Rozdział piąty

   Obudziłam się wraz z pierwszymi promieniami słońca. Taa, jakbym w ogóle spała. Mogłabym przysiądz, że na jakieś pół godziny odpłynęłam do krainy Morfeusza, ale zaraz potem budziłam się z koszmarów, w których główną rolę grał mężczyzna z pistoletem.
   Wpatrywałam się w sufit, albo liczyłam bicia serca Seamusa, kładąc się na lewej stronie jego żeber. Jak na mój gust, tętno bruneta było zbyt spokojne jak na osobę, która parę godzin wcześniej zobaczyła trupa.
   Kiedy wyszłam z łazienki po szybkim prysznicu, Seamus już wstał.
   -Cześć -przywitałam się. -Idziemy?
   -Okej. -chłopak zarzucił sobie na ramiona sweter i po objęciu mnie ramieniem, wyszliśmy z pokoju.
   Podziękowaliśmy madame Rosmercie za nocleg i pognaliśmy do Miodowego Królestwa. Po zapleczu kręciła się grupka pracowników, rozpakowujących towar. Pudeł ze słodyczami było za dużo. Zrobienie z tym wszystkim porządku zajęłoby kilka godzin.
   Schowaliśmy się za murem, w jednej z opustoszałych uliczek. Z wewnętrznej kieszeni płaszcza wyciągnęłam pelerynę-niewidkę.
   -Nie pytaj, tylko się chowaj. -warknęłam ze zdenerwowania, po czym wskoczyłam z chłopakiem pod pelerynę.
Musieliśmy trochę się pochylić, by nie było widać naszych stóp spod magicznego materiału.
   -Masz jakiś plan? -zapytał.
Odpowiedziałam mu tym samym ironicznym spojrzeniem, jakim obdarzyłam go w jaskini.
   -Ja zawsze mam jakiś plan.
Jednym zaklęciem uciszyłam dzwoneczek przy drzwiach, żeby nie zadzwonił, kiedy wejdziemy do środka. Musieliśmy wyczuć moment, kiedy nikt z zaplecza nie będzie patrzył w stronę drzwi.
   Wślizgnęliśmy się do środka, zamykając za sobą jak najciszej drzwi. Seamus najwyraźniej nie miał pojęcia co robić. Chwyciłam go za ramię i pociągnęłam w stronę wysokiego regału wypełnionego po brzegi fasolkami wszystkich smaków, czekoladowymi żabami, słodkimi kociołkami i jadalnymi piórami.
   Prawie natychmiast naparliśmy na regał, który błyskawicznie runął na ziemię z donośnym hukiem. Korzystając z okazji, że dookoła zapanował rozgardiasz, podbiegliśmy pod drzwi zaplecza, z którego po chwili wybiegła grupa pracowników.
   Nie byli tacy głupi jak ich oceniłam na początku. Jeden z nich został w środku pomieszczenia. Pewnie wyczuli jakiś podstęp. Wyciągnęłam z kieszeni różdżkę i rzuciłam w plecy mężczyzny drętwotę. Seamus w tym czasie zajął się otwieraniem przejścia.
   Kiedy zamykaliśmy za nami drewniany właz, zauważyłam na jednej ze ścian w sąsiednim pokoju cień dwóch osób, które za pomocą zaklęć ustawiają regał z powrotem w pionie.
   Rzuciliśmy się biegiem przez ciągnący się w nieskończoność korytarz. Modliłam się, żebyśmy zdążyli przed śniadaniem. Kiedy wybije godzina siódma, cały plan legnie w gruzach. Szkolne korytarze zaczną wypełniać się uczniami, zmierzającymi na śniadanie. Nie będzie szans na wydostanie się zza posągu będąc niezauważonymi.
   -Zaklęcie jeszcze działa? -zapytał Seamus, kiedy zatrzymaliśmy się przy wyjściu. Na zewnątrz panowała cisza, taka sama jak kilka godzin temu.
   -Wątpię. -na wszelki wypadek zniżyłam głos do szeptu. -Sprawdzę czy nie ma nikogo w pobliżu.
   Mam nadzieję, że mi się uda. -dodałam w myślach.
   Uniosłam różdżkę i rzuciłam zaklęcie, które niedawno zaczęliśmy omawiać na lekcjach z profesorem Flitwickiem. Na razie znam tylko teorię.
   -Homenum revelio. -powiedziałam dokładnie wymawiając każdą literę zaklęcia, przy czym zatoczyłam różdżką w powietrzu płynny półokrąg. Jasny, prawie niewidoczny strumień światła wydostał się leniwie z końca magicznego przedmiotu i przecisnął się przez wąską szczelinę we włazie.
   Poczułam pustkę. Jakby ktoś wdarł się do moich myśli i zabrał wszystko, zostawiając jedynie powietrze.
   -Pusto. -szepnęłam.
   Ostrożnie podnieśliśmy właz, po czym Finnigan pomógł mi wyjść jako pierwszej. Kiedy pomogłam chłopakowi wyjść, zamknęłam przejście. Napotkałam przerażony wzrok Gryfona, który spoglądał tuż nad moim ramieniem.
   Krew odpłynęła mi z twarzy, a serce przyspieszyło. Przygryzłam wargi, bojąc się odwrócić za siebie.
   -Kogo ja widzę? -zasyczał przeszywający wszystkie tkanki w moim ciele głos woźnego tuż nad moim uchem. -Panna McKinnan i pan Finnigan. No, no... Poranny spacerek po korytarzach?
   -My... Szliśmy na śniadanie. -wydukał Seamus.
Filch wyszczerzył do nas swoje okropne, pożółkłe i poczerniałe, krzywe zęby. Spojrzał na swój równie stary co on zegarek.
   -Wydaje mi się, że śniadanie zaczyna się za dwie godziny, drogie dzieci. -w jego głosie słychać było czysty jad. -Do dyrektora.
   Z początku próbował nas szarpać i siłą prowadzić do profesor McGonagall, jakbyśmy byli pierwszakami. Kiedy zobaczył, że nie stawiamy oporu, puścił nas wolno i jedynie szedł za nami, od czasu do czasu nas poganiając.
   Mamy kłopoty.
   Posłałam Finnigan'owi pozornie spokojne spojrzenie. Seamus także ukrywał kłębiące się w nim emocje. Oboje byliśmy przestraszeni. W życiu nikt mnie nie przyłapał na chodzeniu po szkole o niedozwolonych godzinach. Nigdy nie miałam szlabanu. Raz tylko odwiedziłam Kat, kiedy ona musiała sprzątać składzik tego sympatycznego pana, który po raz kolejny warknął, żebyśmy się pospieszyli.
   Każdy kolejny krok, zbliżający nas do gabinetu McGonagall, potęgował we mnie coraz większy lęk.
   Jęknęłam z niezadowoleniem, kiedy Filch wepchnął nas prosto do gabinetu profesor McGonagall. Nauczycielka objęła obowiązki dyrektora szkoły niedługo po śmierci Dumbledore'a, a raczej po jego zamordowaniu przez Snape'a. Trzeba było działać szybko, by uczniów nie ogarnęła panika. A "mistrz eliksirów"? Zwiał, jak przystało na starego, wrednego, przebrzydłego tchórza. Nawet po informacji o śmierci dyrektora nie miałam zamiaru złamać obietnicy.
   -Ta dwójka urządziła sobie spacer po szkolnych korytarzach o niedozwolonej godzinie. -wyskrzeczał. -Użyli tajnego przejścia niedaleko przejścia do Wieży Gryffindoru.
   Nieco zaspana dyrektorka uniosła na nas wzrok znad kilku zwojów pergaminu.
   -Emily McKinnan... Seamus Finnigan. -odezwała się po chwili wpatrywania się w nasze twarze. -Argusie, zostaw nas samych. -zwróciła się do woźnego.
   Kiedy Filch zamykał za sobą drzwi, miałam ochotę pokazać mu język, jak przystało na doskonale wychowaną piętnastolatkę. Stworek byłby ze mnie dumny.
   -Usiądźcie -McGonagall wskazała na dwa fotele, znajdujące się naprzeciwko niej. -Byliście w Hogsmeade całą noc? -skinęliśmy głowami. -Gdzie spaliście?
   -U Rosmerty. -odpowiedziałam, wpatrując się z największym zainteresowaniem w swoje paznokcie.
   -Gryffindor traci pięćdziesiąt punktów -powiedziała po krótkim westchnięciu. -To ma się więcej nie powtórzyć, zrozumiano?
   -Tak. -przytaknęliśmy.
   -Emily, możesz już iść. Seamus? -zwróciła się do chłopaka. - Zostań na chwilę.
   Z niemałym zdziwieniem wymalowanym na twarzy, ruszyłam chwiejnie w stronę drzwi. Znajdując się za zamkniętymi drzwiami gabinetu profesor McGonagall,przez chwilę miałam chęć, żeby podsłuchać ich rozmowę, ale w porę się opamiętałam i szybkim krokiem zeszłam po schodach na korytarz.
   Wróciłam do Wieży Gryffindoru. Wszystkie moje współlokatorki jeszcze spały. Przebrałam się w czyste ubrania, złapałam pierwszą lepszą książkę z mojej szafki nocnej i poszłam do Pokoju Wspólnego.
   Ogień w kominku już dawno wygasł. Wyciągnęłam różdżkę i podpaliłam dwa nowe kawałki drewna. Po chwili przed moimi oczami ukazał się niewielki, przyjemny dla oka płomień.
   Opadłam na fotel nieopodal z książką od transmutacji na kolanach. No nic, zostaje mi czekaćcna Seamusa, powtarzając ostatnią lekcję Transmutacji.
                                                          "Jak przetransmutować poduszkę w szczeniaka?
   Należy użyć podstawowego zaklęcia Feraverto. Koniec różdżki kieruje się w stronę środka poduszki. Wyobrazić sobie należy zwierzę, formujące się z przedmiotu. Nie wskazane jest skupianie się na niczym innym, poza formułą zaklęcia.
   Uwaga! Trzeba wyobrazić sobie pogodne, niegroźne zwierzę. W innym przypadku wyczarowany pies może stać się agresywny i możemy nad nim nie zapanować.
   Stopień trudności: Łatwy
Zadanie domowe: Ćwiczyć transmutację niewerbalną!
   Zapomniałam o tej pracy domowej. Dzisiaj mam Transmutację na ostatniej lekcji, więc muszę dosyć szybko to opanować. Sięgnęłam po jedną z poduszek, leżących na sofie, na którą się przesiadłam. W sam środek przedmiotu wycelowałam koniec różdżki.
   -Feraverto. -pomyślałam, jednocześnie wyobrażając sobie małego szarego szczeniaczka, którego widziałam przed końcem wakacji na pokątnej.
   Niemal natychmiast szkarłatna poduszka zaczęła się kurczyć. Jej rogi składały się pod różnymi kątami, materiał w paru miejscach formował się w poszczególne części ciała zwierzęcia. Po chwili przede mną skakał wesoło szczeniak rasy labrador, który wyglądał jak maleńka puszysta kulka. Obroża zapięta na szyi zwierzaczka miała kolor poduszki, z której został wyczarowany. McGonagall będzie ze mnie dumna.
   Pies zaczął szczekać, domagając się zabawy z mojej strony.
   -Ćśś. -szepnęłam gładząc jego miękką sierść.
Po kilku minutach usłyszałam cisze kliknięcie, które wydawał portret przy otwieraniu. Zerwałam się z miejsca. Za moim przykładem poszedł szczeniak, który głośno ujadając, pognał w stronę wejścia. Pojawił się Seamus, za którym szedł szczeniak, wyraźnie rozjuszony.
   -Finite. -powiedziałam, kierując różdżkę w kierunku psa, który zaczął się rozciągać i formować tak, by po chwili znowu być zwykłą poduszką. Podniosłam przedmiot z podłogi. -Udał mi się, prawda?
   -Zbyt głośny. -uśmiechnął się do mnie chłopak. Uśmiech miał trochę zmęczony, ale z tym zmęczeniu widziałam też cień poddenerwowania, jakby chciał szybko się ulotnić.
   -O czym rozmawiałeś z McGonagall? -zapytałam.
   -Emily... -zająknął się, a jego wzrok powędrował ku swoim butom.
Podeszłam do niego i zmarszczyłam brwi.
   -Seamus, co się dzieje?
Potrząsnął w roztargnieniu głową, jakby chciał przegonić z głowy złe myśli. Przeszedł obok mnie i usiadł na kanapie. Szybko za nim podążyłam i zajęłam miejsce na niewielkim stoliku naprzeciwko. Ujęłam jego dłonie, które niespokojnie spoczęły na twarzy chłopaka.
   Po dłuższej chwili powoli podniósł na mnie swoje smutne, ale też podenerwowane spojrzenie. Zaczerpnął głęboko powietrza i wydał z siebie cichy, lecz doskonale słyszalny, zachrypnięty głos:
   -Emily, muszę wyjechać.

~~~~~~

Po dłuuugiej przerwie, nareszcie wrzucam coś nowego :). Taak, cieszę się razem z Wami XD. 

Coraz bardziej staram się rozkręcić historię tej dwójki. Nie mam pojęcia czy mi się to udało(?). Czekam na opinie ;) .