emily! Szybko się otrząsnęłam i rzuciłam pierwsze zaklęcie.
-Drętwota!
Finnigan odepchnął moje zaklęcie i machnął różdżką wykrzykując:
-Aquamenti!
-Impervius!- odpędziłam od siebie strumień wody jednym ruchem różdżki.
I tak walczyliśmy ze sobą odpychając każdy atak drugiej osoby, nie spuszczając z siebie wzroku. Na naszych ustach widniały uśmiechy mówiące: "Trafił mi się dobry przeciwnik, ale ja mam wciąż swojego asa w rękawie." , a w naszych oczach widzieliśmy iskierki, czuliśmy przyciąganie rosnące z każdym kolejnym rzucanym zaklęciem.
Czas to już zakończyć, pomyślałam, kiedy oboje ciężko dysząc ponownie unieśliśmy różdżki.
-Bombarda Maxima!- ryknęliśmy oboje, w rezultacie czego po chwili wyrzuciło nas na materace na ścianach, przez co uderzenie było mniej bolesne.
Profesor Flitwick ogłosił, że na dzisiaj to był ostatni pojedynek. Potem zwrócił się bezpośrednio do naszej dwójki:
-To był najbardziej ekscytujący pokaz zaklęć i przeciwzaklęć jaki widziałem w tym roku! Ze znajomości zaklęć dostajecie oboje Wybitny!
Spotkaliśmy się z Seamus'em dwa razy podczas letnich wakacji. Pierwszy raz wpadliśmy na siebie przypadkowo w księgarni Esy i Floresy, kiedy chcąc zdjąć jeden z podręczników do transmutacji z półki, niemal przewróciłam cały regał. Myślałam, że będę miała przechlapane, bo mebel z dziesiątkami ksiąg zaraz by się wywrócił. Nagle pojawił się Seamus i za pomocą zaklęcia ustawił regał pod właściwym kątem. Potem zdjął bez problemu podręcznik, którego poszukiwania wywołały we mnie niemal atak serca i podał mi go. Chłopak zaproponował spotkanie w pubie pod Trzema Miotłami. Zgodziłam się po raz kolejny czując ciepło bijące z granatowych tęczówek Finnigan'a.
Tego popołudnia doszło do naszego pierwszego... Nie wiem jak to nazwać. O! Do naszego pierwszego "zbliżenia". Nie, nie całowaliśmy się. Już wszystko ładnie opowiadam.
Przyszłam w umówione miejsce punktualnie o szóstej popołudniu. Seamus już na mnie czekał przy stoliku oświetlonym matowym, słabym światłem nadając mu romantyczny wygląd. Zaśmiałam się w duchu. Niemożliwe, żeby Finnigan zaprosił mnie na randkę. To jest raczej spotkanie przyjaciół ze szkoły. Nic poza tym.
Zajęłam miejsce naprzeciwko chłopaka i przywitałam się z nim. Poprawiłam okulary na nosie z zakłopotaniem. Nie lubię początków spotkań. Nigdy nie wiadomo jak zacząć rozmowę. Postanowiłam rzucić pierwsze co mi przyszło do głowy. Pff, jedyne co mi przyszło do głowy.
-Jak ci mijają ostatnie dni lata? -zagadnęłam po raz kolejny tonąc w jego oczach.
-Wiesz, Em, te ostatnie dni są najgorsze. Nie myślę o niczym innym tylko o Quidditch'u. -zaśmiał się. -Mogę cię o coś zapytać?
-Pytaj. Dwa kremowe piwa.- rzuciłam Madame Rosmercie, która pojawiła się przy naszym stoliku.
-Dlaczego jeszcze ani razu nie przyszłaś na nabory do drużyny?
Ciszę, która między nami zaległa przerywało jedynie brzęczenie muchy latającej nad naszym stolikiem. Kilka osób też mnie o to pytało, ale zbywałam ich jednym zdaniem: "Nie mam ochoty", ale Seamus'owi tego powiedzieć nie chcę. Nie wiem dlaczego go tak wyróżniam, że traktuję go inaczej niż wszystkich. Przez chwilę myślałam nad prawdziwym powodem tego, że nie przychodzę kiedy wybierają nowy skład drużyny Gryfonów.
-Chyba dlatego, że nie uważam siebie za dość dobrą by próbować. -odparłam bawiąc się nożykiem, używanym przez mugoli do otwierania listów. Mi srebrne narzędzie służy jako swego rodzaju broń. Tak jak gaz pieprzowy, który zawsze mam przy sobie w kieszeni spodni czy w bucie. Nie oceniajcie mnie. Chcę być przygotowana na każdą ewentualność.
-Jesteś dobrą zawodniczką. Widziałem jak latasz... -uciął zmieszany, a na jego policzki wstąpił rumieniec.
-Nocą? -zaśmiałam się. Widziałam go parę razy stojącego w oknie kiedy przelatywałam nad boiskiem. Zawsze tylko jego. Nikt inny nie widział jak latam. -Tak. Czasem wychodzę polatać. Ale nic poza tym. Nie chcę być w drużynie. Jestem na to za słaba. Wolę oglądać drużynę Gryffindoru z trybun.
-Nigdy nie wyobrażałaś sobie jakby to było, gdybyś zagrała w prawdziwym meczu?
-Wyobrażałam... Ale Seamus. Na jakiej pozycji miałabym zagrać?- westchnęłam wbijając ostrze nożyka w blat. -Jestem beznadziejna.
-Obrońca? -rzucił chłopak uśmiechając się w ten swój specyficzny sposób.
-To nie dla mnie. Masz pojęcie ile razy można dostać kaflem w brzuch? Nie zapominając jak to cholernie boli? -super. Teraz wyjdę na typową dziewczynkę, która boi się kafla....
-Może postaraj się o miejsce pałkarza? -upił łyk kremowego piwa.
-Nigdy w życiu... A jeśli tłuczek przetrąci mi palce?... Seamus, to bez sensu. Jestem do niczego.- broniłam się jak mogłam i modliłam się, żeby już nawet nie próbował mnie dalej namawiać.
-A może ścigająca?
Westchnęłam. Dla świętego spokoju zaczęłam kalkulować "za" i "przeciw" tego pomysłu. Potrzebowałam jeszcze dwóch głosów "przeciw", ale już nie mogłam nic wymyślić.
-Okej. -rzuciłam, ale dobrze wiem, że oczy mi się zaświeciły, kiedy wymówił słowo "ścigająca". Zawsze podziwiałam grę trójki graczy starających się przerzucić kafla przez obręcze przeciwnika.
Dopiłam swoje piwo i podniosłam się z miejsca.
-Już idziesz? -zapytał zdziwiony chłopak.
Zaśmiałam się.
-Wiesz, nie lubię długo siedzieć w jednym miejscu. Chodź się przejdziemy.
Spędziliśmy ze sobą wspaniały wieczór. Przechadzaliśmy się po ulicach rozmawiając praktycznie o wszystkim. Zmienialiśmy tematy co parę minut. Potrafiliśmy przejść ze smutnej rozmowy w wesołą i odwrotnie. Usiedliśmy na starej fontannie by odpocząć po ucieczce przed wściekłym sprzedawcą babeczek, któremu zwędziliśmy kilka sztuk jego towaru. Gdy skończyliśmy się śmiać z miny zezłoszczonego dziadka z parasolem w ręce, Seamus wziął do ręki kamień i położył mi go na dłoni. Zdziwiona patrzyłam jak wyciąga z kieszeni różdżkę i zaklęciem przemienia kamyczek w piękną, błękitną różę.
-Skąd wiedziałeś..? -zapytałam przyglądając się kwiatowi. Tylko ja wiedziałam o tym, jaki jest mój ulubiony kolor róż. Ten chłopak fascynuje mnie coraz bardziej.
Kiedy spojrzałam na zegarek, była już dziewiąta wieczorem. Musiałam wracać do domu. Zatrzymaliśmy się pod drzwiami mojego domu znajdującego się na Grimmauld Place pod numerem 12.
-To ja już chyba pójdę... -wyszeptałam ledwo przepuszczając te słowa przez gardło. Nie chciałam się z nim żegnać. Nigdy.
Złapałam za klamkę, ale Seamus położył swoją dłoń na mojej. Spojrzeliśmy sobie w oczy, a mi przyspieszył oddech. Jego dotyk tak na mnie działał. Jakby delikatny przepływ prądu idący przez każdą komórkę mojego ciała.
-Emily... -pochylił się w moją stronę i szepnął mi do ucha tak, że tylko ja mogłam to usłyszeć. -Widzimy się w szkole.
Ciarki przeszły mi po plecach, ale mimo to uśmiechnęłam się.
-Do zobaczenia, Finnigan. -odszepnęłam tym razem do jego ucha. Odsunęłam się i spojrzałam wymownie na jego dłoń wciąż spoczywającej na mojej.
-Ekhm. -uśmiechnął się z zakłopotaniem i zabrał rękę. -Wybacz. Tak, do zobaczenia, Em.
Włożył ręce do kieszeni dżinsów i po chwili zniknął za rogiem.
☺
Kiedy wybiła godzina dwudziesta wyszłam z dormitorium i zeszłam po schodach do pokoju wspólnego. Tam spotkałam Katie i Ginny siedzące na kanapie przy kominku. Podeszłam do nich i przywitałam się z każdą z nich buziakiem w policzek.
-Cześć dziewczyny. -uśmiechnęłam się na widok małego kocurka spoczywającego na kolanach Katie.
-Cześć Em. - także się uśmiechnęła właścicielka kociaka. -Spójrz, Sylwester potrafi zmieniać kolor.
Kiedy przejechała zwierzakowi palcem wskazującym wzdłuż linii grzbietu, kot zmienił kolor na zielony, potem na niebieski i na czerwony. Zaśmiałam się zaskoczona siadając w fotelu naprzeciwko dziewczyn.
-Wybierasz się gdzieś? -zapytała Ginny lustrując mój ubiór. Na dzisiejsze wyjście z Seamus'em założyłam rurki w kolorze ciemnej zieleni, czarny podkoszulek, a na niego narzuciłam gruby, kremowy sweterek.
-Tak, wychodzę na spacer. -odparłam krótko bawiąc się rękawem swetra.
-Można wiedzieć z kim, czy to może jest tajemnica? -zagadnęła po chwili ciszy Katie.
Spojrzałam na nią wymownie. Dobrze wiedziała z kim często wychodzę. Może dzisiaj pomyślała, że idę z kimś innym? A może po prostu chciała, żebym wydusiła z siebie jego imię przy wszystkich?
-Aa. -Katie uśmiechnęła się najwyraźniej już wiedząc z kim się dzisiaj spotykam. -Znowu z Finnigan'em?
Skinęłam głową. Ginny nagle zmarszczyła nos, tak jak się to robi, kiedy czuje się nieprzyjemny zapach. Wzięła z kolan Katie Sylwestra i przyłożyła go do swojego nosa. Od razu odłożyła kota na miejsce, na nogach swojej właścicielki. Posłałyśmy jej zdziwione spojrzenia.
-Wiesz co, Kat? -zaczęła panna Weasley. -To zaklęcie na zmienianie kolorów chyba też powoduje zmianę zapachu zwierzaka.
My z Katie nic najwyraźniej nie poczułyśmy, bo obie dostałyśmy kilka dni temu kataru. Nie mam pojęcia dlaczego, ale zaczęłam się śmiać. Za mną także poszły moje przyjaciółki. Już po chwili stałyśmy się widowiskiem całego pokoju wspólnego.
Nagle ktoś klepnął mnie w ramię. Otarłam łzawiące oczy i odwróciłam się. Za mną stał Seamus wyglądający na naprawdę rozbawionego moim stanem psychicznym. Starając się ponownie nie wybuchnąć śmiechem, wychichotałam tylko:
-Idziemy?
Wyszliśmy na błonia i zadrżałam. Zapomniałam, że zima zbliża się wielkimi krokami. Lubię kiedy jest chłodno. Mogę założyć ulubiony sweter, grube skarpety i z kubkiem parującej herbaty zanurzyć się w puchowej kołdrze z ulubioną książką w ręku.
Poczułam, że na moich ramionach spoczywa czarny materiał bluzy chłopaka. Spojrzałam na niego rozbawiona. Seamus został tylko w t-shircie w pasy z długimi rękawami.
-Serio? -zaśmiałam się. -Zamarzniesz.
-Tak jak i ty. -odparł uśmiechając się.
-Naoglądałeś się mugolskich filmów i tyle. -pokazałam mu język i zaczęłam iść powoli przez wilgotną od wieczornej rosy trawę. Zaciągnęłam się tym zapachem. Uwielbiam świeży zapach mokrej trawy. Jesienią otwieram często okno, by poczuć świeżość powietrza nie zmąconego jeszcze innymi zapachami.
-A żebyś wiedziała, że się naoglądałem. -zaśmiał się serdecznie. -Ojciec dużo filmów przynosił do domu. Różne były. Czasem horrory, komedie, ale też i romansidła, od których bolała głowa.
-Jak to, "bolała głowa"? -zapytałam tłumiąc śmiech.
-Były strasznie oklepane i banalne.
Usiedliśmy na jednej z ławek nie zważając na to, że jest pokryta kropelkami wody.
-W jakim sensie? -dopytywałam.
-Zademonstruję. -odparł. Udał ziewanie, wyciągnął ręce także udając, że je rozciąga, a potem jego prawa dłoń spoczęła na moim ramieniu. Przez moje ciało przeszło kolejne napięcie elektryczne spowodowane jego dotykiem. Przymknęłam oczy czując się doskonale. Już prawie oparłam się o jego ramię. Zaledwie parę centymetrów... -Widzisz?
Otrząsnęłam się i odsunęłam od chłopaka.
-Faktycznie. Oklepane. -wydukałam rumieniąc się trochę. -Idziesz na boisko?
Seamus wydał się być zaskoczony tą propozycją, ale posłusznie wstał i poszedł za mną w stronę szatni, w których znajdowały się miotły zawodników. Stara błyskawica, na której zwykle latałam dzisiaj była ustawiona obok Nimbusa 2000 należącego do mojego brata, Harry'ego.
-Świetna jest, co? -zapytał Seamus także przyglądając się miotle. -Latałaś kiedyś na niej?
-Nie. -ucięłam krótko. Wiele razy chciałam, ale nie odważyłam się jej nawet ruszyć.
-Tyle razy już tu byłaś, a nie latałaś na niej ani razu?
-Nie. -złapałam za błyskawicę i wyszłam na boisko.
Nie czekając na wychodzącego z szatni Seamus'a, wzbiłam się w powietrze. Zaczęłam przelatywać przez obręcze. Przez pierwsze minuty lotu wciąż byłam zła. Nie na chłopaka, który nie spuszczał ze mnie wzroku. Byłam zła na siebie. Ale za co? Że nie latałam na Nimbusie? To bez sensu. Daj spokój, Emily. Nie bądź dzieckiem.
Jednak po upływie paru chwil dałam się ponieść uczuciu, które daje mi latanie. Chichocząc latałam dookoła mojego przyjaciela.
-To co, Finnigan. Ścigasz się? -po wypowiedzeniu ostatnich słów zaniosłam się niekontrolowanym śmiechem.
Nie odwracając się za siebie, odwróciłam miotłę w stronę Zakazanego Lasu i wystrzeliłam w jego stronę z zawrotną prędkością. Po dosłownie dwóch sekundach przy moim boku pojawił się Seamus. Nasze oczy się spotkały, ale tym razem nie myślałam o jego granatowych tęczówkach. Myślałam o wygranej.
Kocham wygrywać, chociaż przegrywać także potrafię. Ale to zwycięstwo daje mi mocnego kopa.
Wiatr nacierał na moją twarz i wdzierał się do uszu. Było mi zimno, ale nie myślałam o tym. Wygrać. Wygrać. Wygrać.
Metry dzieliły mnie od skraju Lasu, gdzie była nasza meta. Skuliłam się bardziej na miotle chcąc uzyskać szybsze tępo lotu. Zamknęłam oczy i mimowolnie wstrzymałam oddech.
Kiedy otworzyłam oczy zauważyłam, że znajduję się kilka metrów za "metą". Spojrzałam na Seamus'a, który zdążył się wcześniej zatrzymać. Zaczął klaskać, a ja się uśmiechnęłam. Wygrałam.
Wylądowaliśmy na trawie na błoniach. Za pomocą zaklęcia wysłałam nasze miotły z powrotem do szatni.
-Gratuluję wygranej. -uśmiechnął się do mnie przyjaźnie.
Nie mam pojęcia co mną kierowało. Najpierw poczułam napięcie elektryczne wzdłuż kręgosłupa. Potem ośmielona przysunęłam się bliżej Gryfona patrząc mu w oczy. Kiedy oplotłam dłońmi jego szyję, w granatowych oczach chłopaka ujrzałam dwie iskierki pożądania. Przerzuciłam nieśmiało wzrok z oczu na usta Seamus'a. Bez użycia słów poprosiłam Seamus'a o pozwolenie. Uśmiechnął się delikatnie i skinął głową. Nie czekając dłużej połączyłam nasze usta w krótkim pocałunku. Chciałam się odsunąć, ale Gryfon objął mnie w talii i oddał pocałunek. Tym razem nasze usta zostały połączone na dłużej. Po pocałunku jakby nigdy nic wróciliśmy do szkoły. Na naszych policzkach widniały rumieńce, na które nikt nie zwrócił uwagi, iż na zewnątrz było już dosyć zimno.
Spojrzałam na dłoń chłopaka i nieśmiało wsunęłam w nią swoją, splatając nasze palce. Bez żadnych sprzeciwów Seamus'a ruszyliśmy w stronę Pokoju Wspólnego Gryfonów.
J
Następnego dnia miałam wyśmienity nastrój. Nie uważałam siebie i Finnigan'a za parę. W końcu co to by było za chodzenie ze sobą bez pytania chłopaka o to? Właśnie. To żadne chodzenie. Za każdym razem kiedy mijałam Gryfona na korytarzu szkolnym, cmokałam do niego zalotnie, za co się karciłam w myślach. Na czwartych zajęciach w tym dniu -czyli na wróżbiarstwie- wymyśliłam by napisać kartkę do Seamus'a. Podczas monologu profesor Trelawney o prymitywnych próbach przywoływania duchów zza światów przez mugoli, wyciągnęłam kawałek pergaminu i naskrobałam na nim jak najciszej krótkie zdanie. Może i Sybilla jest ślepa bez tych swoich okularów, ale słuch ma cholernie dobry. Cudem udało mi się w porę schować zwitek pergaminu do kieszeni, kiedy profesor Trelawney zwróciła się do mnie:
-McKinnan! -powiedziała patrząc na przestrzeń nad moją głową. -W jaki sposób mugole przywołują zjawy zmarłych?
-Mugole by przywołać duchy zamykają drzwi i okna, które zasłaniają zasłonami, by do środka pomieszczenia nie dostało się światło. Rozstawiają w kręgu zapalone świece. Łapią się za ręce i wymawiają wymyślone przez siebie formuły. -wyrecytowałam.
-A jak brzmi poprawna formuła przywołania zjawy?- dopytywała nauczycielka.
-Przybądź duchu zmarłego wypowiedzieć pełne imię i nazwisko tego, kogo chcemy przywołać, pokaż mi się zjawo, daj mi jakikolwiek znak. Descendere. -wymówiłam bez zająknięcia.
-Dobrze... -mruknęła Sybilla. -Dziesięć punktów dla Gryffindoru.
Rozległy się oklaski uczniów Domu Lwa i Domu Borsuka. Zaczerwieniłam się lekko. Muszę coś zrobić z tą moją nieśmiałością. Nienawidzę być w centrum uwagi. Ale chciałabym to zmienić.
Po ukończonej lekcji wyszliśmy z klasy, a kiedy już szłam przez korytarz, zatrzymałam się i wyciągnęłam z kieszeni liścik dla Seamus'a i różdżkę.
Rozłożyłam pergamin i jeszcze raz przeczytałam treść, którą zawierał.
Nie tęsknisz? Spotkajmy się po zajęciach. Em.
A może to za śmiały list? Może za bardzo się w nim narzucam? A co ja zrobiłam poprzedniego wieczora? Ogarnij się, Emily.
Położyłam wiadomość na otwartej dłoni i wypowiedziałam cicho zaklęcie, które zmienia kształt papieru. Pomyślałam intensywnie o ptaku formującym się z pergaminu na mojej dłoni. Po chwili już małe stworzonko szybowało nad głowami uczniów szukając Seamus'a.
Zadowolona z sukcesu udałam się na następną lekcję, jaką były eliksiry z Krukonami.
Podczas ostatnich dwóch zajęć udało mi się zarobić trzydzieści punktów dla Gryffindor'u. Uwielbiam minę Snape'a, kiedy nie ma się do czego przyczepić w moim eliksirze. Potem, na lekcji Opieki Nad Magicznymi Stworzeniami, odpowiedziałam na większość pytań zadawanych przez gajowego Hagrida, który uczył tego przedmiotu.
Z racji tego, że ostatnimi czasy Rubeus stał się moim bliskim kolegą, odwiedziłam go dzisiaj po skończonej lekcji.
-Witam ponownie, panno McKinnan. -przywitał się półolbrzym wpuszczając mnie do środka swojej chatki.
Zaśmiałam się siadając przy stole.
-Mów mi po prostu Emily, Hagridzie. Lekcja już się skończyła. -uśmiechnęłam się do nauczyciela przyjaciesko.
Kiedy postawił przede mną ogromny kubek z herbatą, zwróciłam uwagę na przedmiot, który znajdował się na stole półolbrzyma. Był to stary album.
-Mogę obejrzeć? -zapytałam wskazując nieśmiało na znalezisko.
-Jasne, że możesz, Emily. -przysunął księgę bliżej mnie.
W ciszy zaczęłam oglądać ruszające się zdjęcia uczniów Hogwartu sprzed kilkunastu lat. Zobaczyłam młodego Syriusza wśród swoich najlepszych przyjaciół. Remus, Peter, no i James. Mój ojciec. Nie wiedział jeszcze, że jeden z jego "przyjaciół" będzie stał za śmiercią jego i jego żony. Lily. Następna fotografia przedstawiała moją mamę. Tuż po egzaminach na siódmym roku. Uśmiechnięta. Szczęśliwa. Po chwili u jej boku pojawia się James Potter. Obejmuje ją i czule całuje w czoło. Potem oboje szczerze zadowoleni ze swojego towarzystwa wpatrują się wprost we mnie. Mimowolnie łza spłynęła po moim policzku. Szybko ją otarłam i pokazałam Hagridowi dwa zdjęcia.
-Mogłabym te fotografie zatrzymać? -zapytałam.
-Oczywiście, że możesz, ale dlaczego te? -odparł przyglądając się zdjęciom.
Biłam się z myślami. Z jednej strony chciałam w końcu komuś powiedzieć, że jestem siostrą Harry'ego, a córką James'a i Lily, a z drugiej obiecałam Dumbledore'owi. Słowo dane dyrektorowi powinno być dla mnie najważniejsze. A Hagrid i tak by nie uwierzył w to wszystko.
-Ładne są. -uśmiechnęłam się lekko.
Spojrzałam za okno. Zaczynało się powoli ściemniać. Cholera. Przecież po zajęciach miałam się spotkać z Seamus'em!
Podniosłam się z miejsca, spakowałam do torby zdjęcia, pożegnałam się z Hagridem i wybiegłam z chatki.
Chłopaka spotkałam pod drzwiami wejściowymi.
-Przepraszam cię najmocniej. -wydyszałam. -Byłam u Hagrida.
-Nic się nie stało. -uśmiechnął się, ale spojrzał na mój strój i spoważniał. Złapał mnie za rękę i weszliśmy do szkoły.
Prowadził mnie po schodach aż pod portret Grubej Damy. Próbowałam się wyrwać, ale zbyt mocno mnie trzymał. Podał hasło i pozwolił, bym weszła jako pierwsza do środka. Posadził mnie na kanapie przy kominku, a sam zniknął w części z sypialniami chłopców.
Zdziwiłam się. Bardzo. O co mu chodzi? Całą drogę do Wieży Gryffindor'u był poważny. Powiedziałabym, że nawet zły. Ale co ja zrobiłam? W końcu przyjął przeprosiny za spóźnienie.
Nieważne. Facetom zawsze coś do łba strzeli. Westchnęłam i zaczęłam ogrzewać zmarznięte dłonie przy ogniu.
Po kilku minutach pojawił się Seamus, który przyniósł ze sobą granatowy sweter. Pomógł mi go założyć.
-O co ci chodzi? -zapytałam zdziwiona. -Dlaczego byłeś na mnie zły? Przeprosiłam cię przecież.
-Zauważyłaś jak jesteś ubrana? -spojrzałam na swój strój. Czarne legginsy i biała koszulka na krótki rękaw kryjąca się pod swetrem Seamus'a. Uniosłam pytająco brwi. -Zima za pasem, a ty wychodzisz na dwór jakby było lato.
-Jakby było lato to bym miała na sobie krótkie szorty. -zachichotałam. Napotkałam wściekły wzrok chłopaka. -Daj spokój, Seamus. Nic mi się nie stanie.
-Możesz dostać zapalenia płuc.- odparł.
-Pójdę do pielęgniarki. -przewróciłam oczami. -Nie rób z wszystkiego problemu.
Był zły, nawet bardzo. Nie chciałam się z nim kłócić. Przysunęłam się, objęłam go ramionami i przytuliłam. Odwzajemnił się obejmując mnie w talii i przyciągając mnie do siebie tak, że siedziałam na jego kolanach naprzeciw niego. Długo wpatrywaliśmy się sobie w oczy.
-Przepraszam. -szepnęłam i nieśmiało, po czym złożyłam na jego ustach krótki pocałunek. -Jesteś nadopiekuńczy, wiesz?
-Wiem. -zaśmiał się, a jego wzrok złagodniał i znowu w oczach Seamus'a pojawiły się te cudowne iskierki. A może i nie pojawiły? Może mi się zdawało?
Teraz zauważyłam jak pozycja, w której siedzimy jest niemałym widowiskiem dla innych uczniów. Oblewając się rumieńcem po same cebulki włosów zeszłam z chłopaka. Przytuliłam się do jego torsu i wtuleni w siebie, z lekkimi uśmiechami na ustach wpatrywaliśmy się w języki ognia tańczące w kominku.
Obudziłam się kiedy nikogo już nie było w Pokoju Wspólnym. Było ciemno. Kiedy chciałam się podnieść poczułam, że coś się poruszyło pode mną. Leżałam na tym czymś. Szybko się podniosłam na równe nogi i spojrzałam na postać, która także wstała z kanapy. Podszedł do mnie i przytulił. Seamus. Wszędzie wyczuje jak ten drań capi. Uniosłam głowę do góry widząc ciągle niewyraźne rysy twarzy chłopaka.
-Przestraszyłeś mnie. -wyszeptałam mu wprost do ucha, a Finnigan'a chyba po raz pierwszy przeszły dreszcze. Uśmiechnęłam się i ucałowałam go w policzek. -Muszę iść. Jutro przyjdź o trzeciej do Pokoju Życzeń. Myślę, że wiesz jak się tam dostać?
Skinął głową.
-Idź już spać, widzę, że jesteś padnięta.- powiedział kiedy się od siebie oderwaliśmy.
-Insynuujesz, że słabo całowałam? -zaśmiałam się i podniosłam torbę z podłogi.
Chłopak spojrzał na miejsce, gdzie przed chwilą leżała moja torba. Schylił się i podniósł zdjęcie Lily i James'a.
-Po co ci to? -zapytał. -Przecież to rodzice Harry'ego.
-Ładne jest... Lubię oglądać zdjęcia zakochanych par. -odparłam lekko zmieszana.
-A nie wolisz sama być na takich zdjęciach?
Uniosłam jedną brew.
-Coś sugerujesz? -zapytałam.
Zdążyłam już trochę poznać Finnigan'a i wiem, że jest to chłopak nieśmiały, ale też bezpośredni. Seamus złapał mnie za dłonie i powiedział pochylając się bliżej mnie. Nasze usta dzieliły zaledwie centymetry. Przygryzłam w zdenerwowaniu dolną wargę.
-Sugeruję to, że chciałbym, żebyśmy spróbowali... - urwał i przerzucił wzrok z moich oczu na usta. -Nie rób tak. -ucałował przygryzaną wargę przez co ją wypuściłam i przysunęłam się czekając na więcej przyjemności ze strony chłopaka. On jednak się odsunął i uśmiechnął się widząc moje rozdrażnienie. -Emily, chciałbym żebyśmy spróbowali być razem.
-Ale... Ale że parą? -uśmiechnęłam się szeroko.
-Tak. No chyba, że znasz więcej definicji słów "być razem". -nakreślił w powietrzu cudzysłów.
Nic nie powiedziałam. Objęłam go i mocno pocałowałam nie mając najmniejszej ochoty się odrywać od tego człowieka.
Seamus jako pierwszy odsunął się na niewielką odległość od moich ust. Uśmiechaliśmy się i wpatrywaliśmy w swoje oczy przez dłuższą chwilę.
-To miało znaczyć "tak"? -zapytał, a ja kiwnęłam potakująco głową. Nie mogłam wydusić z siebie słowa. -A teraz ładnie pójdziesz do swojego łóżka, tak?
-Mhm. -mruknęłam.
Kiedy brałam prysznic zastanawiałam się, czy to nie za szybko żebyśmy byli już parą z Seamus'em. W końcu coś między nami tak naprawdę zaiskrzyło dopiero pod koniec tamtego roku.
Wiedziałam, że tej nocy już nie zasnę. Zajęłam się odrabianiem prac domowych. Potem wskoczyłam na łóżko i zasłoniłam się baldachimem. Wyciągnęłam z torby zdjęcia, które przyniosłam od Hagrida. Leżałam wpatrując się w fotografie moich zmarłych rodziców. Czy tylko tak będzie mi dane oglądać mamę i tatę? Z czasów młodości? Tylko na ruchomym zdjęciu?
Dwie łzy ześlizgnęły się z moich rzęs, potoczyły się wolno po policzkach i opadły na pościel, gdzie po sekundzie zniknęły. Zawsze starałam się nie okazywać smutku przy innych ludziach. Nikt tak naprawdę nie wie co robię w nocy kiedy jestem sama. Najgorszy okres w życiu zaczął mi się rok temu. Wtedy dopiero zaczęłam sobie uświadamiać, że przez tą przysięgę złożoną przed dyrektorem nikt nie dowie się nigdy o tym, kim byli moi rodzice i kim jest mój brat. Przez ostatnie kilka lat zdarzało mi się już chwilowo zapominać o tym, że na nazwisko mam Potter, a nie McKinnan. O tym, że jestem córką Lily i James'a , a nie Blanki i Joseph'a. Że urodziłam się 31 lipca, a nie 12 maja.
Tak, Emily Potter cierpi. Nie okazuję tego, tak. Ale w środku zawsze się aż tłucze kiedy widzę Harry'ego. Wyglądał tak samo jak tato, ale oczy, tak jak ja, ma po mamie.
Pozwoliłam, by jeszcze kilka łez spłynęło na pościel, po czym przykryłam się nią i zasnęłam. A sen miałam piękny, choć krótki. Śnili mi się moi rodzice. Tańczący po szkolnych błoniach. Rodzice ze zdjęcia...
Mijają miesiące. Coraz ciężej jest mi się uporać z emocjami, które mną targają mijając na korytarzu Harry'ego. Dziwny skurcz w żołądku towarzyszył mi za każdym razem kiedy rozmawiałam z moim bratem, czy kiedy po prostu na siebie spoglądaliśmy. Zauważyłam, że Hermiona zaczyna coś podejrzewać. Jest mądrą dziewczyną, wiedziałam, że pewnego dnia Gryfonka dojdzie do tego, że jestem spokrewniona z Potter'em.
Wraz z nadejściem wiosny zaczęły się nabory do drużyny. Prawie siłą zostałam zaciągnięta przez Seamusa na boisko.
-Nie widzę większego sensu, dlaczego mnie tu przytargałeś. -jęknęłam przez zaciśnięte zęby zmieniając szkolną szatę na szatę do gry w Quidditcha.
-Jesteś niezła. Na pewno się dostaniesz. -zignorował moje słowa Seamus.
-Finnigan... -wywróciłam oczami -Czy ty mnie słuchasz? Nie potrzebuję słów pocieszenia czy jakiegokolwiek zagrzewania do walki, czy cokolwiek tu próbujesz mi powiedzieć.
-To czego potrzebujesz? -chłopak podał mi moją ukochaną błyskawicę, która przypominała mi tamten pocałunek...
Stałam przez chwilę bez ruchu wpatrując się w granatowe tęczówki Seamusa. Moja dolna warga została już pogryziona do krwi. Musnęłam wierzchem dłoni ust i spostrzegłam na niej sporą smugę cieczy o metalicznym zapachu.
Zauważył to Gryfon, który podszedł bliżej, objął mnie i przybliżył się do moich ust. Już myślałam, że mnie pocałuje, ale on tylko przejechał swoim językiem po krwawiącym miejscu na wardze. Uniosłam brwi ku górze.
-Ej, bo posądzę cię o wampiryzm. -zaśmiałam się i wyszliśmy na boisko.
Harry kolejny rok był kapitanem drużyny, więc to od jego decyzji zależy czy się dostanę. Przywitałam się z nim grzecznie znów z trudem powstrzymując emocje. Kiedy wraz z innymi uczniami chcącymi dostać się do drużyny zajęliśmy miejsca pod trybunami, Seamus zagadnął mnie:
-Co się tak spinasz kiedy jest w pobliżu Potter? Zakochałaś się?
Ostatnie zdanie wypowiedział z udaną obojętnością.
-Wymyślasz. Harry jest dla mnie jak brat -albo "jest moim bratem" -Tyle.
-Na pierwszy ogień idą ci, którzy ubiegają się o stanowisko pałkarzy. -zawołał Potter.
Patrzyliśmy jak grupka dobrze zbudowanych mężczyzn i garstka wysokich dziewczyn idą w stronę Harry'ego.
Zauważyłam, że Seamus przygląda się tym dziewczynom. Dostał za to rączką od miotły w głowę.
-Finnigan, dostałeś kiedyś kopa od dziewczyny? -zapytałam poirytowana z nutką rozbawienia.
-Nie miałem jeszcze tej przyjemności. -odrzekł z udawaną powagą.
-Cóż... Dziś może być twój szczęśliwy dzień.
-Już się boję, McKinnan. -cmoknął mnie w czoło, które zaczęłam przecierać. Nienawidzę kiedy ktoś mnie całuje po czole. -A co to miało być? -uśmiech nie schodził z jego twarzy.
-Nie śliń mi czoła kiedy jestem na ciebie zła. -odparłam obserwując jak pałkarze wraz z Harrym podążają na środek boiska.
☺
W końcu przyszła pora na ścigających. Seamus już przeszedł nabór wraz z innymi kandydatami. Finnigan się dostał do drużyny razem z dziewczyną o nazwisku Carrey. Pogratulowałam mu i pobiegłam z miotłą do reszty kandydatów.
Wzbijając się w powietrze, zasalutowałam Harry'emu, na co Gryfon odpowiedział szerokim uśmiechem. Zaraz potem uspokoił się, przypominając sobie, że takie gesty z jego strony mogą być odbierane za faworyzowanie mnie.
Przygryzłam dolną wargę, powstrzymując się przed śmiechem, kiedy widziałam jak kapitan także powstrzymuje się ze wszystkich sił.
Ginny i Vera miejsce w drużynie miały już zapewnione w tamtym roku, więc mogą pomagać w dobieraniu trzeciego ścigającego, bądź ścigającej. Wymieniłyśmy lekkie uśmieszki i przystąpiłyśmy do pracy. Moim zadaniem było albo zabieranie dziewczynom kafla, albo podawanie im go z różnych pozycji.
Myślę, że poszło mi całkiem nieźle, chociaż jestem świadoma, że byli lepsi kandydaci ode mnie. Chociażby taki Thomas Scerl- dobrze zbudowany, łatwo przejmował każdą piłkę.
☺
-Trzecim ścigającym w drużynie Gryffindoru jest...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz